ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 767 ตอนพิเศษ ไม่มีความรู้สึกใจเต้น

ตอนที่ 767 ตอนพิเศษ : ไม่มีความรู้สึกใจเต้น

หวังฉือดีขนาดนี้ ตอนนี้นางเริ่มกลัวขึ้นมาเล็กน้อยว่าจะไปทำ

ร้ายหวังฉือเข้า การแต่งงานครั้งนี้ต้องพิจารณาให้ดี

เวลาแต่ละวันผ่านพ้นไป เซียวหนิงนับวันยิ่งผิดหวัง เกือบจะครึ่ง

เดือนแล้ว ก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไร เขาคงจะไม่มาแล้ว ที่แท้เขาไม่

สนใจตนเลยแม้แต่น้อย เช่นนั้นการที่ตนคิดไปเองฝ่ายเดียวเช่นนี้จะ

มีค่าอะไร

รอมานานก็ยังไม่ได้ข่าวคราวของเซียงหนาน เซียวอวี่ก็พานาง

ออกไปข้างนอกเพื่อผ่อนคลาย พี่น้องสองคนสวมชุดลำลอง เดินไป

บนถนนเมืองหลวงที่คึกคัก

“เสด็จพี่ เพื่อผู้ชายคนเดียว ต้องเป็นถึงขนาดนี้เชียวหรือ ช่วงนี้

เจ้าดูกระสับกระส่าย ไม่มีเขา เจ้าก็ไม่ตายหรอก”

เซียวอวี่ทนดูไม่ได้แล้ว เมื่อก่อนเซียวหนิงไม่มีเรื่องต้องคิดต้อง

กังวลใจ นั่นเรียกว่าความสุขสบายใจ ตอนนี้เซียวหนิงห่อเ**้่ยว

มาก โดยเฉพาะหลายวันที่ผ่านมานี้ รู้สึกได้ชัดเจนว่านางไม่มี

ความสุข

เซียวหนิงเหลือบมองเซียวอวี่

“เรื่องชาติบ้านเมืองวุ่นวายขนาดนี้ เจ้ายังยุ่งไม่พออีกหรือ นึกไม่

ถึงว่ายังมีเวลาว่างมาดูแลข้า ข้าแค่ต้องการเวลาสักพักเพื่อปรับ

สภาพจิตใจเท่านั้น

เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกของข้าอยู่แล้ว รอวันใดที่เจ้าชอบผู้หญิง

สักคน แล้วคน ๆ นั้นไม่ชอบเจ้าบ้าง เจ้าจะต้องเข้าใจความรู้สึกของ

ข้าแน่นอน”

“เรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับข้าได้อย่างไร เรื่องความรักพัวพันของ

ชายหญิงช่างอืดอาดยืดยาดเป็นที่สุด ข้าไม่ต้องการ”

เซียวอวี่ไม่เห็นความสำคัญ ความคิดทั้งหมดของเขามีแต่เรื่อง

ชาติบ้านเมืองและการปกครองแผ่นดิน

ต่อไปคิดเพียงจะเป็นฮ่องเต้ที่ดีเท่านั้น ไม่เคยคิดเรื่องเหล่านี้มา

ก่อน ถึงแม้บางครั้งจะชื่นชมหลิงอวี้จื้อกับเซียวเหยี่ยน แต่ก็ไม่เคย

ตั้งตารอคอย ว่าตนเองจะได้พบผู้หญิงเช่นนี้เหมือนกัน หรือจะรัก

ใครสักคนได้เหมือนเซียวเหยี่ยน

ใจของเขามีอุดมการณ์อันยิ่งใหญ่ คิดแต่เพียงว่าต่อไปแคว้นจิ้

งกว๋อจะเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นด้วยฝีมือของเขา ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข

“สีซอให้ควายฟัง”

เซียวหนิงจ้องเซียวอวี่เขม็ง ขี้เกียจจะพูดเรื่องพวกนี้กับเขาแล้ว

“ช่วงนี้เมืองหลวงเปิดภัตตาคารใหม่ ได้ยินมาว่าอาหารที่นี่

รสชาติไม่เลว เสด็จพี่ ข้าจะพาเจ้าไปชิม”

“ได้”

เซียวหนิงไม่ค่อยสนใจ ที่จริงช่วงนี้นางไม่ค่อยเจริญอาหาร และ

ไม่ค่อยอยากกินอะไร เพียงแต่นาน ๆ ครั้งจะได้ออกมาสักหน นาง

เองก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ จึงตอบตกลง

สองคนเข้าไปในภัตตาคารที่ชื่อว่าเป่าเย่ว์โหลว ตอนนี้เป็นเวลา

ทานข้าวพอดี ในห้องโถงมีคนนั่งอยู่เต็ม

พวกเขาเพิ่งมา ก็มีเสี่ยวเอ้อร์วิ่งเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น

“ท่านลูกค้า ห้องโถงใหญ่ชั้นล่างไม่มีที่นั่งแล้ว ข้างบนยังมีห้อง

ทานอาหารส่วนตัวเหลืออยู่สองห้อง ท่านลูกค้าขึ้นมานั่งข้างบนดี

หรือไม่ขอรับ”

“จัดห้องอาหารส่วนตัวให้พวกเราห้องหนึ่ง”

พูดจบเซียวอวี่ก็พาเซียวหนิงขึ้นชั้นสอง ที่ระเบียงทางเดินชั้น

สอง จู่ ๆ เซียวหนิงก็ชนกับผู้หญิงที่อุ้มผีผาเข้าอย่างจัง ผีผาในมือ

ผู้หญิงตกลงพื้น

เซียวหนิงรีบก้มตัวลงไปเก็บผีผาบนพื้น เพียงแต่เซียวอวี่เร็วกว่า

นาง ตอนที่นางก้มตัวลงไป เซียวอวี่ก็เก็บผีผาขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว

แถมยังยื่นให้แม่นางชุดขาวคนนั้นแล้วด้วย

“แม่นาง ผีผาของเจ้า เมื่อครู่ขอโทษด้วย”

เซียวหนิงจึงไม่พูดอะไรเสีย พินิจพิจารณาแม่นางคนนี้ด้วยความ

สนใจ สวมชุดขาวทั้งตัว ท่าทางมีเอกลักษณ์ หน้าตาโดดเด่น ราวกับ

ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์

“ผีผาไม่พังก็ดีแล้วเจ้าค่ะ”

แม่นางชุดยาวกล่าวน ้าเสียงเรียบ ๆ

ตอนนี้เองเสี่ยวเอ้อร์วิ่งมาทางนี้แล้ว

“ไอ้หยา แม่นางเหลียนอี มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ลูกค้าห้องส่วนตัว

ฝั่งตะวันออกรอไม่ไหวแล้ว เจ้ารีบไปเถิด”

เหลียนอีพยักหน้า อุ้มผีผาจากไป

เซียวหนิงรู้สึกเสียดาย หญิงสาวที่มีบุคลิกดีขนาดนี้ นึกไม่ถึงว่า

จะมาขายเสียงที่นี่ น่าเสียดายจริง ๆ รู้สึกเหมือนเป็นเพชรในตม

เซียวหนิงหัวเราะคิกคักเดินโฉบเข้ามา

“อาอวี่ เมื่อครู่เจ้ารู้สึกใจเต้นใช่หรือไม่”