ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 766 ตอนพิเศษ เห็นตัวอย่างความสุขมาตั้งแต่เด็ก

ตอนที่ 766 ตอนพิเศษ : เห็นตัวอย่างความสุขมาตั้งแต่เด็ก

“ในเมื่อพวกเจ้าตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เช่นนั้นแม่ก็ไม่มีอะไรจะ

พูดอีก หนิงเอ๋อร์ เจ้าคิดเช่นนี้ได้ก็ดีที่สุดแล้ว จำไว้อย่างหนึ่งว่า อย่า

ฝืนตนเอง เจ้าเป็นองค์หญิงของจักพรรดิ มีตัวเลือกมากมาย ไม่ต้อง

ฝืนใจตน แค่ทำตามหัวใจของตนเองเท่านั้น”

เซียวหนิงยิ้ม

“ขอบพระทัยเพคะเสด็จแม่ ลูกเข้าใจ ดีจริงที่มีท่าน ครรภ์นี้

ลำบากหรือไม่เพคะ”

“ลำบากสิ ลำบากมาก ดังนั้นจะดีที่สุดหากแม่กังวลเรื่องพวกเจ้า

น้อยลง บวกกับเรื่องในท้องนี้ด้วย ข้าก็มีลูกตั้งห้าคนแล้ว ยังดีที่ข้า

อยู่กับเสด็จพ่อของเจ้า หากอยู่กับคนไม่ดี ข้าคงเป็นบ้าไปแล้ว”

หลิงอวี้จื้ออดทอดถอนใจไม่ได้

เซียวหนิงปิดปากหัวเราะ กอดแขนหลิงอวี้จื้ออย่างออดอ้อน

“เสด็จแม่ ต่อไปลูกจะกตัญญูเคารพท่านอย่างดี”

หลิงอวี้จื้อยื่นมือไปลูบผมเซียวหนิง

“ลูกสาวแม่ดีที่สุด”

“ที่จริงข้าชื่อชมท่านกับเสด็จพ่อมาก ข้าก็หวังว่าตนเองจะพบคน

ที่เป็นเช่นนี้เหมือนกัน สองคนต่างรักใคร่ดูแลกัน ชีวิตที่ผ่านมา

ท่าทางข้าคงไม่มีโชคเหมือนเสด็จแม่”

เซียวหนิงถอนหายใจหนึ่งครั้ง เงยหน้ามองหลิงอวี้จื้อ

“เมื่อก่อนข้าไม่เข้าใจที่เสด็จแม่พูดว่า บังเอิญพบกันได้แต่ร้อง

ขอให้พบกันไม่ได้ ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว คนเช่นนี้ต้องให้พรมลิขิต

ชักพามาเจอกัน ร้องขอมิได้จริง ๆ”

“หนิงเอ๋อร์ ตอนนี้เจ้ายังเยาว์วัยนัก ข้าเชื่อว่าต่อไปเจ้าจะต้องมี

ความสุข”

“เหตุใดเสด็จแม่ถึงมั่นใจเช่นนั้น”

“เจ้าเห็นตัวอย่างของความสุขมาตั้งแต่เด็ก ๆ ไม่ต้องแต่งงานกับ

ใครเพราะเหตุผลอื่นใด ขอเพียงแต่ทำตามที่ใจคิดเท่านั้น หนิงเอ๋อร์

ไม่ว่าเจ้าจะแต่งงานกับใคร ข้าก็หวังว่าเจ้าทำด้วยความเต็มใจและ

ยินดี ไม่มีเหตุผลอื่น ขอเพียงแต่ตัวเจ้าอยากแต่งกับเขาเท่านั้น”

เซียวหนิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ข้าเข้าใจความหมายของเสด็จแม่ เสด็จแม่ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้า

ไม่เป็นอะไร เสด็จแม่ก็เคยบอกแล้วว่าไม่ใช่เราจะสมหวังกับทุกสิ่ง

ที่ชอบ ถึงแม้พี่เซียงหนานจะไม่มา ข้าก็ยอมรับได้ จะไม่ทำร้าย

ตนเองเพราะเรื่องนี้”

“เช่นนี้ก็ดี ทำเช่นนั้นไม่คุ้มค่าหรอก รู้หรือไม่”

หลิงอวี้จื้อตบหัวเซียวหนิงเบาๆ จู่ๆ ความรู้สึกคลื่นไส้ตีขึ้นมา

นางเอามือปิดปาก เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่าการตั้งครรภ์มันลำบาก

ขนาดนี้ ครรภ์ก่อนๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก การมีครรภ์ตอนอายุมาก

ช่างลำบากจริงๆ ยิ่งในยุคโบราณ อายุขนาดนี้เป็นย่าคนได้แล้ว

เซียวหนิงรีบยื่นมือไปตบหลังหลิงอวี้จื้อ ตบไปถามไป

“เสด็จแม่ ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เพคะ!”

ไม่เป็นอะไรก็แปลกแล้ว แต่ต่อหน้าลูก นางก็ต้องแสร้งทำ ได้

แต่บอกว่าไม่เป็นอะไร แล้วก็ไล่เซียวหนิงกลับไป นางไม่อยากให้

เซียวหนิงเห็นนางเสียอากัปกิริยาเช่นนี้

จากนั้นเซียวหนิงก็เงียบสงบลงมาก ในใจทั้งรอคอยและ

ค่อนข้างหวาดกลัวผลลัพธ์ ข่าวแพร่ออกไปแล้ว มู่หรงเซียวหนาน

ต้องรู้ข่าวนี้แน่นอน เพียงแต่นางไม่รู้ว่าเขาจะมาหรือไม่ ส่วนลึก

ภายในใจ นางย่อมหวังให้มู่หรงเซียงหนานมาหา

ส่วนหวังฉือ ถึงจะไม่ได้พบเซียวหนิง แต่ก็ขอให้คนนำของเล็กๆ

น้อยๆ มาให้เซียวหนิงเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่เป็นของกิน และมี

ของกระจุกกระจิกของชาวบ้านบ้าง

หวังฉือเป็นคนละเอียดและเอาใจใส่ เรื่องนี้เซียวหนิงก็รู้ เพียงแต่

เสียดายที่เมื่อก่อนไม่เคยทำความรู้จักหวังฉือ ใจหวั่นไหวไปกับมู่

หรงเซียงหนานเสียก่อน ช่วงระยะเวลานี้ สิ่งที่ใจนางคิดมีแต่มู่หร

งเซียงหนาน คิดนับครั้งไม่ถ้วน หากว่ามู่หรงเซียงหนานไม่มา

ตนเองจะทำอย่างไรดี

จะแต่งงานกับหวังฉือตามที่ตกลงกันหรือไม่ หากตนเองไม่ได้

รักหวังฉือ เช่นนั้นก็เท่ากับเป็นการทำร้ายหวังฉือหรือไม่

หลิงอวี้จื้อเตือนให้นางแต่งงานอย่างยินยอมพร้อมใจ ที่จริงนางก็

มิได้ยินยอมพร้อมใจขนาดนั้น คิดเพียงแต่ว่า ขอแค่ไม่รังเกียจก็พอ

ไม่อยากให้เซียวเหยี่ยนผิดหว