ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 738 สั่งตายหรูเยียน
ตอนที่ 738 สั่งตายหรูเยียน
“บ่าวรู้ฐานะของตนเองดี และไม่เคยคิดจะต้องการอะไร เพียงแค่
ต้องการอยู่เคียงข้างท่านอ๋องไปจนแก่เฒ่า เพราะอะไรพระชายาถึง
ไม่ยอมเชื่อหม่อมฉัน”
“เจ้ามันเปรียบกับระเบิดเวลาที่สามารถระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
ข้าเก็บเจ้าไว้ข้างกาย ข้ามิได้เบื่อชีวิตนี่นะ หรูเยียน จนถึงตอนนี้เจ้าก็
ยังไม่เข้าใจ ข้าพูดมากไปกว่านี้เจ้าก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี ในเมื่อเจ้ารู้สึก
ว่ามีชีวิตอยู่มันเจ็บปวดมากนัก เช่นนั้นข้าก็จะส่งเจ้าส่งเสริมเจ้า
ทหาร ประทานเหล้าพิษ”
อย่างไรเสียนางก็เป็นข้าวเก่าเต่าเลี้ยงเคยติดตามรับใช้กันมา
หลิงอวี้จื้อจึงไม่อยากที่จะให้นางต้องตายอย่างทรมาน ดังนั้นจึง
เลือกใช้วิธีการประทานเหล้าพิษจบชีวิตหรูเยียนเสีย
หรูเหยียนกลับเป็นฝ่ายหัวเราะออกมา นางโขกศีรษะคำนับหลิ
งอวี้จื้อหนึ่งครั้ง
“ขอบพระทัยพระชายาที่ส่งเสริม บ่าวไม่เข้าใจก็จริง และเกรงว่า
ชั่วชีวิตนี้คงจะไม่มีทางเข้าใจได้ มิใช่ว่าบ่าวไม่ต้องการที่จะไป
เพียงแต่บ่าวไปไม่ได้แล้ว พระชายา ขออภัยด้วย บ่าวไม่เคยคิดที่จะ
ทรยศหักหลังพระชายาเลย บ่าวเพียงแต่ควบคุมตัวเองไม่ได้
เท่านั้น”
โขกศีรษะคำนับแล้วหรูเยียนก็ตามองค์รักษ์ถอยออกไป
หลิงอวี้จื้อปิดเปลือกตาลง ในใจของนางมิได้รู้สึกมีความสุขเลยแม้
แต้น้อย ไม่นานเซียวเหยี่ยนก็รีบพากันมาพร้อมกับมั่วชิง เมื่อเห็น
ว่าหลิงอวี้จื้อยังปลอดภัยสบายดี เซียวเหยี่ยนถึงได้ทอดถอนใจ
ออกมาอย่างโล่งอก
“หรูเยียนล่ะ?”
“ข้าลงโทษตายแก่นางแล้ว”
“ข้ายังกลัวว่าเจ้าจะทำไม่ลง”
เมื่อได้ยินว่าหลิงอวี้จื้อสั่งลงโทษตายแก่หรูเยียน เซียวเหยี่ยนก็
ประหลาดใจไม่น้อย หลิงอวี้จื้อที่เขารู้จัก นางมักจะใจอ่อนกับคน
ใกล้ตัวเสมอ
“หากว่านางยังมีชีวิตอยู่ต่อไปก็รังแต่จะเกาะแกะวุ่นวายต่อไปไม่
เลิก อาเหยี่ยน ผ่านเรื่องราวมามากมาย ข้ารู้แล้วว่าบางทีความเมตตา
นับเป็นเรื่องที่โง่เขลา ไม่เพียงแต่ทำร้ายตนเองยังอาจทำร้ายคนใกล้
ตัว เมื่อครู่หากมิใช่ว่าข้าระแวดระวังตัวตั้งแต่แรก ลูกของเราอาจจะ
ไม่มีชีวิตรอดแล้วก็เป็นได้ ต่อไปข้าจะละทิ้งสิ่งที่เรียกว่าเมตตาไป
เสีย”
หลิงอวี้จื้ออิงซบอ้อมอกของเซียวเหยี่ยน เซียวเหยี่ยนเองก็โอบ
บ่าของนางเอาไว้
“เรื่องมือเปื้อนเลือดเช่นนี้ให้ข้าไปจัดการก็เพียงพอ”
“ข้าไม่กลัวหรอกน่า?”
“ข้าจะไม่เป็นไข่ในหินเด็ดขาด เพราะหากเป็นเช่นนั้นจะนำพา
ซึ่งความยุ่งยากมาสู่เจ้า”
“ขอเพียงเจ้าสบายใจ จะอย่างไรข้าก็ยอม”
เซียวเหยี่ยนกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูหลิงอวี้จื้อ ในดวงตาของเขา
เต็มไปด้วยความรักใคร่
“จริงหรือ? ท่านกล่าวเองนะ แล้วอย่าบิดพลิ้วละ อาเหยี่ยน ข้าตั้ง
ชื่อให้ลูกของเราเอาไว้แล้ว ท่านจะลองฟังสักหน่อยสิ”
“ชื่ออะไรหรือ?”
เซียวเหยี่ยนกล่าวถามขึ้นอย่างสนใจใคร่รู้
“หากเป็นผู้ชายให้ชื่อเซียวจี้ แต่หากว่าเป็นเด็กผู้หญิงให้ชื่อ
เซียวหนิง เป็นอย่างไร?”
เซียวเหยี่ยนย่นคิ้วน้อยๆ แสดงออกชัดเจนว่าไม่พึงพอใจ เห็นสี
หน้าท่าทางของเซียวเหยี่ยนเช่นนั้นหลิงอวี้จื้อก็หัวเราะออกมาอย่าง
ร่าเริง
“เมื่อครู่ท่านบอกเองมิใช่หรือว่า ขอเพียงข้ามีความสุข อย่างไร
ท่านก็ยอมได้ จำไม่ได้เสียแล้วหรือ!”
“เหตุใดเจ้าจึงตั้งชื่อถึงสองชื่อนี้?”
“เซียวอวี่ เซียวหนิง ทั้งสองชื่อนี้เมื่อนำอักษรชื่อมารวมกันก็จะ
เป็นคำว่าอวี่หนิง ซึ่งหมายถึงมอบความสงบร่มเย็น นี่ก็คือสิ่งที่เจ้า
มอบให้กับข้า จะอย่างไรพวกเราก็มิได้มีลูกเพียงคนเดียวอยู่แล้ว ชื่อ
สองชื่ออย่างไรก็ได้ใช้อยู่ดี”
เซียวเหยี่ยนลูบไล้ดวงหน้าหลิงอวี้จื้อ เดิมทีเขาไม่พึงพอใจกับ
ชื่อสองชื่อนี้เท่าไหร่นัก เพราะรู้สึกว่าออกจะธรรมดาไปสักหน่อย
แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่เปี่ยมสุขของหลิงอวี้จื้อแล้ว เขาจึงไม่ไปคิดมาก
กับเรื่องเหล่านี้อีกต่อไป เอื้อนเอ่ยตอบรับหลิงอวี้จื้อด้วยน ้าเสียง
นุ่มนวลอ่อนโยนประหนึ่งสายน ้าว่า
“ก็ได้ ตามใจเจ้า”
หลิงอวี้จื้อได้ยินดังนั้นก็จรดปลายจมูกลงบนแก้มของเซียวเห
ยียนหนึ่งที
“ท่านพี่ ท่านดีจริงๆ เลย”
นั่นทำให้เซียวเหยี่ยนยิ้มกว้างมากยิ่งขึ้ย หลิงอวี้จื้อมักจะเป็น
เช่นนี้เสมอ ดีใจกับอะไรง่ายๆ รอยยิ้มของนางดุจดั่งหวานล ้าเฉก
เช่นที่ผ่านเสมอและทำให้ผู้ที่พบเห็นอดที่จะสดชื่นอารมณ์ดีขึ้นมา
ไม่ได้
มองไปยังมั่วชิงที่อยู่ข้างกาย หลิงอวี้จื้อค่อยเก็บอาการและ
รอยยิ้มแล้วสั่งการว่า
“ฝังหรูเยียนให้เรียบร้อยก็แล้วกัน นำนางกลับไปที่บ้านเกิด”
“เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ของข้าน้อยจัดการเองเจ้าค่ะ”
อย่างไรก็รู้จักกันมาตั้งหลายปี แม้ว่ามั่วชิงจะไม่ชอบในการ
กระทำของหรูเยียน แต่หรูเยียนก็ได้ตายไปแล้ว นางจึงหวังที่จะให้
หรูเยียนกลับสู่ผืนดินอย่างสงบ