ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 737 จับตัวหรูเยียน

“ชีวิตนี้ ไทเฮาก็คงมิได้อยากจะเป็นเช่นนี้หรอก สุดท้ายแล้วแม่

ลูกก็ยังคงไม่ได้ปรับความเข้าใจกัน แต่อย่างไรก็เป็นแม่ลูก ฝ่าบาทก็

ยังทรงคิดถึงไทเฮาอยู่ ไม่พูดเรื่องนี้แล้วดีกว่า มั่วชิง เจ้าออกไปเดิน

เล่นเป็นเพื่อนข้าที ข้าอุดอู้เหลือเกิน”

มั่วชิงรู้ว่าหลิงอวี้จื้อสภาพจิตใจมิสู้ดีเท่าไรนัก ดังนั้นจึงพยักหน้า

ออกไปเดินเล่นนอกห้องเป็นเพื่อนหลิงอวี้จื้อ

คฤหาสน์ที่เจี้ยนอันมีทะเลสาบขนาดใหญ่อยู่ที่หนึ่ง ที่ริม

ทะเลสาบปลูกต้นหลิวเอาไว้จำนวนไม่น้อย หลิงอวี้จื้อกับมั่วชิงพา

กันออกไปเดินเล่น เมื่อครุ่นคิดถึงเรื่องราวถึงคนที่สมควรตายและ

ไม่สมควรตายต่างก็ตายแล้วทั้งสิ้นก็ทำให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกหดหู่อยู่ไม่

น้อย

นับไปนับมานางใช้ชีวิตอยู่ที่มิติแห่งนี้มาเพียงแค่ปีกว่าเท่านั้นอ

ทว่ากลับเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย มากมายเสียจนคิดว่าผ่านไปทั้ง

ชีวิต ซึ่งมันก็ทำให้นางเริ่มที่จะคุ้นชินกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่บ้างแล้ว

นางและเซียวเหยี่ยนกลายเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด สิ่งที่เซียวเห

ยี่ยนต้องการอยู่ตรงหน้าแล้ว นางเองก็ดีใจแทนเซียวเหยี่ยน แต่เมื่อ

นึกถึงว่ามีผู้คนจำนวนมากต้องจากไปและบางคนที่ต้องทุกข์ระทม

จนข้างกายของนางแทบจะไม่เหลือใครอยู่แล้ว เหลือเพียงเซียวเห

ยี่ยนและมั่วชิง ส่วนคนอื่นๆ มีทั้งตายไปและมีทั้งจากไป

ยังดีที่อีกไม่นานกำลังจะมีชีวิตใหม่เข้ามาเพิ่มเติมเข้ามาในชีวิต

ของนาง ซึ่งหลิงอวี้จื้อเองก็เตรียมพร้อมที่จะเป็นแม่คนเอาไว้แล้ว

“มั่วชิง ท่านอ๋องต้องการพบเจ้า ท่านให้เจ้าไปพบที่ห้องหนังสือ”

หลิงอวี้จื้อกำลังคิดอะไรอยู่เพลินๆ จู่ๆ เสียงของหรูเยียนก็ดังแว่ว

เข้ามา มั่วชิงไม่ได้กล่าวอะไรมากถอยออกไปมุ่งหน้าห้องหนังสือ

ทันที

หรูเยียนเดินเข้ามาที่ด้านหลังของหลิงอวี้จื้อ ซึ่งบัดนี้หลิงอวี้จื้

อเย็นชากับหรูเยียนยิ่งนัก นางสั่งการว่า

“หรูเยียน เจ้าถอยไปเถอะ ข้าอยากอยู่คนเดียวสักครู่”

“เจ้าค่ะ พระชายา”

หรูเยียนตอยรับหนึ่งคำทว่ากลับแอบย่องเข้าใกล้หลิงอวี้จื้อมา

กยิ่งขึ้น คิดที่จะเอื้อมมือไปผลักหลิงอวี้จื้อ แต่หลิงอวี้จื้อยังไว คว้า

ข้อมือของหรูเยียนได้อย่างรวดเร็ว แววตาของหลิงอวี้จื้อแปร

เปลี่ยนเป็นดุดันคมกริบ

“ทหาร จับนางเอาไว้”

ทันใดนั้นองค์รักษ์ก็เข้ามาจับกุมหรูเยียนเอาไว้ทันที พวกเขากด

หรูเยียนให้คุกเข่าลงบนพื้นที่เบื้องหน้าหลิงอวี้จื้อ

“ดีนี่หรูเยียน นี่สินะคือสาเหตุที่เจ้าดึงดันที่จะอยู่ที่นี่?”

โชคดีที่นางระแวดระวังหรูเยียนโดยตลอดอยู่แล้ว เมื่อครู่ที่สั่ง

การให้นางถอยออกไปนั้น หลิงอวี้จื้อได้ยินเสียงว่าหรูเยียนกลับเข้า

ใกล้ตนเองมากยิ่งขึ้นอย่างชัดเจน นางถึงได้คว้าข้อมมือของหรูเยียน

เอาไว้ได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งหลิงอวี้จื้อเองก็เกรงว่าตนเองจะคาดเดาผิด

จึงต้องรอให้หรูเยียนลงมือนางถึงได้แสดงตัว

หรูเยียนคุกเข่าอยู่ที่พื้น นางกัดริมฝีปากแน่นแต่ก็มิได้ปฏิเสธ

“เจ้าค่ะ ที่สองสามวันมานี้บ่าวพยายามปรนนิบัติรับใช้อย่างแข็ง

ขันก็เพื่อต้องการให้พระชายาคลายความหวาดระแวงในตัวบ่าว”

“ช่างลำบากเจ้าเสียจริงๆ นะ”

“ข้ายังเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราที่ผ่านมาถึงตัดสินใจที่จะไว้

ชีวิตเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ต้องการ ชัดเจนว่าข้าคิดไปเองฝ่ายเดียวสินะ”

“หรูเยียน สมองเจ้ามีปัญหาหรือเปล่า รู้ทั้งรู้ว่าที่นี่มิใช่ที่ๆ เจ้า

สมควรจะมา แต่เจ้าก็ยังดึงดันที่จะมา เจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะสังหารข้า

ได้จริงๆ? ต่อให้เจ้าสังหารข้าได้สำเร็จสมดั่งใจปรารถนา เจ้าจะได้มี

ชีวิตอยู่ต่อไป?”

ระหว่างเจ้าและข้าไม่มีบุญคุณความแค้นต่อกัน แต่เจ้ากลับใช้

วิธีการยอมตายพร้อมกันกับข้าเพื่อที่จะสังหารข้าให้จงได้ เจ้าเป็น

บ้าไปแล้วหรืออย่างไรกัน

“บ่าวเพียงแค่ต้องการที่จะอยู่เคียงข้างท่านอ๋อง พระชายา

ต่างหากที่ไม่ยินยอมให้โอกาสนี้แก่บ่าว พระชายาต่างหากที่บีบ

บังคับบ่าวจนอับจนหนทาง”

วูบหนึ่งที่ในดวงตาของหรูเยียนฉายแววสิ้นหวังและไม่ยินยอม

จนหลิงอวี้จื้อต้องหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ นางชี้นิ้วมายัง

ตนเองราวกับได้ฟังเรื่องขำขันอย่างไรอย่างนั้น

“เจ้าบอกว่าข้าบีบบังคับเจ้า?”

“ข้าไว้หน้าเจ้าตลอดมา แต่ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการ เช่นนั้นข้าก็ไม่

จำเป็นที่จะต้องไว้หน้าเจ้าอีกต่อไป”

“นี่คือบ้านของข้า ข้าให้เจ้าอยู่ เจ้าก็สามารถอยู่ที่นี่ได้ หากข้าไม่

ต้องการให้เจ้าอยู่ แน่นอนว่าเจ้าย่อมอยู่ที่นี่ไม่ได้ เจ้ามีเหตุผลอะไร

ที่ทำให้เจ้าต้องดันทุรังจะอยู่ที่นี่อยู่ได้อีก นี่จับถึงกับโทษว่าข้าบีบ

บังคับเจ้า เจ้าคิดจะลักกินขโมยกินของๆ ข้า ข้ายังต้องใส่พาน

ประเคนให้กับเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าเคยเห็นคนหน้าไม่อายมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นใครที่หน้าไม่

อายมากเท่าเจ้ามาก่อน ชิวจวี่แสร้งทำตัวน่าสงสาร แต่เจ้าเก่งกาจ

กว่านางมากนัก อย่างน้อยที่สุดนางยังรู้ฐานะของตนเอง แต่เจ้าไม่รู้

แม้กระทั่งฐานะของตนเอง”

[1] ปี่แป่ หรือ ปี่แปะ (ชื่อวิทยาศาสตร์: Eriobotrya japonica) เป็น

พืชในวงศ์ Rosaceae เป็นไม้พุ่มหรือไม้ยืนต้น ลำต้นตรง ขอบใบจัก

เป็นฟันเลื่อยห่างๆ ผลรูปกลมหรือรูปไข่สีเหลืองอ่อนหรือสีส้ม มี

ขนปกคลุม เปลือกผลฉ ่าน ้า เมล็ดยาว สีน ้าตาลดำ มีรสหวานอม

เปรี้ยว กินสด ผลมีเพกติน มีโพแทสเซียมสูง มีวิตามินซีต ่า ในตำรา

ยาจีนเรียกชื่อสมุนไพร ‘ผีผาเย่’ (ในภาษาจีนกลาง – ใบปี่แป่) หรือปี

แปะเฮียะ (ในภาษาจีนแต้จิ๋ว) ใบใช้เป็นยาแก้ไ