ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 736 ไทเฮาสิ้นพระชนม์

มู่หรงกวานเย่ว์ฉีกยิ้มที่มุมปาก เสมือนกับว่าเฉินมั่วฉือฟื้น

กลับคืนมามีชีวิตอีกครั้ง พระนางจะต้องส่งหลินฮองเฮาไปจากเมือง

หลวง หาสถานที่สงบร่มเย็นมีสายน ้าและขุนเขาสักที่ให้กับนาง

ตระเตรียมเสื้อผ้าอาหารให้พร้อมสรรพเพียงพอที่จะทำให้เด็กที่เกิด

มาเติบโตขึ้นได้อย่างอิสระเสรี

ต่อให้เฉินมั่วฉือจะไม่ชอบนางก็ตามที เช่นนั้นก็ให้เป็นหน้าที่

ของมารดาเช่นนางทำเพื่อบุตรชายเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน

ชั่วครู่หนึ่ง จื่ออีก็กลับเข้ามารายงาน

“ไทเฮา เสิ่นปี้หายไปเพคะ’

“หนีไป?”

“หม่อมฉันหาจนทั่วทั้งตำหนักฉางเล่อแล้วเพคะ แต่ก็ไม่พบ

แม้แต่เงาของเสิ่นปี้เลย จากคำบอกเล่าของนางกำนัลที่เฝ้าดูนางบอก

ว่าวันนี้ตั้งแต่ช่วงกลางวันก็ไม่เห็นนางแล้ว นางคงจะเตรียมการ

เอาไว้ตั้งแต่แรกแล้วเพคะ”

“หนีไปแล้วก็หนีไปเถอะ ไม่ต้องไปตามหาอีกแล้ว หากว่านางมี

ชีวิตรอดไปจกาที่นี่ได้ เป็นไปได้มากว่านางจะกลับไปหาหลิงอวี้จื้อ

แล้วพวกเราจะต้องสนใจอีกทำไมกัน”

มู่หรงกวานเย่ว์โบกไม้โบกมือห้ามปรามเป็นเชิงให้จื่ออีไม่ต้อง

สนใจเรื่องนี้อีก จื่ออีเข้าใจความหายของมู่หรงกวานเย่ว์จึงพยักหน้า

รับคำสั่ง

เดิมทีมู่หรงกวานเย่ว์เก็บเสิ่นปี้เอาไว้ก็เพื่อจะใช้นางรับมือกับหลิ

งอวี้จื้อ

บัดนี้เฉินมั่วฉือพ่ายแพ้แล้ว มู่หรงกวานเย่ว์จึงเองก็เลิกล้ม

ความคิดนี้ไป จึงสั่งการให้จื่ออีสังหารเสิ่นปี้เสีย บัดนี้เสิ่นปี้หลบหนี

ไปได้ แน่นอนว่ามู่หรงกวานเย่ว์คงจะไม่ไปเสียเวลาตามจับกุม

ตัวเสิ่นปี้กลับมาอีก เพราะไม่ว่านางจะหลบหนีไปซ่อนตัวที่ใดก็

ตาม ขอเพียงแต่นางคิดแก้แค้นหลิงอวื้จื้ออยู่ก็เพียงพอ ถือว่าเป็น

การสั่งสอนหลิงอวี้จื้อก็แล้วกัน

ส่วนเซียวเหยี่ยนและหลิงอวี้จื้อในตอนนี้ยังคงพำนักอยู่ที่เมือง

เจี้ยนอัน

พวกเขาเตรียมที่จะเดินทางออกจากเมืองเจี้ยนอันมุ่งหน้าสู่เมือง

หลวงในวันรุ่งขึ้น หลิงอวี้จื้อแทบจะไม่มีอาการเริ่มต้นของคน

ตั้งครรภ์เลย นอกจากอาการง่วงหงาวหาวนอนแล้ว ก็สามารถกิน

นอนได้เป็นปกติ ซึ่งเซียวเหยี่ยนจะหาเวลามาอยู่เป็นเพื่อนนาง

หลังจากที่เสร็จสิ้นจากภารกิจในทุกวัน ถือว่าเขาได้ปลีกเวลาอันยุ่ง

เหยิงของเขามาอยู่เป็นเพื่อนหลิงอวี้จื้อนั่นเอง

ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาของหรูเยียนทั้งสิ้น แม้ว่าที่ผ่านมา

นางเองก็เคยเห็นยามเมื่อเซียวเหยี่ยนปฏิบัติเช่นนี้ต่อหลิงอวี้จื้อมา

แล้ว แต่ว่าในตอนนั้นนางยังไม่รู้สึกหวั่นไหวต่อเซียวเหยี่ยน ดังนั้น

เมื่อได้เห็นนางจึงไม่มีความรู้สึกอะไร

บัดนี้หัวใจของนางมีเซียวเหยี่ยน และหลิงอวี้จื้อหายไปจากชีวิต

ของนางถึงห้าปี นางจึงเคยชินกับการที่ไม่มีหลิงอวี้จื้อเสียแล้ว เมื่อ

ได้มาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้านางจึงมีแต่ความรู้สึกว่าบาดตายิ่งนัก

หัวใจกำลังริษยาจนแทบทนไม่ไหว ถึงขนาดที่ว่าเกือบจะควบคุม

ตนเองไม่ได้ ทว่าก็ตัดใจไปจากเซียวเหยี่ยนมิได้

ในขณะที่หลิงอวี้จื้อกำลังกินปี่แป่ [1] อยู่ในห้อง ทันใดนั้นมั่วชิง

ก็เข้ามารายงาน

“พระชายา ไทเฮาสิ้นพระชนม์แล้วเจ้าค่ะ”

หลิงอวี้จื้อพ่นเม็ดปี่แป่ออกมา ซักไซ้ว่า

“เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“เมื่อช่วงบ่ายเจ้าค่ะ ทรงดื่มยาพิษปลิดพระชนม์ชีพตนเอง

เช่นกัน นอกจากไทเฮา จื่ออีเองก็ฆ่าตัวตายตามนายไปแล้วเจ้าค่ะ

พระตำหนักของฮองเฮาเกิดเพลิงไหม้ หลังจากนั้นพบเพียงแค่ศพ

สองศพที่ถูกไหม้จนดำเป็นตอตะโก หนึ่งในสองศพนั้นสวมใส่

กำลังทองคำของฮองเฮา คนผู้นั้นจึงน่าจะเป็นฮองเฮา ส่วนสนมคน

อื่นในวังต่างก็ปิดชีพตนเองทั้งหมดแล้วเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ฟังรายงานข่าวนี้แล้ว หลิงอวี้จื้อก็ไม่มีกระจิตกระใจที่จะ

กินปี่แป่อีกต่อไป เดิมทีนางตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่ทำอะไรกับคน

เหล่านั้นทั้งสิ้น นึกไม่ถึงว่าพวกเขากลับต้องมาตายหมด ไม่รู้ว่าเป็น

ฝีมือของมู่หรงกวานเย่ว์หรือว่าพวกนางยินยอมพร้อมใจ

แต่หลิงอวี้จื้อค่อนข้างเอนเอียงไปทางที่ว่าทุกอย่างนี้เป็นฝีมือ

ของมู่หรงกวานเย่ว์มากกว่า บรรดานาสนมเหล่านั้นคงจะมิได้รัก

ใคร่เฉินมั่วฉืออย่างลึกซึ้งเท่าไรนัก เฉินมั่วฉือเองก็มิได้ดีกับพวก

นางมากเท่าไหร่

เพียงแต่เพราะอะไรหลินฮองเฮาถึงต้องวางเพลิง ใช้วิธีการที่

โหดร้ายเช่นนั้นจบชีวิตตนด้วยนะ เรื่องนี้จะมีอะไรแอบแฝงอยู่

เบื้องหลังหรือไม่ หลิงอวี้จื้อได้แต่สงสัยแต่กลับไม่มีหลักฐาน และ

นางก็มิได้สนใจที่จะไปสืบเสาะเรื่องราวเหล่านี้อีกด้วย ต่อให้หลิน

ฮองเฮายังมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีผลอะไรต่อนางอยู่แล้ว

“รู้ตั้งแต่แรกแล้ววว่าไทเฮาจะทรงเลือกเส้นทางนี้ ในตอนที่ทรง

ไปจากเมืองเจี้ยนอันก็ได้ตระเตรียมทุกอย่างเอาไว้เป็นที่เรียบร้อย

น่าเสียดายฮองเฮาและสนมคนอื่นๆ ที่เหลือ ทำพิธีศพตามที่สมควร

ก็แล้วกัน!”

“ไทเฮาครุ่นคิดวางแผนการมาชั่วชีวิต สุดท้ายกลับต้องมามีจุด

จบเช่นนี้”