ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 733 เป็นแม่ที่ดีคนหนึ่งหรือเปล่า

ตอนที่ 733 เป็นแม่ที่ดีคนหนึ่งหรือเปล่า

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่ได้ร้องไห้ ตรงกันข้ามพระนางกลับหัวเราะ

หัวเราะจนหยุดไม่ได้ จนกระทั่งสุดท้ายหัวเราะจนน ้าตาไหลออกมา

จื่ออีเองก็มิได้ห้ามปราม นางเอาแต่นั่งคุกเข่าก้มหน้าลงที่เบื้อง

หน้าของมู่หรงกวานเย่ว์เท่านั้น เฉินมั่วฉือตายแล้ว ซีเว้ยก็จบสิ้น ไม่

ช้าเซียวเหยี่ยนก็ต้องบุกเข้ามาโจมตีเมืองหลวง และหลังจากนั้นทุก

อย่างก็เป็นอย่างที่คาดการณ์ล่วงหน้าทั้งสิ้น

มู่หรงกวานเย่ว์ชันกายลุกขึ้นท่าทางโคลงเคลง

“ข้ายังไม่ทันตายเขาก็ชิงล่วงหน้าไปก่อนข้าเสียแล้ว ข้าส่งฮ่องเต้

องค์ก่อนไป ส่งนี่อวิ๋น ส่งท่านพ่อของข้า บัดนี้แม้แต่มั่วฉือก็ยังจาก

ข้าไป พวกเขาแต่ละคนล้วนแต่ชิงจากไปก่อนหน้าข้าทั้งสิ้น จื่ออี

มั่วฉือ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วจริงๆ หรือ?”

พระนางยังไม่มิได้สั่งการให้คนสืบสวนความจริงด้วยซ ้า แต่ไม่รู้

เพราะเหตุใด พระนางก็เชื่อเสียแล้วว่าเฉินมั่วฉือดื่มยาพิษปลิดชีพ

ตนเองจริง

ในท้ายที่สุดแล้วพระนางก็ไม่เข้าใจบุตรชายของตนอยู่ดี ก่อน

หน้านี้พระนางยังคิดว่าแม้ว่าจะพ่ายแพ้ แต่ขอเพียงเซียวเหยี่ยน

และหลิงอวี้จื้อยอมปล่อยเฉินมั่วฉือไป บุตรชายก็ยังสามารถรักษา

ชีวิตเอาไว้ได้ ทั้งยังสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปชั่วชีวิต นึกไม่

ถึงว่าเฉินมั่วฉือตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะจบชีวิตตนเอง

“ไทเฮา หม่อมฉันได้ส่งคนไปสืบความจริงเรื่องนี้แล้วเพคะ ฝ่า

บาทพระชนม์มายุยังน้อย แล้วจะดื่มยาพิษปลิดชีพพระองค์เองได้

อย่างไร ไม่แน่ว่าอาจเป็นเซียวเหยี่ยนที่บีบบังคับฝ่าบาท”

“ไม่ต้องสืบ สืบไปทำไมกัน สืบไปมั่วฉือก็ไม่มีทางกลับมาอีก

แล้ว”

มู่หรงกวานเย่ว์ใช้มือค ้ายันมุมโต๊ะเอาไว้

“จื่ออี ข้าเองก็ควรต้องไปแล้ว”

จื่ออี้เข้าในความหมายของมู่หรงกวานเย่ว์ดี แต่ในท้ายที่สุด

แล้วจื่ออีก็มิอาจทนเห็นมู่หรงกวานเย่ว์ต้องตายไปต่อหน้าต่อตาได้

นางทอดสายตาขึ้นมองไปยังมู่หรงกวานเย่ว์

“ไทเฮา……”

ตรงกันข้ามเป็นมู่หรงกวานเย่ว์ต่างหากที่สงบสติอารมณ์ได้ดี

จนกระทั่งยิ้มออกมา

“คนที่สลักสำคัญในชีวิตของข้าล้วนแต่จากไปแล้ว และข้าก็ไม่

อยากเห็นซีเว้ยต้องล่มสลายไปต่อหน้าต่อตา ยิ่งไม่อยากเห็นเซียวเห

ยี่ยนได้ครองราชย์ สิ่งที่ข้าควรจะทำข้าก็ได้ทำอย่างสุดกำลังแล้ว ข้า

ไม่มีอะไรติดค้างซีเว้ยอีกต่อไป”

มู่หรงกวานเย่ว์ทอดมองมายังจื่ออีสายตาพร่าเลือน

“จื่ออี เจ้าเองก็รู้สึกใช่หรือไม่ว่าข้ามิใช่มารดาที่ดี?”

“ไทเฮา อย่าทรงตรัสเช่นนั้นสิเพคะ สิ่งที่ทรงกระทำลงไป

ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เพื่อฝ่าบาททั้งสิ้น หลายปีที่ผ่านมานี้ เพื่อฝ่า

บาทแล้ว ไทเฮาทรงลำบากไม่น้อยเลยนะเพคะ”

มู่หรงกวานเย่ว์ยิ้มขมขื่น

“แต่มั่วชิงไม่ชอบแม่เช่นข้า เขาบอกว่าข้าไม่เข้าใจเขา เขาบอกว่า

หลายปีที่ผ่านมานี้เขาใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข เป็นข้าที่คิดไปเอง

ฝ่ายเดียวว่าข้าได้มอบสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้านี้ให้กับเขาแล้ว แต่ใน

ท้ายที่สุดกลับแลกมาซึ่งความเบื่อหน่ายเอือมระอาจากมั่วฉือ

เท่านั้น”

“จื่ออี ข้าไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไร จนกระทั่งหลายวันที่ผ่านมา

ข้าเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องนี้มาตลอด ข้าเข้าใจแล้วข้าเองที่เห็นแก่ตัว

แท้ที่จริงแล้วทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสิ่งที่ข้าต้องการเพียงคนเดียว ข้าคิด

ตกแล้ว เขาจะเป็นฮ่องเต้หรือไม่สำคัญ ขอเพียงเขายังมีชีวิตอยู่อย่าง

เป็นสุขก็เพียงพอ แต่นี่แม้แต่ชีวิตเขาก็ไม่ต้องการ เขาจะให้ข้าทำ

อย่างไร?”

กล่าวมาจนกระทั่งถึงในตอนท้าย ดวงตาของมู่หรงกวานเย่ว์ก็

เอ่อล้นไปด้วยน ้าตา พระนางในตอนนี้มิใช่ไทเฮาผู้สูงส่งอีกต่อไป

แล้ว เป็นเพียงแค่แม่คนหนึ่งที่สูญเสียลูก ไม่ได้เห็นหน้ากันแม้แกระ

ทั่งในวินาทีสุดท้ายของชีวิต จนกระทั่งตายแม่ลูกก็ไม่ได้ปรับความ

เข้าใจกัน นี่คือความเสียใจที่สุดที่ติดอยู่ในใจของมู่หรงกวานเย่ว์

“ไทเฮา ถนอมพระวรกายด้วยเพคะ แม่ลูกใจสื่อถึงใจ คำบางคำที่

ฝ่าบาททรงตรัสออกมาก็เป็นเพราะความโกรธ ไทเฮาอย่านำมาใส่

พระทัยเลยนะเพคะ”

จื่ออีไม่เคยเห็นมู่หรงกวานเย่ว์โศกาอาดูรเช่นนี้มาก่อน จึงไม่รู้ว่า

จะเตือนสติพระนางอย่างไรดี ได้แต่ปลุกปลอบพระนางเท่านั้น

“ไทเฮา ฮองเฮาเสด็จมาเพคะ”

เสียงคนที่อยู่ด้านนอกเข้ามารายงาน

“เชิญ”

มู่หรงกวานเย่ว์สงบสติอารมณ์ลง กลับไปนั่งยังที่นั่งของตนเอง

กลับเป็นฮองเฮาผู้สูงศักดิ์สง่างามหาใดเปรียบได้อีกครั้งราวกับเมื่อ

ครู่ความโศกเศร้าและว่างเปล่าเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้นเอง

ไม่นานหลิวฮองเฮาก็ถูกเชิญเข้ามา มู่หรงกวานเย่ว์นั่งหลังตรง

มองไปยังหลินฮองเฮาที่ยืนอยู่เบื้องหน้า พระนางรู้ดีว่าหลินฮองเฮา

จะต้องรู้ข่าวที่เฉินมั่วฉือดื่มยาพิษปลิดชีพตนแล้วเป็นแน่