ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 732 เหตุใดเจ้าถึงยังยังดึงดันไม่ยอมไปอยู่อีก
- Home
- All Mangas
- ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที
- ตอนที่ 732 เหตุใดเจ้าถึงยังยังดึงดันไม่ยอมไปอยู่อีก
ตอนที่ 732 เหตุใดเจ้าถึงยังยังดึงดันไม่ยอมไปอยู่อีก
“เจ้าช่างเป็นห่วงเป็นใยข้าเสียจริงนะ เช่นนั้นหลายวันนี้เจ้าสินะ
ที่ดูแลท่านอ๋อง”
หลิงอวี้จื้อกล่าวถาม
“ท่านอ๋องมิได้นำมาบ่าวออกมาด้วยเจ้าค่ะ”
หรูเยียนชันกายลุกขึ้น ตอบคำถามหลิงอวี้จื้ออย่างเคารพนอบ
น้อม
“พูดอย่างกับว่าลำบากใจเสียเต็มประดาเชียวนะ แล้วเจ้าจะทำ
อย่างไรต่อไป?”
“บ่าวมิกล้าเตรียมการวางแผนใดๆ ตอนนี้ด้านนอกกำลังวุ่นวาย
เพราะศึกสงคราม พระชายาเองก็ต้องการคนคอยดูแลอยู่ข้างกาย รอ
ให้กลับถึงเมืองหลวงเสียก่อน บ่าวจะเป็นฝ่ายจากไปเอง จะมิสร้าง
ปัญหาให้กับพระชายาและท่านอ๋องอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
เหตุผลของหรูเยียนช่างสมเหตุสมผลไร้ที่ติ ซึ่งตัวนางเองก็ไม่รู้
ว่าหลิงอวี้จื้อคิดเห็นประการใด ปากก็เอ่ยกล่าวไปสายตาก็คอย
สังเกตสีหน้าของหลิงอวี้จื้อไปด้วย รอคอยให้หลิงอวี้จื้อตอบรับ
“เจ้ารู้ข่าวที่ข้าหายไปจากเมืองอวิ๋นได้อย่างไร หรูเยียน แม้ว่าเจ้า
จะไปจากจวนเซียวอ๋องแล้ว แต่กลับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในจวน
เป็นอย่างดีทุกอย่าง นี่เจ้าถึงกับเลี้ยงคนของตนเอาไว้ข้างกายข้าเชียว
หรือ ข้าประเมินเจ้าต ่าไปจริงๆ”
หลิงอวี้จื้อตอบรับกลับไปลอยๆ นางรู้ดีว่านางและหรูเยียนมิอาจ
กลับไปมีความรู้สึกดีๆ ต่อกันเฉกเช่นที่ผ่านมาได้อีกแล้ว นางไม่มี
วันเชื่อใจหรูเยียนได้อีกต่อไป และหรูเยียนเองก็มิได้รู้สึกดีต่อนาง
อย่างสนิทใจเช่นกัน
เดิมทีการที่นางให้หรูเยียนไปจากจวนนับว่าเป็นการกรุณาปรานี
ต่อหรูเยียนอย่างที่สุดแล้ว นึกไม่ถึงว่าหรูเยียนยังกลับมาที่นี่อีก
“หรูเยียนได้ยินดังนั้นก็รีบคุกเข่าลงทันที”
“พระชายาเข้าใจผิดบ่าวแล้ว บ่าวเพียงแต่เป็นห่วงพระชายาเท่า
นั้นเองเจ้าค่ะ”
“เจ้าเป็นห่วงใคร ในใจของเจ้าเองน่าจะรู้ดีที่สุด ข้าเองก็ไม่อยาก
ที่จะไปคาดเดาเจตนาของเจ้าอีก เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรต่อ
เราทั้งคู่แม้แต่น้อย แต่หากให้ข้าคาดเดาก็ยากที่ข้าจะไม่มีอคติได้ หรู
เยียน เราสองคนสิ้นวาสนาในความเป็นนายบ่าวลงแล้ว แล้วเหตุใด
เจ้ายังจะดึงดันจะไม่ยอมไปจากที่นี่อยู่อีก ข้ายังอยากที่จะรักษา
เกียรติให้กับเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ต้องการ?”
หรูเยียนก้มหน้าคอตก
“บ่าวไม่มีเจตนาอื่นใด เมื่อถึงเมืองหลวง บ่าวก็จะไปตามทาง
ของบ่าวทันที บุณคุณที่พระชายยามีต่อบ่าว บ่าวจดจำไว้ในใจ
เสมอ”
“หากว่าเจ้าจดจำบุญคุณของข้าเอาไว้ในใจจริงๆ ละก็ เจ้าก็คงจะ
ไม่กระทำเรื่องเช่นนั้นต่อพระชายาหรอก”
มั่วชิงที่ยืนอยู่ข้างหายหลิงอวี้จื้อเห็นธาตุแท้ของหรูเยียนตั้งแต่
แรกแล้ว ดังนั้นจึงได้เอ่ยแทรกขึ้นมา
หรูเยียนยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น นางกัดปากแน่นไม่พูดจา
“เอาเถอะ ลุกขึ้นเถอะ หลังจากถึงยังเมืองหลวง ข้าไม่ต้องการ
เห็นหน้าเจ้าอีก”
“ขอบพระทัยพระชายา”
หรูเยียนสีหน้าเปรมปรีดิ์ยิ่งนัก
“หรูเยียน เจ้าถอยออกไปก่อน ข้าต้องการจะพักผ่อน”
“เจ้าค่ะ”
หรูเยียนรับคำแล้วรีบเร่งถอยออกไปทันที
หลังจากหรูเยียนออกไปแล้ว มั่วชิงก็หันมากล่าวถามหลิงอวี้จื้
อด้วยความคับข้องใจ
“เหตุใดพะชายาถึงให้หรูเยียนอยู่ที่นี่ต่อไปละเจ้าคะ ควรจะไล่
นางไปจากที่นี่โดยเร็ว นางจะได้มิคิดอะไรเกินเลยกับท่านอ๋องอีก”
“สำหรับอาเหยี่ยน นางไม่มีโอกาสอยู่แล้ว แต่นางปักใจต่ออาเห
ยียนมาโดยตลอด จึงคิดหาวิธีการที่จะสามารถอยู่ข้างกายเขาได้
เดินทางมาครั้งนี้อาเหยี่ยนมิได้พาสาวใช้มาด้วย สาวใช้ที่เจี้ยนอันข้า
ก็เชื่อใจมิได้ พวกนางล้วนก็ไม่ต่างอะไรกับหรูเยียน หรูเยียนยัง
ทำงานได้อย่างคล่องแคล่ว มีนางอยู่ที่นี่กลับสามารถตัดความยุ่งยาก
ลงไปได้มาก เรื่องอื่นเอาไว้กลับถึงเมืองหลวงค่อยว่ากันเถอะ”
“เรื่องที่ข้าตั้งครรภ์อย่าเพิ่งแพร่งพรายออกไปชั่วคราว ข้างนอก
มากคนก็มากความ ยิ่งคนรู้เรื่องนี้น้อยเท่าไร่ก็ยิ่งดี รอให้กลับถึง
เมืองหลวงค่อยว่ากันก็แล้วกัน”
“ข้าน้อยเข้าใจเจ้าค่ะ เรื่องนี้จะไม่มีใครรู้เป็นแน่”
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหรูเยียน มั่วชิงย่อมไม่ต้องการให้หรูเยียน
ล่วงรู้เรื่องนี้เป็นเด็ดขาด เพื่อนางจะได้ไม่ก่อเรื่องขึ้นอีก ซและ
วิธีการที่ดีที่สุดนั่นก็คือ อย่าให้นางรู้เรื่องนี้
ข่าวการตายของเฉินมั่วฉือแพร่สะพัดไปถึงยังเมืองหลวง มู่หร
งกวานเย่ว์กำลังอ่านหนังสืออยู่ภายในตำหนักฉางเล่อ เมื่อนางได้รับ
รายงานข่าว หนังสือในมือก็ถึงกับ ‘ตุ๊บ’ ร่วงตกกระทบพื้นทันที
แม้ว่าจะคาดการณ์ผลของศึกในครั้งนี้ได้ตั้งแต่แรก ทว่าพระนาง
กลับนึกไม่ถึงว่าเฉินมั่วฉือจะต้องตาย ก่อนที่พระนางจะเดินทาง
กลับเมืองหลวงได้พูดคุยกับหลิงอวี้จื้อเอาไว้แล้ว ว่าให้ปล่อยเฉินมั่ว
ฉือไป และหลิงอวี้จื้อก็รับปากแล้วด้วย เพราเหตุใดในท้ายที่สุด
เฉินมั่วฉือถึงต้องตาย
“ไทเฮา ข่าวจากเจี้ยนอันรายงานว่าฝ่าบาททรงเสวยยาพิษปลิด
พระชนม์ชีพพระองค์เอง ไทเฮาทรงทำพระทัยดีๆ ไว้นะเพคะ”
สีหน้าของจื่ออีทุกข์ระทม นางไม่รู้ว่ามู่รหงกวานเย่ว์จะทำใจ
ยอมรับข่าวน