ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 731 ขอบคุณที่พระองค์ทรงเคยชอบหม่อมฉัน
ตอนที่ 731 ขอบคุณที่พระองค์ทรงเคยชอบหม่อมฉัน
หลิงอวี้จื้อกอดเอวเซียวเหยี่ยนเอาไว้ นางเงยหน้ามองดูเซียวเห
ยี่ยน ด้วยสีหน้ายินดี
“อาเหยี่ยน เจ้าจะเป็นพ่อคนแล้ว”
แววตาของเซียวเหยี่ยนอ่อนโยนอย่างที่สุด เอื้อมมืออันหยาบ
กรานออกไปสัมผัสที่หน้าท้องของหลิงอวี้จื้อแผ่วเบา
“ลำบากเจ้าแล้ว”
“” ลูกของเราเห็นใจแม่ของเขายิ่งนัก นอกจากอาการง่วงหง่าว
หาวนอนแล้ว ข้ามิได้ไม่รู้สึกไม่สบายตรงไหน อาเหยี่ยน หลายวัน
มานี้ข้าหัวใจไม่เคยเป็นสุข ทุกวันได้แต่อยู่ในห้อง โดยไม่รู้ว่าที่ด้าน
นอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที หากเจ้ายังไม่มา ข้า
จะต้องเป็นบ้าจริงๆ เป็นแน่”
“ห้ามพูดจาเหลวไหล”
เซียวเหยี่ยนโน้มกายลงไปจุมพิตที่ริมฝีปากหลิงอวี้จื้อแผ่วเบา
“ข้าจะต้องมาหาเจ้าอย่างแน่นอน”
“ข้ารู้ ลูกของเราก็รู้เช่นกัน ดังนั้นพวกเราถึงได้รอคอยให้เจ้า
อย่างสงบ”
เซียวเหยี่ยนโอบไหล่หลิงอวี้จื้อ
“พวกเรากลับเมืองหลวงด้วยกัน เก็บเจ้าไว้ในสายตาของจะดี
ที่สุด เจ้าจะได้ไม่เพ่นพ่านไปไหนอีก”
หลิงอวี้จื้อแลบลิ้นน้อยๆ
“ข้าฟังท่านพี่ทุกอย่าง”
ในตอนนั้นเองจู่ๆ อู่จิ้นก็ผลุนผลันเข้ามารายงาน
“เรียนท่านอ๋อง พระชายา ฝ่าบาทดื่มยาพิษปลิดพระชนม์ชีพ
พระองค์เองแล้วครับ”
“อะไรนะ?”
หลิองวี้จื้อมองไปยังอู่จิ้นด้วยความตกใจ เดิมทีนางยังคิดว่าเฉิน
มั่วฉือจะไปจากที่นี่ นึกไม่ถึงเลยว่าเขากลับปลิดชีพตนเองได้ นาง
จึงรีบซักไซ้ต่อไปด้วยความร้อนใจ
“ฝ่าบาทอยู่ที่ไหน?”
“ในห้องขอรับ”
“อาเหยี่ยน พวกเราไปดูกันเถอะ”
กล่าวจบหลิงอวี้จื้อก็เดินออกไปด้านนอกทันที เซียวเหยี่ยนจึง
รีบเดินออกตามไป
เซียวเหยี่ยนตัดสินใจปล่อยเฉินมั่วฉือไป แต่จากคำพูดของเขา
เมื่อครู่ก็พอจะคาดเดาความหมายของเฉินมั่วฉือออกได้ เพียงแค่เขา
มิได้ห้ามปาม จะอยู่หรือตายให้เฉินมั่วฉือตัดสินใจด้วยตัวเอง นี่คือ
อิสระที่เซียวเหยี่ยนมอบให้กับเขา
หลิงอวี้จื้อก้าวฉับๆ ไปถึงยังห้องของเฉินมั่วฉือ ก็เห็นเฉินมั่วฉือ
นั่งฟุบหน้าอยู่บนโต๊ะ ที่มุมปากมีรอยเลือดสีดำติดอยู่ ตอนที่นางไป
ถึงนั้นเฉินมั่วฉือไม่มีลมหายใจอยู่แล้ว เขาที่นั่งฟุบอยู่บนโต๊ะดู
คล้ายกับคนนอนหลับอย่างไรอย่างนั้น
หลิวสี่คุกเข่าร ่าไห้อยู่ที่พื้น หลิงอวี้จื้อที่ยืนอยู่ข้างๆ เองก็ดวงตา
แดงก ่า แม้ว่านางจะมีทักษะการแสดงที่ดี และเดิมทีนางก็มิใช่คนที่
ชอบร้องไห้
ทว่าความรู้สึกที่เฉินมั่วฉือมีให้กับนาง นางรับรู้อยู่โดยตลอด
ทั้งๆ ที่เขาสามารถใช้นางเป็นหมากตัวหนึ่งได้ ทว่าเขากลับไม่ทำ
เช่นนั้น ซึ่งจุดนี้ทำให้นางซาบซึ้งใจยิ่งนัก หากไม่มีเฉินมั่วฉือ นาง
อาจไม่มวันได้พบกับเซียวเหยี่ยนอีกครั้ง
เซียวเหยี่ยนลูบไหล่หลิงอวี้จื้อเบาๆ
หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอะไรออกมาดี ได้แต่แอบพร ่าบอก
เขาอยู่ในใจว่า
‘ขอบคุณที่พระองค์ทรงเคยโปรดหม่อมฉัน เสียดายที่หม่อมฉัน
มิอาจตอบแทนพระองค์ได้’
“ฝ่าบาททรงตรัสฝากฝังอะไรไว้หรือไม่?”
หลิงอวี้จื้อเอ่ยถาม
หลิวสี่หยุดยั้งเสียงร้องไห้ เขาเงยหน้าขึ้นมองมายังหลิงอวี้จื้อ เขา
แค้นเคืองหลิงอวี้จื้อยิ่งนัก เพราะนางให้ร้ายนายของเขาจนตาย
เพียงแต่ในตอนสุดท้าย ต่อให้เขาแค้นเคืองนางมากเพียงใดก็ไม่
เกิดผล ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือตามไปรับใช้เฉินมั่วฉือเท่านั้น
“ฝ่าบาททรงรับสั่งว่าห้ามให้เหนียงเนียงเห็นพระองค์ในขณะ
วาระสุดท้าย นอกจากนี้ก็ไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
หลิงอวี้จื้อเองเมื่อได้ยินดังนั้นนางก็มิได้กล่าวอะไร หมุนกายเดิน
ออกมาจากห้องแล้วเช็ดน ้าตาที่ปลายหางตาของตน เซียวเหยี่ยนเดิน
ตามออกมากุมมือของหลิงอวี้จื้อเอาไว้ มือของนางเย็นเยียบ
“อาเหยี่ยน เรื่องานพระศพ…”
“ข้าจะฝังฝ่าบาทไว้ที่สุสานหลวง เรื่องพวกนี้ข้าจะจัดการให้
เหมาะสม อวี้จื้อ เจ้าอย่ากังวลไปเลย”
หลิงอวี้จื้อพยักหน้า นางเอนศีรษะซบบ่าของเซียวเหยี่ยนโดย
มิได้กล่าวอะไรออกมาทั้งสิ้น ส่วนเซียวเหยี่ยนก็ได้แต่ยืนอยู่เป็น
เพื่อนนางเงียบๆ เช่นนั้น
หลังจากนั้นเซียวเหยี่ยนก็ผละออกไปจัดการเรื่องงานต่างๆ
ส่วนหลิงอวี้จื้อก็กลับไปพักผ่อนที่ห้อง วินาทีสายตาปะทะเข้ากับ
หรูเยียน ทำให้หลิงอวี้จื้อตกตะลึงไม่น้อย
‘หรูเหยียนมาได้อย่างไรกัน?’
“คารวะพระชายา”
หรูเยียนทำความเคารพหลิงอวี้จื้ออย่างนอบน้อม
“หรูเยียน เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?”
“บ่าวได้รับข่าวว่าพระชายาถูกจับตัวไปจากเมืองอวิ๋น ด้วยความ
เป็นห่วงความปลอดภัยของพระชายา จึงตั้งใจมารายงานให้ท่าน
อ๋องได้รู้โดยเฉพาะเจ้าค่ะ”
หรูเหยียนมิกล้าปิดบังเหตุผลความเป็นมาเป็นไป เพราะนางรู้ดี
ว่าเซียวเหยี่ยนจะต้องบอกกล่าวให้หลิงอวี้จื้อได้รู้เป็นแน่ บัดนี้หาก
ว่านางต้องการที่อยู่ที่นี่ต่อไป ท่าทีของหลิงอวี้จื้อคือสิ่งที่สำคัญที่ส
Comments for chapter "ตอนที่ 731 ขอบคุณที่พระองค์ทรงเคยชอบหม่อมฉัน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
