ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 730 ปล่อยเฉินมั่วฉือไป

ตอนที่ 730 ปล่อยเฉินมั่วฉือไป

“นั่งเป็นเพื่อข้าสักครู่”

ตรงกันข้ามในเวลาเช่นนี้เฉินมั่วฉือกลับสงบนิ่งเสียยิ่งกว่าใน

เวลาปกติ เขาชี้ไปยังเก้าอี้ข้างกาย

หลิงอวี้จื้อเองก็ยืนอยู่เป็นเวลานานจนเมื่อตุ้มไปหมด ดังนั้นนาง

จึงไม่เกรงใจเฉินมั่วฉืออีกต่อไป นั่งที่เก้าอี้นั้นทันที นางอยากที่จะ

เอ่ยถามเฉินมั่วฉือว่าคิดจะทำอย่างไรต่อไป แต่เมื่อเห็นสีหน้าท่าทาง

เช่นนั้นของเฉินมั่วฉือแล้ว ก็ต้องกลืนคำถามทั้งหมดลงไป

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไรทั้งสิ้น

หลังจากที่เงียบอยู่เป็นนานจนกระทั่งหลิงอวี้จื้อรู้สึกนั่งไม่ติด เพราะ

บรรยากาศกดดันเหลือเกิน ในตอนนั้นเองเสียงเท้าดังขึ้นจาก

ทางด้านนอก หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่าใครมา จึงได้หันไปมอง

ทัน ใดนั้นเฉินมั่วฉือก็เอ่ยปากถามขึ้น

“อวี้จื้อ ปิ่นปักผมที่ข้ามอบให้กับเจ้ายังอยู่หรือไม่?”

ทว่าตอนนี้หลิงอวี้จื้อมุ่งความสนใจไปยังหน้าประตูเสียแล้ว เมื่อ

ได้ยินเสียงเฉินมั่วฉือกล่าวถามขึ้น นางจึงเอ่ยตอบอย่างมิได้สนใจ

เท่าไหร่นักว่า

“อยู่สิ”

“ข้าไม่เรียกร้องสิ่งอื่นใด เพียงขอร้องให้เจ้าจดจำข้าเอาไว้ ปิ่น

ปักผมอันนั้นให้เจ้าเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก อวี้จื้อ ข้าต้องไปแล้ว”

หลิงอวี้จื้อหันหน้ากลับมา อยากที่จะเอ่ยถามเฉินมั่วฉือว่าเขา

หมายความว่าอย่างไร ทว่าประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาเสียก่อน และผู้

ที่เข้ามาเป็นคนแรกนั่นก็คือเซียวเหยี่ยนในชุดเกราะสีเงิน

เมื่อเห็นว่าเป็นเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อก็ลืมเลือนไปทันทีว่าเมื่อ

ครู่ตนเองกำลังจะเอ่ยถามอะไรเฉินมั่วฉือ นางผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง

แล้วโผลเข้าหาเซียวเหยี่ยนทันที

เซียวเหยี่ยนเองกางมือออกอ้าแขนรับโอบกอดหลิงอวี้จื้อเอาไว้

ในอ้อมอกแน่น เขาลูบไล้เส้นผมของนางแผ่วเบา

“อวี้จื้อ ข้ามาช้าไป”

“ไม่ช้าเลยสักนิด ข้าเอาแต่สร้างปัญหาให้ท่านมาตลอด”

เมื่อได้สูดกลิ่นไอที่แสนคุ้นเคยหลิงอวี้จื้อก็รู้สึกปลอดภัยยิ่งนัก

นางเอื้อมมือกอดเอวตอบเซียวเหยี่ยน ขณะที่ศีรษะก็กระแซะเข้าหา

อ้อมอกของเซียวเหยี่ยนอีกด้วย

“ขอโทษด้วย อาเหยี่ยน ข้าทำให้เจ้าต้องเป็นห่วงอีกแล้ว”

“ข้าเคยชินเสียแล้วละ”

เซียวเหยี่ยนโอบกอดหลิงอวี้จื้อแน่น แม้จะรู้ว่าหลิงอวี้จื้อปลอด

ภัยดี แต่เมื่อนึกถึงว่านางยังติดอยู่ที่เจี้ยนอัน เซียวเหยี่ยนก็ร้อนใจยิ่ง

นัก เขาจึงต้องการพิชิตเจี้ยนอันให้ได้โดยเร็ว จนในที่สุดก็สามารถ

ทำได้สำเร็จตามปรารถนา

ส่วนเฉินมั่วฉือที่นั่งอยู่นั้นแม้ว่าจะเตรียมใจเอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ

ทว่าเมื่อได้มาเห็นคนทั้งสองโอบกอดกันอยู่ตรงหน้าเช่นนี้หัวใจ

ของเขาก็เจ็บปวดเกินจะทนไหว เพียงแต่เขาไม่มีสิทธิ์แม้ว่าจะโกรธ

เคืองด้วยซ ้าไป

เฉินมั่วฉือสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกของตนเองเอาไว้ สีหน้า

ของเขาไม่น่าดูเอาเสียเลย

นั่นเองหลิงอวี้จื้อจึงเพิ่งจะนึกได้ว่าในห้องยังมีคนอื่นอยู่ด้วย

นางจึงคลายอ้อมกอดจากเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนยังคงโอบหลิงอวี้จื้อเอาไว้ในอ้อมแขน เขาทอดมอง

ไปยังเฉินมั่วฉือที่นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ กล่าวขึ้นด้วยวาจาท่าทางที่ยังคง

ให้เกียรติอยู่ว่า

“ครั้งนี้ฝ่าบาทช่วยชีวิตอวี้จื้อเอาไว้ หม่อมจะปล่อยฝ่าบาทไปสัก

ครั้ง ทรงเสด็จไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ!”

“ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาสงสาร ข้าช่วยอวี้จื้อไม่ใช่เพราะเจ้า

เซียวเหยี่ยน ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาตอบแทนบุญคุณแทนอวี้จื้อ นี่

เป็นเรื่องระหว่างข้าและอวี้จื้อ ข้าแพ้แล้ว ข้าจะเขียนราชโองการ

สละราชบัลลังก์ให้แก่เจ้า แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง อย่าทำร้ายเสด็จ

แม่และฮองเฮา และอย่าแตะต้องตระกูลมู่หรง”

“หม่อมฉันรับปาก ฝ่าบาท”

เซียวเหยี่ยนรับปากทันที เขาได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว และคน

เหล่านี้ก็ทำอะไรเขาไม่ได้อีกต่อไป จะปล่อยไปหรือไม่ เพียง

ประโยคเดียวก็สามารถจบเรื่องทั้งหมดได้

เมื่อเห็นเซียวเหยี่ยนรับปาก เฉินมั่วฉือก็ดูราวกับวางใจ

“เซียวเหยี่ยนหวังว่าเจ้าจะรักษาสัญญา มิเช่นนั้นข้าจะไม่มีวัน

ปล่อยเจ้า”

กล่าวจบเฉินมั่วฉือก็ชันกายลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป เดิมทีคน

ของเซียวเหยี่ยนจะเข้ามาขัดขวางเขาเอาไว้ แต่เซียวเหยี่ยนก็โบกไม้

โบกมือห้ามปราม หมายความให้พวกเขาปล่อยเฉินมั่วฉือไป ทหาร

ถึงได้เปิดทาง

ในที่สุดหลิงอวี้จื้อก็ทนไม่ไหวเอ่ยออกมาประโยคหนึ่ง

“ฝ่าบาท ทรงคิดจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ?”

“ไปยังที่ๆ ข้าควรไป”

เฉินมั่วฉือหยุดฝีเท้า หันหน้ากลับมามองมายังเซียวเหยี่ยน เอ่ย

กำชับอีกประโยคว่า

“ดูแลอวี้จื้อให้ดี”

กล่าวจบเขาก็ก้าวอาดๆ ออกจากห้องไปท