ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 722 ปล่อยมือโดยสมบูรณ์

ตอนที่ 722 ปล่อยมือโดยสมบูรณ์

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่เคยคำนึงถึงเลยว่าแท้ที่จริงแล้วเฉินมั่วฉือจะมี

ความสุขหรือไม่ เขา ต้องการสิ่งเหล่านี้จริงๆ หรือเปล่า

ในฐานะที่เป็นองค์ชาย มีใครบ้างที่ไม่ต้องการเป็นฮ่องเต้ นี่คือ

ชะตากรรมขององค์ชายผู้เกิดราชวงศ์ พระนางคิดว่าสิ่งทีพระนาง

มอบให้กับเฉินมั่วฉือนั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้านี้ทั้งสิ้น

นึกไม่ถึงเลยว่าเฉินมั่วฉือกลับมิได้คิดเหมือนกัน

“มั่วฉือ เกิดในราชวงศ์ ความสุขคือความปรารถนาที่เพ้อฝัน เจ้า

ไม่สมควรที่จะมีความคิดเช่นนี้”

“ปีนั้นหากว่าเสด็จแม่ทรงไม่แย่งชิงตำแหน่งฮ่องเต้ หม่อมฉันก็

จะเป็นเพียงอ๋องที่ว่างเว้นและมีอิสระเสรีคนหนึ่ง แล้วใครเล่าจะมา

จ้องจะลงมือทำอะไรกับลูก ต่อให้คนภายนอกต่อสู้แย่งชิงกันแทบ

เป็นแทบตายอย่างไร แต่เราสองคนแม่ลูกก็ยังสามารถใช้ชีวิตได้

อย่างสงบสุข”

“ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่เป็นสิ่งที่เสด็จแม่ทรงต้องการเพียง

พระองค์เดียวตั้งแต่แรก ทรงอยากเป็นไทเฮา เป็นหญิงที่สูงศักดิ์

ที่สุดในซีเว่ย แต่ความปรารถนาในวัยเยาว์ของหม่อมฉันก็เพียงแค่

สามารถทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำ ไม่ต้องถูกใครจำกัดเอาไว้

ตลอดเวลาเท่านั้นเอง”

มู่หรงกวานเย่ว์เริ่มยืนไม่มั่นคง จนต้องค ้ายันเก้าอี้เอาไว้แล้ว

ค่อยๆ หย่อนกายลงนั่ง นางมีนิสัยแข็งกร้าว จึงมิยินยอมอยู่ภายใต้

แทบเท้าใคร นางต้องการที่จะเป็นฮองเฮา ต้องการให้บุตรชายของ

ตนกลายเป็นผู้ชนะ เป็นผู้ที่ควบคุมแผ่นดินนี้

เพราะนอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว นางไม่เหลืออะไรเลย หากว่า

แม้กระทั่งสิ่งเหล่านี้พระนางก็ไม่ช่วงชิงเพื่อให้ได้มาละก็ พระนาง

เองก็ไม่รู้ว่าตนเองมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร จึงทำให้พระนางพาลเข้าใจ

ไปเองว่าสิ่งเหล่านี้ย่อมเป็นสิ่งที่เฉินมั่วฉือต้องการด้วยเช่นกันไป

โดยปริยาย

“เสด็จแม่ หม่อมฉันรู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ ไม่ว่าตำแหน่ง

ฮ่องเต้จะเป็นสิ่งที่หม่อมฉันต้องการหรือไม่ บัดนี้หม่อมฉันก็นั่งอยู่

ในตำแหน่งนี้แล้ว ในเมื่อเป็นฮ่องเต้ หม่อมฉันก็จะทำทุกทางเพื่อก

ป้องรากฐานของสกุลเฉินเอาไว้ หม่อมฉันจะทำสุดความสามารถ

ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ นี่คือสิ่งที่หม่อมฉันต้องทำเพื่อเสด็จตาและ

เสด็จพ่อ”

เฉินมั่วฉือยกน ้าชาให้กับมู่หรงกวานเย่ว์หนึ่งจอกเอ่ยว่า

“หม่อมฉันจะไม่โต้เถียงกับเสด็จแม่อีกต่อไป หากว่าหม่อมฉัน

ต้องตายด้วยน ้ามือของเซียวเหยี่ยนละก็ ถือเสียว่านี่คือชะตากรรม

ของหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่โทษใคร และไม่ต้องการให้เสด็จมาแม่

ทรงมาช่วยเหลือ”

“ขอเสด็จแม่อย่าทรงก้าวก่ายเรื่องของหม่อมฉันอีกเลย ให้หม่อม

ฉันได้เลือกเองสักครั้ง ทรงปล่อยมั่วชิงแล้วเสด็จกลับเมืองหลวง

เถิดพ่ะยะค่ะ”

“เจ้าไม่เสียใจภายหลัง?”

มู่หรงกวานเย่ว์มิได้รับจอกชาที่เฉินมั่วฉือส่งให้ เฉินมั่วฉือเองก็

ไม่ยอมชักมือกลับ คนทั้งสองยังแข็งกร้าวใส่กันต่อไปเรื่อยๆ

“ไม่เสียใจ”

สามคำนี้ เฉินมั่วฉือกล่าวออกมาอย่างหนักแน่นชัดถ้อยชัดคำ

“ดี ข้าจะปล่อยคน วันพรุ่งนี้ข้าจะกลับเมืองหลวงทันที ต่อไปเจ้า

มิต้องมาพบข้าอีกแล้ว ความเป็นแม่ลูกของเรา ให้สิ้นสุดแต่เพียง

เท่านี้เถอะ”

เฉินมั่วฉือขยับริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

ทันใดนั้นเขาก็คุกเข่าลงโขกศีรษะคำนับมู่หรงกวานเย่ว์ ทว่าพระ

นางมิได้เหลือบมองมาแม้แต่น้อย กลับหมุนกายเดินออกไปจาก

ห้องหนังสือทันที

จื่ออีประคองมู่หรงกวานเย่ว์เดินกลับเรือน ซึ่งมู่หรงกวานเย่ว์ก็

ก้าวเท้าอย่างรวดเร็วมาตลอดทางจนจื่ออีเกือบจะเดินตามพระนาง

ไม่ทันอยู่หลายครั้ง เมื่อกลับถึงห้อง มู่หรงกวานเย่ว์ก็นั่งเอนกายลง

บนอาส์น

“ไทเฮาอย่าทรงคิดเหลวไหลเลยนะเพคะ ที่ทรงทำทั้งหมดนี้ก็

เพราะหวังดีต่อฝ่าบาท”

“แต่เขากลับไม่คิดเช่นนั้นนะสิ เขาบอกว่าสิ่งที่ข้าทำทั้งหมดหา

ใช่สิ่งที่เขาต้องการไม่ ตำแหน่งฮ่องเต้นี้ก็เป็นข้าที่บังคับเขา การที่

ข้ายกเขาขึ้นครองราชย์ แม้ว่าจะเพราะส่วนตัวอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็

เพื่อต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดบนโลกใบนี้ให้กับเขาทั้งสิ้น ข้าสู้

วางแผนมายี่สิบกว่าปี กลับแลกมาด้วยทุกอย่างในวันนี้ จื่ออี ข้าทำ

อะไรผิดไปกันแน่”

จื่ออีที่อยู่ข้างกายต้องเอ่ยวาจาโน้มน้าวว่า

“ไทเฮาทรงไม่ผิด ฝ่าบาทต่างหากที่มิทรงเข้าพระทัยไทเฮา”

“ช่างเถอะ พรุ่งนี้พวกเราจะเดินทางกลับกัน!”

“ไทเฮาจะมิทรงทำอะไรกับเรื่องนี้จริงหรือเพคะ?”

มู่หรงกวานเย่ว์ทอดมองไปยังเบื้องหน้า แววตาว่างเปล่า

“จื่ออี เจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือ แพ้ชนะยังมิรู้ผล แต่จุดจบกลับ

ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ข้าทำอะไรไม่ได้และไม่อยากที่จะทำด้วย

พวกเราจะกลับเมืองหลวง!”