ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 721 เสด็จแม่ไม่เคยเข้าใจหม่อมฉันเลย

“เสด็จแม่จะทรงปฏิเสธหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

มู่หรงกวานเย่ว์ยิ้มออกมา

“ที่ข้าทำทั้งหมดก็เพื่อเจ้าทั้งสิ้น เจ้าคือฮ่องเต้แห่งซีเว่ย มั่วฉือ เจ้า

ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี หากว่าพ่ายแพ้ นั่นหมายความถึงอะไร”

“หากว่าพ่ายแพ้ เช่นนั้นก็ต้องสังเวยด้วยชีวิตของหม่อมฉัน แต่

สำหรับประชาชนของเรามิได้มีความแตกต่างมากมายอะไร

ความสามารถของเซียวเหยี่ยนพวกเราต่างก็รู้ดีว่าเขาสามารถเป็น

ฮ่องเต้ที่ดีคนหนึ่งได้”

“เจ้าพูดเช่นนี้จะมองหน้าฮ่องเต้องค์ก่อนได้อย่างไรกัน? มั่วฉือ

ทั้งๆ ที่เจ้ากำชัยชนะอยู่ในมือแล้วแท้ๆ เพราะอะไรเจ้าถึงต้องยก

โอกาสทองนั้นใส่พานถวายให้กับศัตรูด้วย ทุกอย่างเพียงเพื่อผู้หญิง

เพียงคนเดียว เฉินมั่วฉือ เจ้าจะมองหน้าใครได้?”

“ปีนั้นข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้าขึ้น

ครองราชย์จนสำเร็จ หลายปีที่ผ่านมายังคอยช่วยเหลือเจ้าสุดกำลัง

หวังเพียงว่าเจ้าจะเป็นฮ่องเต้ที่ปรีชาสามารถ แต่เจ้ากลับลุ่มหลงใน

ผู้หญิงเพียงคนเดียว ถึงกับเห็นแผ่นดินบ้านเมือง เป็นละครเด็กเล่น

หากข้ารู้ตั้งแต่แรกว่าเจ้าจะไม่เอาไหนเช่นนี้ ข้าควรจะฆ่าเจ้าให้ตาย

ไปเสียตั้งแต่ต้นให้รู้แล้วรู้รอด”

ประโยคสุดท้ายมู่กวานเย่ว์เอ่ยขึ้นแต่ละคำช่างบาดใจเหลือเกิน

น ้าเสียงเจ็บช ้าทว่ากลับดุดัน แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมานางอาจจะ

เข้มงวดกับเฉินมั่วฉือไปบ้าง ทว่ากลับมิเคยใช้น ้าเสียงเช่นนี้พูดจา

กับเฉินมั่วฉือมาก่อน

เฉินมั่วฉือหลบหลีกสายตาของมู่หรงกวานเย่ว์ เอ่ยกล่าวต่อไป

ว่า

“เสด็จแม่ทรงปล่อยอวี้จื้อและมั่วชิงไปเสียเถิด เสด็จแม่ทำเพื่อ

หม่อมฉันมามากพอแล้ว หม่อมฉันมิต้องการให้พระองค์ทำอะไร

เพื่อหม่อมฉันอีก หม่อมฉันหวังเพียงว่าเสด็จแม่จะเสด็จกลับเมือง

หลวง และไม่เข้ามาข้องเกี่ยวเรื่องที่เจี้ยนอันอีก”

“บ่าวของนางเจ้าก็ยังจะช่วย?”

‘ข้าจะสับนางเป็นหมื่นๆ ชิ้น’

มู่หรงกวานเย่ว์เจ็บแค้นหลิงอวี้จื้อยิ่งนัก ผู้หญิงคนนี้ทำให้ชีวิต

ของพระนางยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมด

“หากว่าเสด็จแม่ยังทรงดึงดันที่จะเอาชีวิตมั่วชิงให้จงได้ หม่อม

ฉันก็ได้แต่ใช้ชีวิตของจื่ออีกูกูมาทดแทนแล้ว”

“มั่วฉือ เจ้า….”

มู่หรงกวานเย่ว์เดินเข้าไปยังเบื้องหน้าของเฉินมั่วฉือ พระนาง

เอื้อมมือออกไปดึงชายแขนเสื้อเขาเอาไว้ สายตาก็จับจ้องไปที่เขาไม่

วางตา คอนสังเกตสีหน้าท่าทางของเขาโดยตลอด

“เจ้าบอกข้ามาสิ ว่าเจ้าชอบนางที่ตรงไหนกัน?”

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเพราะอะไรเฉินมั่วฉือถึงได้รัก

ชอบหลิงอวี้จื้อนักหนา ซึ่งนางอยากถามคำถามนี้มาตั้งนานแล้ว

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว นางจะต้องถามให้รู้เรื่อง ตกลงแล้วหลิ

งอวี้จื้อมีดีอะไรถึงให้เฉินมั่วฉืออาลัยอาวรณ์มิเสื่อมคลายเช่นนี้

เฉินมั่วฉือหลบเลี่ยงสายตาของมู่หรงกวานเย่ว์อีกครั้ง สีหน้าเผย

พิรุธเล็กน้อย

“เสด็จแม่ หม่อมฉันคือลูกของเสด็จแม่ แต่เสด็จแม่มิเคยเข้าใจ

ลูกเลยสักนิด”

“หม่อมฉันรู้ดีว่าเสด็จแม่ทรงลำบากยากเข็ญ แต่เล็กจนโตเสด็จ

แม่ทรงฝากความหวังทุกอย่างเอาไว้ที่หม่อมฉัน แต่เสด็จแม่ทรงเคย

คิดบ้างหรือไม่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้คือสิ่งที่หม่อมฉันต้องการหรือไม่

หม่อมฉันมีความสุขจริงหรือ?”

“หม่อมฉันไม่เคยคิดอยากที่จะเป็นฮ่องเต้เลย เสด็จแม่ต่างหากที่

ผลักดันให้หม่อมฉันขึ้นนั่งยังบัลลังก์นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เสด็จแม่

ทรงเสียสละลงไป มันมิใช่สิ่งที่หม่อมฉันต้องการเลยแม้แต่น้อย

เมื่อตอนที่ยังเยาว์วัยใครๆ ต่างก็บอกว่าหม่อมฉันดื้อรั้น รวมทั้ง

เสด็จแม่ก็ทรงคิดอย่างนั้นเช่นกัน”

“หม่อมฉันเพียงแค่รังเกียจการที่วันๆ เอาแต่ถูกจำกัดทุกสิ่งอย่าง

เอาไว้เท่านั้น และก็ในช่วงเวลานั้นก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่หม่อม

ฉันได้รู้จักกับหลิงอวี้จื้อ นางเรียบง่ายและมีความสุข นางนำพาซึ่ง

กลิ่นอายแห่งอิสระเสรีที่ทำให้หม่อมฉันต้องการที่สุดมาด้วย ขณะที่

หม่อมฉันอยู่กับนาง หม่อมฉันจะรู้สึกผ่อนคลาย และมีความสุข นี่

เป็นความรู้สึกที่หม่อมฉันมิเคยได้สัมผัสมาก่อน หลายปีมานี้

ความรู้สึกทุกอย่างของหม่อมฉันถูกจำกัดมาโดยตลอด ไม่เคยรู้เลย

ว่าความสุขคือสิ่งใด และไม่รู้เช่นกันว่าอิสระคือสิ่งใด”

“นี่เจ้ากลับมิต้องการเป็นฮ่องเต้ มั่วฉือ เจ้ารู้หรือไม่ว่าในใต้หล้า

นี้มีคนตั้งเท่าไหร่ที่ต้องการไขว่คว้าคะนึงหาฐานะของเจ้า

ในตอนนี้”

“หม่อมฉันรู้ดีว่าเกิดในราชวงศ์ไม่มีทางเลือกมากนัก ดังนั้น

หม่อมฉันจึงมิเคยเอ่ยถึงเรื่องเหล่านี้กับเสด็จแม่เลยสักครั้ง หลายปีที่

ผ่านมานี้ การที่หม่อมฉันต้องการเข้มแข็งและแข็งแกร่งขึ้น เหตุผล

เพียงอย่างเดียวก็เพื่อแย่งชิงหลิงอวี้จื้อมาจากเซียวเหยี่ยน เพื่อที่จะ

หลุดพ้นจากวันเวลาที่ถูกคนจำกัดเอาไว้ให้จงได้”

“การที่หม่อมฉันมีความคิดเช่นนี้ หาใช่เพราะหม่อมฉันต้องการ

ความยิ่งใหญ่ไม่ แต่หม่อมฉันเพียงต้องการเอาชนะเซียวเหยี่ยน หาก

ไตร่ตรองดูหม่อมฉันก็มิใช่ฮ่องเต้ที่เพียบพร้อมเท่าไรนัก ดังนั้นต่อ

ให้สุดท้ายแล้วต้องพ่ายแพ้ให้กับเซียวเหยี่ยน หม่อมฉันก็ไม่มีวัน

เสียใจ