ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 723 พ่ายแพ้ให้กับเด็กสาวคนหนึ่ง

จื่ออีเองก็รู้สึกว่าสิ่งที่มู่หรงกวานเย่ว์กระทำในวันนี้เป็นการทำ

เรื่องให้ยุ่งยากวุ่นวายและไม่ก่อให้เกิดประโยชน์ใดๆ ส่วนเฉินมั่ว

ฉือตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เคยเข้าใจมู่หรงกวานเย่ว์เลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้ามกลับทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกยิ่งห่างเหินจนเข้า

หน้ากันไม่ติด

ด้วยเหตุนี้จื่ออีจึงมิได้เอ่ยเตือนสติใดๆ อีก

ก่อนจะกลับมู่หรงกวานเย่ว์ต้องการที่จะพบหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง ซึ่ง

เฉินมั่วฉือเองก็รับปาก

สองสามวันมานี้หลิงอวี้จื้อรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างที่สุด วันๆ เอาแต่

นับวันเวลาที่ผ่านไปอย่างเรื่อยเปื่อยในแต่ละวัน ตอนนี้ถึงได้พอมี

อารมณ์ลากสังขารขึ้นมานอนฟุบลงบนโต๊ะอยู่บ้าง

หลังจากมั่วชิงถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว นางควรที่จะคิดหาวิธีการ

หนีออกไปจากที่นี่เสียที เพราะหากว่าต้องรอคอยบทสรุปอยู่ที่นี่

ต่อไปละก็ นางต้องเป็นบ้าจริงๆ เป็นแน่

พลันก็ได้ยินเสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามา เมื่อหลิงอวี้จื้อจึงเงย

หน้าขึ้นมองถึงได้เห็นว่าเป็นมู่หรงกวานเย่ว์นั่นเองที่ผลักประตูเข้า

มา โดยที่จื่ออีมิได้ติดตามเข้ามาด้วย แต่กลับยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกแทน

หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่ามู่หรงกวานเย่ว์มาหานางด้วยเรื่องอะไร แต่ก็

ชันกายลุกขึ้นทำความเคารพพระนาง

“ไทเฮา เชิญประทับเพคะ”

“เจ้าสินะที่เขียนจดหมายเชิญท่านพ่อของข้าและจู่จิ่นมายังฮุ่ย

โจว?”

หลิงอวี้จื้อไม่ปฏิเสธ

“พระองค์ยังจับตัวหม่อมฉันมาได้ แล้วจะมิให้หม่อมฉันทำ

อะไรเลยอย่างนั้นหรือเพคะ? ใช่เพคะ หม่อมฉันเขียนจดหมายฉบับ

นั้นเอง”

“เจ้าให้ร้ายท่านพ่อของข้า”

หลิงอวี้จื้อยิ้มเยาะ

“ไทเฮาทรงรับสั่งเช่นนี้น่าขันนัก เรื่องนี้พระองค์ทรงเป็นผู้

เริ่มต้น หากมิใช่พระองค์จับเซียงหนานไป ก็คงจะไม่เกิดเรื่องราว

มากมายตามมา”

“ในเมื่อพระองค์โยนความผิดทั้งหมดให้กับหม่อมฉัน หม่อมฉัน

ก็มิอาจเป็นหุ่นเชิดที่พวกท่านจะบงการอย่างไรก็ได้ๆ อีกต่อไป เมื่อ

พระองค์กระทำสิ่งเหล่านี้ก็ควรที่จะคิดได้ถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา

ด้วยสิเพคะ”

“ข้าเพียงแต่นึกไม่ถึงว่า ในท้ายที่สุดแล้ว ข้าจะพ่ายแพ้ให้กับ

เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง สิ่งที่ข้าทำไม่ได้ เจ้ากลับทำมันได้สำเร็จ”

นางใช้เวลาไปกว่ายี่สิบปี แต่ก็มิอาจทำให้บุตรชายมีความสุขได้

แต่หลิงอวี้จื้อกลับทำได้ เรื่องนี้สำหรับมู่หรงกวานเย่ว์แล้วนับเป็น

เรื่องที่น่าเศร้าใจยิ่งนัก พระนางสามารถควบคุมได้ทุกสิ่ง แต่มิอาจ

ควบคุมหัวใจของเฉินมั่วฉือได้ ตรงกันข้ามหลิงอวี้จื้อไม่ได้ทำอะไร

เลย แต่กลับสามารถกุมหัวใจของเฉินมั่วฉือได้ จุดนี้เอง ที่ทำให้พระ

นางถูกกำหนดเอาไว้แล้วว่าต้องพ่ายแพ้ให้แก่หลิงอวี้จื้อ

ชายที่นางรัก บุตรชายของนาง น้องชายของนาง ทุกคนล้วนแต่

รักใคร่หลิงอวี้จื้อทั้งสิ้น เดิมทีนางไม่จำเป็นต้องแย่งชิงสิ่งใดกับ

เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งเลยด้วยซ ้า แต่พระนางก็ริษยาหลิงอวี้จื้อยิ่ง

นัก เพราะหลิงอวี้จื้อได้รับในสิ่งที่ชั่วชีวิตของพระนางไม่มีทาง

ได้รับ

อีกไม่นานตำแหน่งไทเฮาของพระนางก็ต้องหลุดลอย หลิงอวี้จื้

อจะกลายเป็นหญิงที่สูงศักดิ์ที่สุดในแผ่นดินแทนที่นาง ทั้งยังมีเซียว

เหยี่ยนที่คอยให้ความรักแก่นางอีกด้วย

“ไทเฮา พระองค์ทรงวางแผนการเพื่อช่วงชิงมาชั่วชีวิต เพียงแต่

พระองค์ทรงหลงลืมเรื่องที่ง่ายดายที่สุดไป ทรงมิใช่คนที่ไร้หัวใจ

เพียงแต่พระองค์ทรงเอาพระทัยของพระองค์ฝากไว้กับคนอีกคน

ซึ่งสำหรับฝ่าบาทแล้วอาจมิใช่เรื่องดีเสมอไป เพราะยิ่งรักมาก็ยิ่ง

คาดหวังมาก”

“เจ้าจะรู้อะไร”

น ้าเสียงของมู่หรงกวานเย่ว์เศร้าสลด

“ชีวิตในวังยากลำบากยิ่งนัก หากว่าไร้ซึ่งที่พึ่งพิงละก็ ไม่มีทางที่

จะมีชีวิตต่อไปได้ แต่เดิมข้าฝากความหวังเอาไว้ที่เซียวเหยี่ยน แต่

ต่อมาเซียวเหยี่ยนก็ถูกเจ้าชิงไป ข้าจึงทำได้เพียงแค่ฝากวามหวัง

ทั้งหมดเอาไว้ที่ลูกชายของข้า แต่สุดท้ายลูกชายก็ถูกเจ้าแย่งชิงไป

อีก”

นี่เป็นครั้งแรกที่มู่หรงกวานเย่ว์เผยความอ่อนแอและความเสียใจ

ของตนเองต่อหน้าหลิงอวี้จื้อ ที่ผ่านมาพระนางเอาแต่รักษา

ภาพลักษณ์ที่สูงส่งของตนเองมาโดยตลอด นับตั้งแต่ไร้ซึ่งช่องโหว่

ใดๆ จนได้เผชิญเรื่องราวต่างๆ มากมาย นางเหนื่อยเหลือเกิน วันนี้

ที่มามิใช่เพื่อต้องการกล่าวโทษหลิงอวี้จื้อ เพราะนางก็มีศักดิ์ศรีใน

ตัวเอง

“ไทเฮา เซียวเหยี่ยนมิใช่ของพระองค์ นับตั้งแต่วันที่พระองค์เข้า

วัง พระองค์กับเซียวเหยี่ยนก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก มิใช่หม่อม

ฉันแย่งชิงเขาไป แต่เพราะเขาไม่ใช่ของพระองค์ตั้งแต่แรกต่างหาก”

“และหม่อมฉันมิได้แย่งชิงฝ่าบาท เพราะฝ่าบาทยังคงเป็น

พระโอรสของไทเฮา ปัญหาของพวกท่านมิใช่เพราะการมีตัวตน

ของหม่อมฉัน แต่เพราะไทเฮาต่างหากที่มิทรงเคยเข้าใจฝ่าบาทเลย”

“สิ่งที่ไทเฮาและฝ่าบาทต้องการนั้นแตกต่างกัน และพวกท่าน

ต่างก็ไม่มีใครยอมที่จะหันหน้ามาพูดจากันดีๆ ไม่มีใครยอมที่จะ

เป็นฝ่ายถอย ถึงได้เป็นดังเช่นวันนี้”

“คนเป็นแม่ย่อมรักและเป็นห่วงลูกนี่เป็นความรู้สึกของมนุษย์

ปกติทั่วไป แต่หากว่าใช้ข้ออ้างว่าหวังดีมาควบคุมลูกละก็

ความหวังดีเช่นนี้นอกเสียจากทำให้ตนเองมีความสุขแล้ว มันมิได้

ทำให้คนเป็นลูกรู้สึกดีแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับทำให้ลูกอยากที่

จะหนีออกไปให้ไกลจากพระองค์”