ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 716 เข้าเมืองเจี้ยนอันอย่างลับๆ

หากว่าหลิงอวี้จื้อตกอยู่ในกำมือของมู่หรงกวานเย่ว์จริงๆ ละก็

เช่นนั้นก็เป็นไปได้มากว่ามู่หรงกวานเย่ว์อาจพาหลิงอวี้จื้อมายัง

เมืองเจี้ยนอัน ศึกคราวนี้สำคัญกับพวกเขายิ่งนัก เพราะมันคือศึกที่

จะตัดสินแพ้ชนะ

“สืบต่อไป ส่งสายของเราเข้าไปปะปนในเมืองเจี้ยนอันสืบข่าว

มา”

เซียวเหยี่ยนกล่าวจบก็เดินไปยังโต๊ะหนังสือ หยิบพู่กันขึ้นมา ลง

มือเขียนจดหมายฉบับหนึ่งอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วส่งมอบให้กับอู่

จิ้น

“หาวิธี นำจดหมายฉบับนี้ส่งให้ถึงมือเฉินมั่วฉือ เรื่องนี้เป็นฝีมือ

ของมู่หรงกวานเย่ว์ หากว่าข้าเดาไม่ผิดละก็ เฉินมั่วฉือคงจะยังไม่รู้

เรื่องนี้ ก่อนหน้าหน้านี้เฉินมั่วฉือยินดีที่จะปล่อยตัวอวี้จื้อออกมา

นั่นก็แสดงว่าเขาไม่ต้องการใช้อวี้จื้อเป็นหมากของตน”

อู่จิ้นพยักหน้า

“ผู้น้อยเข้าใจแล้วขอรับ”

ว่าแล้วอู่จิ้นก็ถือจดหมายฉบับนั้นเร่งรีบออกไปจัดการทันที

หรูเยียนยังยืนอยู่ที่เดิมนางดึงรั้งชายแขนเสื้อไปพลางๆ เพราะ

จิตใจที่ร้อนรุ่มไม่สงบ นางไม่รู้ว่าเซียวเหยี่ยนจะให้นางอยู่ที่นี่ต่อ

หรือไล่นางไปกันแน่ เมื่อไร้ซึ่งจุดหมาย จึงทำได้เพียงแค่รอให้เซียว

เหยี่ยนเอ่ยปาก

เซียวเหยี่ยนไม่รู้เรื่องที่หรูเยียนวางยาพิษหลิงอวี้จื้อ มิเช่นนั้น

หากเขารู้คงจะฆ่าหรูเยียนไปแล้ว

มองเห็นหรูเยียนนั่งก้มหน้าอยู่ข้างๆ เซียวเหยี่ยนจึงตัดสินใจที่จะ

ให้นางอยู่ที่นี่ต่อชั่วคราว เพราะครั้งนี้เขาเดินทางมาโดยมิได้พาสาว

ใช้มาด้วย และในเมื่ออวี้จื้อถูกจับตัวมาเช่นกัน ย่อมต้องไม่ได้พา

สาวใช้มาด้วยเป็นแน่ ดังนั้นหลังจากที่ช่วยเหลือหลิงอวี้จื้อออกมา

ได้แล้ว นางย่อมต้องการคนคอยปรนนิบัติรับใช้ข้างกาย

อย่างไรเสียหรูเยียนก็เคยปรนนิบัติรับใช้ข้างกายหลิงอวี้จื้อมา

เป็นเวลานาน เช่นนั้นก็ให้นางคอยปรนนิบัติหลิงอวี้จื้อเหมาะสม

ที่สุดแล้ว หลังจากนั้นจะจัดการอย่างไรกับนาง ให้หลิงอวี้จื้อเป็นผู้

ตัดสินใจก็แล้วกัน

“หรูเยียน เจ้าถอยออกไปก่อน”

“เจ้าค่ะ”

หรูเยียนตอบรับด้วยด้วยสีหน้าปิติยินดี ประโยคนี้ของเขาก็

เท่ากับอนุญาตให้นางอยู่ที่นี่ต่อไปแล้วสินะ ดีจังเลย ไม่เสียแรงที่

ทุ่มเทแรงกายแรงใจลงไป ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่ข้างกายเซียวเห

ยี่ยนอีกครั้ง

มู่หรงกวานเย่ว์เดินทางมาอย่างลับๆ นางให้หลิงอวี้จื้อสวมใส่

หน้ากากหนังมนุษย์ จนหลิงอวี้จื้อกลายเป็นสาวใช้หน้าตา

ธรรมดาๆ เท่านั้น

ส่วนมั่วชิงถูกคนของมู่หรงกวานเย่ว์แยกไปขังไว้อีกที่หนึ่ง พระ

นางยังใช้ชีวิตมั่วชิงมาข่มขู่ให้หลิงอวี้จื้อแสร้งว่าเป็นใบ้ มิให้เอ่ย

วาจาใดๆ ออกมาทั้งสิ้นตลอดการเดินทาง ส่วนตัวมู่หรงกวานเย่ว์

เองก็ปลอมตัวเป็นหญิงชรา จนสุดท้ายก็เดินทางถึงเจี้ยนอันได้อย่าง

ปลอดภัย

มู่หรงกวานเย่ว์มีป้ายคำสั่งในมือ ดังนั้นในขณะที่นางเดินทาง

มาถึงเมืองเจี้ยนอันนั้นจึงมิต้องมีใครไปรายงานให้เฉินมั่วฉือได้รู้

เพียงแต่เฉินมั่วฉือในตอนนี้ได้รับจดหมายจากเซียวเหยี่ยนเป็นที่

เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเมื่อมู่หรงกวานเย่ว์เข้าเมืองมาเฉินมั่วฉือจึงรู้

ข่าวทันที ถึงได้พาคนไปรอรับมู่หรงกวานเย่ว์ที่หน้าประตูจวน

จื่ออีประคองมู่หรงกวานเย่ว์ลงจการถม้า หลิงอวี้จื้อก้มหน้าก้ม

ตาเดินตามหลังพระนางไป หลิงอวี้จื้อรู้ดีว่าที่มู่หรงกวานเย่ว์กระทำ

เช่นนี้ก็เพราะไม่ต้องการให้เฉินมั่วฉือจดจำนาง แต่เรื่องนี้นางก็มีวิธี

จัดการเช่นกัน

“เสด็จแม่เสด็จมาที่เจี้ยนอัน เหตุใดถึงไม่ส่งข่าวมาแจ้งหม่อมฉัน

ล่วงหน้าก่อนพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินมั่วฉือท่าทางเย็นชา สีหน้าไม่แสดงอาการยินดีเลยแม้แต่

น้อย

มู่หรงกวานเย่ว์เองก็มิได้สนใจเรื่องเหล่านี้สักเท่าไหร่

“หากข้าแจ้งฮ่องเต้ล่วงหน้า เกรงว่าคงจะไม่ได้มาเป็นแน่

สถานการณ์ที่เมืองเจี้ยนอันกำลังตรึงเครียด ข้าเป็นห่วงความ

ปลอดภัยของฮ่องเต้ จึงได้เดินทางมาดู บางทีข้าอาจจะสามารถช่วย

อะไรฮ่องเต้ได้”

“ในสนามรบดาบไร้ไร้ตา หากพลาดพลั้งทำร้ายถึงเสด็จแม่เข้า มิ

เท่ากับเป็นความผิดของหม่อมฉันหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ”

มั่วฉือ เจ้าคือโอรสสวรรค์ ความปลอดภัยของเจ้าย่อมต้องสำคัญ

ที่สุด เจ้ายังมาที่นี่ด้วยตัวเอง แล้วข้าจะมัวแต่รักตัวกลัวตายได้

อย่างไรกัน ข้าเพียงแต่อยากที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้าต่อสู้กับ

ศัตรู ได้มาเห็นเจ้าปลอดภัยดี ข้าถึงจะใช้ชีวิตในช่วงบั้นปลายอย่าง

สงบสุขในวังหลวงได้”

มู่หรงกวานเย่ว์มองดูบุตรชายของนาง เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของ

เขาเย็นชาถึงเพียงนี้ พระนางก็รู้เจ็บปวดใจไม่น้อย

“เชิญเสด็จๆ แม่”

เฉินมั่วฉือไม่ได้กล่าวอะไรออกมามากมาย เพียงแค่ผายมือเชื้อ

เชิญนางเข้าไปด้านในเท่านั้น มู่หรงกวานเย่ว์เดินนำขบวนทุกคนเข้า

ไปด้านใน เฉินมั่วฉือเดินตามเข้าไปติดๆ ซึ่งเขาก็อดมิได้ที่จะต้อง

จับตาดูหลิงอวี้จื้อที่เดินตามหลังมู่หรงกวานเย่ว์เข้าไปมากเป็