ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 715 แผนการของหรูเยียน

ทหารผู้น้อยขานรับคำสั่ง ไม่นานเขาก็ไปนำตัวหรูเยียนเข้ามา

หรูเยียนสวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อ แต่งกายอย่างง่ายๆ หน้าตา

มอมแมม สีหน้าอ่อนล้า เห็นได้ชัดว่านางคงจะรีบเร่งเดินทางทั้งวัน

ทั้งคืนเป็นแน่

เมื่อได้พบหน้าเซียวเหยี่ยน หรูเยียนก็ทรุดคุกเข่าลงทันที

“บ่าวคำนับท่านอ๋อง”

“หรูเยียน เจ้ามีเรื่องสำคัญอะไรจะต้องพบข้าให้ได้?”

“ว่ามา”

“ท่านอ๋อง พระชายาออกจากเมืองอวิ๋น ไม่รู้ว่าไปที่ใด บ่าวเกรง

ว่าพระชายาจะมีอันตราย ดังนั้นจึงรีบเร่งมารายงานท่านอ๋อง”

หรูเยียนรู้ดีว่าไม่ควรมาหาเซียวเหยี่ยน ยิ่งไม่ควรรายงานเรื่องนี้

ให้กับเซียวเหยี่ยนได้รู้ แต่ทว่า มีเพียงวิธีนี้วิธีเดียวที่นางจะได้มี

โอกาสเข้าใกล้เซียวเหยี่ยน

นางรับใช้ข้างกายเซียวเหยี่ยนมาหลายปี จึงรู้จักนิสัยของเซียวเห

ยี่ยนดี หากว่านางไม่มีเหตุผลที่สำคัญเพียงพอละก็ เซียวเหยี่ยน

จะต้องไล่นางไปเป็นแน่

หลังออกจากจวนเซียวอ๋อง นางก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน นางอาศัย

อยู่ในจวนเซียวอ๋องมาตั้งหลายปี จึงยังมีพี่น้องสาวใช้หลายคนที่เคย

ได้รับน ้าใจจากนาง คอยรายงานความเคลื่อนไหวภายในจวนเซียว

อ๋องให้นางได้รู้

ดังนั้น เมื่อนางรู้ข่าวที่หลิงอวี้จื้อออกจาเมืองอวิ๋นจึงเร่งรีบ

เดินทางมาที่นี่ ใช้โอกาสนี้เพื่ออยู่ใกล้ชิดข้างกายเซียวเหยี่ยน

หลายปีที่ผ่านมา นางเห็นจวนเซียวอ๋องประหนึ่งบ้านของตนไป

เสียแล้ว

เมื่อต้องออกจากจวนเซียวอ๋อง นางก็เป็นดั่งเช่นคนที่ไร้วิญญาณ

ไม่รู้เลยว่าควรจะทำอะไร นางเทียวไปเทียวมาอยู่ใกล้ๆ จวนเซียว

อ๋องมาโดยตลอด หลายครั้งที่อดรนทนไม่ไหวแทบอยากจะเข้าไป

ขอร้องหลิงอวี้จื้อเสียด้วยซ ้า กระทั่งรู้ข่าวที่หลิงอวี้จื้อออกจากเมือ

งอวิ๋น นางรู้ได้ในทันทีว่านี่คือโอกาส

เมื่อได้ยินข่าวว่าหลิงอวี้จื้อออกจากเมืองอวิ๋น เซียวเหยี่ยนก็ตวัด

สายตามองไปยังอู่จิ้นทันที หรูเยียนรู้เรื่องนี้ เป็นไม่ได้ที่อู่จิ้นจะไม่รู้

อู่จิ้นคาดไม่ถึงว่าหรูเยียนจะถึงกับยอมเดินทางไกลมาถึงที่นี่เพื่อ

รายงานข่าวนี้ เห็นทีว่าเรื่องนี้คงจะปกปิดต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

อู่จิ้นก้าวออกมาด้านหน้าคุกเข่าลงที่พื้น

“ท่านอ๋องโปรดอภัย ผู้น้อยได้รับรายงานเรื่องพระชายาออกจาก

เมืองอวิ๋นตั้งแต่แรกก็จริง เพียงแต่ว่าเวลาที่เรากำลังจะเข้าโจมตี

เมืองเจี้ยนอันใกล้เข้ามา ผู้น้อยเกรงว่าจะกระทบถึงท่านอ๋อง จึง

บังอาจตัดสินใจปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ ผู้น้อยได้ส่งคนไปสืบข่าวเรื่องนี้

แล้วขอรับ”

“บัดซบ”

ชัดเจนแล้วว่าหลิงอวี้จื้อไปจากเมืองอวิ๋นเป็นเรื่องจริง นั่นทำให้

เซียวเหยียนจิตใจร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้

อู่จิ้นกลับปิดบังเขา

“บ่าวเกรงว่าพระชายาจะตกไปอยู่ในเงื้อมือของคนร้าย แต่ท่าน

อ๋องก็อย่าทรงวิตกกังวลมากเกินไปเลยนะเจ้าคะ คนพวกนั้นลักพา

ตัวพระชายาไป จะต้องมีจุดประสงค์ คงจะไม่ทำร้ายพระชายหรอก

เพคะ”

เซียวเหยี่ยนสงบสติจนอารมณ์เย็นลงได้ ในเวลาเช่นนี้คนที่จะ

จับหลิงอวี้จื้อไปก็คงจะมีเพียงมู่หรงกวานเย่ว์เท่านั้น และ

จุดประสงค์ของนาง ไม่ต้องทายเซียวเหยี่ยนก็รู้ได้ในทันที

หากว่าหลิงอวี้จื้ออยู่ในมือของมู่หรงกวานเย่ว์จริง หรงกวนเย่ว์

จะต้องมาหาเขาเป็นแน่ หลิงอวี้จื้อจึงยังจะปลอดภัยชั่วคราว

หลิงอวี้จื้อถูกจับตัวไปในเวลานี้ แน่นอนว่าไม่เป็นผลดีต่อเขา

อย่างมาก หากว่ามู่หรงกวานเย่ว์ใช้หลิงอวี้จื้อมาข่มขู่และหากว่าเขา

ทำตามที่มู่หรงกวานเย่ว์ต้องการละก็ จะต้องกระทบถึงจิตใจของ

ทหารในกองทัพเป็นแน่

เมื่อจิตใจของทหารสั่นคลอน ศึกในครั้งนี้เป็นไปได้มากว่าเขา

จะต้องพ่ายแพ้ ตอนนี้ในมือของเขากุมชะตาชีวิตของคนนับหมื่น

นับพันเอาไว้ เขารู้ดีว่า หากศึกนี้เขาพ่ายแพ้ นั่นหมายความถึงอะไร

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของเซียวเหยี่ยนก็สุขุมมากยิ่งขึ้น เขากำ

หมัดแน่น ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ต้องไปช่วยอวี้จื้อ แต่ครั้งนี้เขาจะ

ผลีผลามเข้าไปโดยไม่วางแผนไม่ได้ เขาจึงจะต้องหาวิธีการที่รัดกุม

“อู่จิ้น ในเมื่อเจ้าได้ส่งคนไปสืบข่าวแล้ว ถึงตอนนี้ได้ข่าวว่า

อย่างไรบ้าง?”

อู่จิ้นส่ายหน้า

“ยังไม่มีข่าวอะไรกลับมาเลยขอรับ หลังจากที่พระชายาออกจาก

เมืองอวิ๋นไปแล้วก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ใด หากพระชายาตกอยู่ในเงื้อมือ

ของไทเอาจริง พวกเขาจะต้องพาพระชายามาด้วยเป็นแน่”