ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 709 ใช้ความตายบังคับ

ตอนที่ 709 ใช้ความตายบังคับ

ก่อนหน้านี้นางเป็นคนขับไล่หลิงอวี้จื้อออกไปเอง ตอนนี้

หลิงอวี้จื้อกลับยอมเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังมาเพื่อช่วยเซียงหนาน

นางจะขอร้องให้หลิงอวี้จื้อไปทำร้ายเซียวเหยี่ยนได้อย่างไร ให้พูด

เช่นนั้น นางพูดไม่ออก

เห็นจูจิ่นเงียบ มู่หรงกวานเย่ว์ก็ยิ้มพูดว่า

“เจ้าไม่ยินดีช่วยเซียงหนานเอง โทษเราไม่ได้นะ”

“ท่านพ่อ ท่านลุกขึ้นเถิด ลูกมิได้อยากทำร้ายเซียงหนาน หาก

ท่านอยากช่วยเซียงหนานกลับจวนจริง ๆ ก็เกลี้ยกล่อมอาจิ่นดี ๆ

ตอนนี้คนที่ช่วยเซียงหนานได้ก็มีแต่นาง”

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่หวั่นไหวกับการคุกเข่าของมู่หรงหงเลย เรื่อง

นี้นางตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว นี่เป็นโอกาสครั้งสุดท้าย หากพลาด

โอกาสนี้ไป ต่อไปก็ไม่สามารถจับตัวหลิงอวี้จื้อมาได้อีกแล้ว

สวรรค์ไม่ได้ให้เวลานางมากขนาดนั้น

มู่หรงหงเข้าใจนิสัยลูกสาวดี เห็นว่ามู่หรงกวานเย่ว์ไม่มีเจตนาจะ

ปล่อยมู่หรงเซียงหนาน เขาก็ลุกขึ้นจากพื้นทันที เดินไปตรงหน้า

มู่หรงกวานเย่ว์ สำหรับพ่อชราของตน มู่หรงกวานเย่ว์ย่อมไม่ได้คิด

จะปกป้องตนเอง มู่หรงหงฉวยโอกาสนี้ หยิบกริชขึ้นมาจ่อคอ

มู่หรงกวานเย่ว์

เรื่องราวที่กลับตาลปัตรเช่นนี้ทำให้ทุกคนในเหตุการณ์ต่างตก

ตะลึง จื่ออีกรีดร้องตกใจ

เสียงนี้ทำให้ทหารยามในจวนรู้ตัว พวกเขาพากันล้อมมู่หรงหง

ไว้ เพียงแต่เมื่อเห็นว่ามู่หรงกวานเย่ว์เป็นตัวประกัน พวกเขาก็

เริ่มทำตัวลำบาก ไม่กล้าเดินหน้าโดยไม่ได้รับอนุญาต

มู่หรงกวานเย่ว์คิดไม่ถึงว่ามู่หรงหงจะทำเช่นนี้ ในใจของเขา ลูก

สาวคนนี้เทียบกับหลานชายสุดที่รักไม่ได้

นางย่อมไม่โทษมู่หรงหง ตนเองก็ไม่ได้เป็นเช่นนี้หรอกหรือ ทุก

สิ่งที่นางทำก็เพื่อลูกชายของตนเองทั้งสิ้น

“ร่างกาย เส้นผม และเนื้อหนัง ล้วนได้มาจากบิดามารดา หาก

ท่านพ่อจะยึดชีวิตของเราไป เราก็ไม่มีคำใดจะกล่าว ถึงแม้จะฆ่าเรา

ไปแล้ว พ่อก็เอาเซียงหนานไปไม่ได้ จื่ออีจะดำเนินการตามคำสั่ง

ของเราต่อไป”

มือของมู่หรงหงเริ่มสั่น

“เจ้าจะไม่ยอมปล่อยเซียงหนานไปจริง ๆ ใช่หรือไม่ ถึงแม้ข้าจะ

ขอร้องเจ้าในฐานะพ่อ เจ้าก็ไม่ยอมปล่อยเขาหรือ”

“เราไม่เคยอยากได้ชีวิตของเซียงหนาน เราอยากทำอะไร ท่าน

พ่อก็รู้ดี”

“เซียงหนานไม่ใช่เบี้ยหมาก”

มู่หรงหงเจ็บปวดทุกคำพูด

“ข้ารู้ว่าไทเฮาอยากทำอะไร เซียวเหยี่ยนมิใช่คนไร้สมอง จะยอม

ทิ้งทุกสิ่งไม่สนใจอะไรเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวได้อย่างไร ไทเฮา

เพียงแต่เอาเซียงหยานมาเดิมพันความเป็นไปได้

เซียงหนานเป็นอนาคตของตระกูลมู่หรง ไทเฮาเอาอนาคตของ

ตระกูลมู่หรงมาเดิมพัน ต้องเห็นตระกูลมู่หรงขาดสายต่อหน้าต่อตา

ให้ได้ ไทเฮาถึงจะพอใช่หรือไม่”

“ท่านพ่อ ถือเสียว่าลูกสาวอกตัญญู”

มู่หรงกวานเย่ว์ยังคงไม่ยอมลดละ

มู่หรงหงไม่กล้าลงมือฆ่ามู่หรงกวานเย่ว์กับมือตนเอง นางไม่

เพียงแต่เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตน แต่ยังเป็นไทเฮาคนปัจจุบัน หาก

ฆ่านางจริง ๆ ตระกูลมู่หรงก็จะต้องโทษ ทำเช่นนี้ก็ไม่เป็น

ประโยชน์กับใคร เขาเพียงแต่อยากช่วยหลานชายเท่านั้น

“กวานเย่ว์ เจ้าไม่ยอมปล่อยเขาจริง ๆ ใช่หรือไม่”

คราวนี้มู่หรงหงไม่ได้เรียกว่าไทเฮา แต่เรียกชื่อของนาง

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่พูดอะไร ใช้สีหน้าพูดแทน

มู่หรงหงเข้าใจความหมายของมู่หรงกวานเย่ว์ เขาปล่อยมู่หรงก

วานเย่ว์ ใช้กริชแทงไปที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง เพิ่งแทงเข้าไปก็

ดึงออกทันที เลือดสดสาดกระจายเต็มตัวมู่หรงกวานเย่ว์ มู่หรงก

วานเย่ว์ใบหน้าขาวซีด นึกไม่ถึงเลยว่ามู่หรงหงจะฆ่าตัวตายต่อหน้า

นาง

“ท่านพ่อ”

มู่หรงกวานเย่ว์เข้าประคองมู่หรงหงทันที

มู่หรงหงกลับผลักมือของมู่หรงกวานเย่ว์ออกไป ร่างกายโซเซ

มุมปาก