ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 708 คำขอร้องของพ่อผู้ชรา

ตอนที่ 708 คำขอร้องของพ่อผู้ชรา

เห็นได้ชัดว่ามู่หรงกวานเย่ว์นึกไม่ถึงว่ามู่หรงหงจะตามมาตอนนี้

ทหารรักษาการณ์ที่ตามมู่หรงหงมาทำหน้าลำบากใจ

“ไทเฮาโปรดพระราชทานอภัย ท่านมหาเสนาบดีขู่เอาชีวิต

ข้าน้อยไม่กล้าขัดพะยะค่ะ”

“เจ้าออกไปเถิด!”

เรื่องต่อจากนี้ทหารรักษาการณ์จะเห็นไม่ได้ มู่หรงกวานเย่ว์ไล่

ทหารรักษาการณ์ฮุ่ยโจวออกไป

“พะยะค่ะ ไทเฮา”

มู่หรงหงไม่มีเวลามาสนใจการสนทนา รีบเดินไปที่จูจิ่นกับมู่หร

งเซียงหนาน จูจิ่นแก้มัดให้มู่หรงเซียงหนานแล้ว และกอดมู่หร

งเซียงหนานเอาไว้แนบอก เพียงแต่มู่หรงเซียงหนานเอาแต่ก้มหน้า

ตัวสั่นตลอดเวลา ไม่กล้าเงยหน้ามองใครเลย

เห็นหลานหัวแก้วหัวแหวนกลายเป็นเช่นนี้ มู่หรงหงก็เจ็บปวด

ใจยิ่งนัก พูดเบาว่า ๆ

“เซียงหนาน ไม่เป็นอะไรแล้วนะ พวกเรากลับบ้านกัน”

เพียงแต่เซียงหนานไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ

หลิงอวี้จื้อลอบถอนหายใจโล่งอก พวกเขามาก็ดีแล้ว ขอเพียง

พวกเขามา เซียงหนานก็มีทางรอดแล้ว ตอนนี้ต้องพึ่งมู่หรงหงแล้ว

“ท่านพ่อ ท่านมาได้อย่างไร”

มู่หรงกวานเย่ว์ยังนิ่งสงบอยู่ ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางรู้ว่า

ช้าเร็ววันนี้ก็ต้องมาถึง เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะตามมาถึงฮุ่ยโจว

มิหนำซ ้ายังพบนางเร็วเช่นนี้ด้วย

“หากข้าไม่มา จะเห็นกับตาว่าเจ้าทรมานเซียงหนานถึงตาย

หรือไม่ ข้าเพิ่งเดินเข้าจวนมาก็ได้ยินเสียงเซียงหนานกรีดร้อง

ตะโกน

ไทเฮา เจ้าจะทำอะไร ข้าก็ไม่กล้าห้ามเจ้า

แต่เซียงหนานเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของข้า และเป็น

ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรง เจ้าทำกับเขาเช่นนี้ได้อย่างไร

ตลอดชีวิตข้าไม่เคยขออะไรเจ้าเลย ข้าขอร้องไทเฮาปล่อย

เซียงหนานไปเถิด ให้ข้าพาเซียงหนานกลับไป”

มู่หรงหงรีบเร่งเดินทางมาอย่างยากลำบาก ดูเหมือนพริบตาเดียว

ก็แก่ลงไปสิบปี ผมขาวข้างขมับก็เพิ่มมากขึ้น เขาคุกเข่ากับพื้นอย่าง

แรง

ถึงแม้มู่หรงกวานเย่ว์จะเป็นลูกสาวของเขา แต่ตอนนี้นางเป็นไท

เฮา สถานะสูงส่งกว่าเขา เขาไม่สามารถตำหนิมู่หรงกวานเย่ว์ต่อ

หน้าสาธารณะได้ ทำได้เพียงขอร้องนาง เห็นแก่ความสัมพันธ์พ่อ

ลูกปล่อยเซียงหนานไป

“ท่านพ่อ ลุกขึ้นเถิด ลูกรู้ดีว่าตนเองกำลังทำอะไร ถือเสียว่าลูก

ทำผิดต่อตระกูลมู่หรง ต่อไปลูกจะชดเชยให้ตระกูลมู่หรงแน่นอน

ท่านพ่อกลับไปก่อนเถิด!”

มู่หรงกวานเย่ว์บังคับตนเอง นี่นับว่าเป็นการปฏิเสธ

จูจิ่นได้ยินดังนั้น ก็ควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่แล้ว แววตาของ

นางประกายความอาฆาต สามสี่ปีมานี้นางเห็นมู่หรงกวานเย่ว์ดี

กับมู่หรงเซียงหนานมาก นางเคารพมู่หรงกวานเย่ว์มากทีเดียว

ถึงขนาดตัดขาดความสัมพันธ์กับหลิงอวี้จื้อ นึกไม่ถึงว่าสุดท้าย

กลับได้การกระทำเช่นนี้ของมู่หรงกวานเย่ว์มา นางไม่มีทางยกโทษ

ให้มู่หรงกวานเย่ว์ ตอนนี้นางทำอะไรมู่หรงกวานเย่ว์ไม่ได้ ถูก

ควบคุมไว้หมด ทำได้เพียงสะกดกั้นอารมณ์เกลียดชังเอาไว้สุดชีวิต

“ไทเฮาใช้เซียงหนานทำอะไรกันแน่ เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง

ช่วยอะไรไทเฮาไม่ได้ หากไทเฮาใช้เซียงหนานขู่หลิงอวี้จื้อ เช่นนั้น

ก็แลกเซียงหนานกับข้า

ข้ากับหลิงอวี้จื้อและอาเหยี่ยนเป็นสหายเก่าแก่ หลิงอวี้จื้อทน

เห็นเซียงหนานเป็นอะไรไปไม่ได้ ก็ยิ่งเห็นข้าเป็นอะไรไปไม่ได้

เช่นกัน ปล่อยเซียงหนานไป ท่านจะทำอะไรก็มาทำที่ข้า”

“จูจิ่น เจ้ากับหลิงอวี้จื้อตัดขาดความสัมพันธ์กันแล้ว หลิงอวี้จื้อมี

ใจเมตตาสงสารเซียงหนานไม่ใช่เพราะเจ้า แต่เป็นเพราะนี่อวิ๋น

หากเจ้าอยากให้เซียงหนานปลอดภัยดี เจ้าไม่ควรมาขอร้องข้า

ควรจะขอร้องหลิงอวี้จื้อ ขอเพียงนางยินยอมเขียนจดหมายฉบับนั้น

ข้าก็จะปล่อยเซียงหนาน ให้เซียงหนานกลับบ้านกับเจ้า ต้องดูว่าหลิ

งอวี้จื้อยินดีช่วยเซียงหนานหรือไม่”

มู่หรงกวานเย่ว์โยนปัญหาให้หลิงอวี้จื้อได้สำเร็จ ให้หลิงอวี้จื้อ

เป็นแพะ จูจิ่นมองหลิงอวี้จื้อแวบหนึ่ง ไม่ต้องถาม นางก็รู้ว่ามู่หรงก

วานเย่ว์ให้หลิงอวี้จื้อเขียนจดหมายถึงใคร และเนื้อหาที่เขียนเป็