ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 710 ให้ควันธูปตระกูลมู่หรงได้จุดติดต่อไป

ตอนที่ 710 ให้ควันธูปตระกูลมู่หรงได้จุดติดต่อไป

จูจิ่นอุ้มมู่หรงเซียงหนานวิ่งเข้ามา ตอนที่มาถึงข้างกายของมู่หรง

หง มู่หรงหงก็นอนแผ่กับพื้นแล้ว ใต้ตัวมีแอ่งเลือดขนาดใหญ่

“ท่านพ่อ ท่านทำอะไรเจ้าคะ”

จูจิ่นขอบตาแดง ตื่นตกใจจนไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

มู่หรงเซียงหนานยังคงอยู่ในอ้อมอกของจูจิ่น แววตาว่างเปล่า

มองมู่หรงหง ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ

“อาจิ่น เจ้าต้องปกป้องเซียงหนานให้ดี”

มู่หรงหงพูดออกมาอย่างยากลำบาก

จากนั้นก็มองมู่หรงกวานเย่ว์ที่ยังยืนอยู่ แล้วพยายามออกแรงพูด

ออกมาว่า

“กวานเย่ว์ ความผิดพลาดร้ายแรงที่สุดในชีวิตของการเป็นพ่อ ก็

คือส่งเจ้าเข้าวัง ตอนนั้นเจ้าบอกพ่อว่าไม่อยากเข้าวัง เพื่อความ

ปรารถนาที่เห็นแก่ตัวของตนเอง ข้าก็ดึงดันส่งเจ้าเข้าวัง

ข้ารู้ว่าคนฉลาดอย่างเจ้าเข้าวังไปจะต้องทำการใหญ่ สุดท้ายเจ้าก็

ไม่ได้ทำให้พ่อผิดหวัง ให้กำเนิดองค์ชายอย่างราบรื่น มิหนำซ ้ายัง

ส่งองค์ชายขึ้นบังลังก์ฮ่องเต้ ทำให้ตระกูลมู่หรงมีหน้ามีตายิ่งขึ้นก็

เพราะเจ้า

พ่อรู้สึกดีใจกับทางที่ตนเองเลือกมาตลอด ตอนนี้พ่อถึงได้รู้ว่า

ตนเองทำพลาดไปแล้ว

ในช่วงเวลาแห่งความเจริญรุ่งเรือง นี่อวิ๋นไปแล้ว กวานเสวี่ยไป

แล้ว ความปรารถนาเดียวของพ่อก็คือเซียงหนานได้เติบโตอย่าง

ปลอดภัย ให้ควันธูปของตระกูลมู่หรงได้จุดติดต่อไป

กวานเย่ว์ ตอนนั้นพ่อขอโทษเจ้าด้วย พ่อยินดีใช้ชีวิตนี้ชดเชยให้

เจ้า ขอร้องเพียงแต่เจ้าปล่อยเซียงหนานไป เหลือควันธูปไว้ให้

ตระกูลมู่หรง มิเช่นนั้นพ่อคงไม่มีหน้าจะไปพบบรรพบุรุษใน

ปรโลก”

มู่หรงกวานเย่ว์ยืนไม่พูดอะไร นางนั่งยอง ๆ ลง แววตาประกาย

ความเจ็บปวดบาดลึก

“ท่านพ่อ ท่านอย่าบีบบังคับข้า ข้าจะเอาชีวิตท่านไปทำอะไร”

“พ่อไม่กล้าบังคับเจ้า พ่อแค่อยากให้เซียงหนานปลอดภัย เจ้าจะ

ใช้วิธีใดก็ได้ทุกอย่าง ขอเพียงอย่าเอาชีวิตของเซียงหนานมาเป็นเดิม

พัน ตระกูลมู่หรงเดิมพันไม่ไหว”

มู่หรงหงเริ่มร้อนใจแล้ว พูดไปพลางก็พ่นเลือดออกมาคำใหญ่

แล้วไออย่างรุนแรง เขาไม่มีเวลาสนใจอะไรอื่น ยื่นมือออกไปจับ

ข้อมือของมู่หรงกวานเย่ว์ จับแรงมาก ราวกับจะจับข้อมือมู่หรงก

วานเย่ว์ไม่ปล่อย

“รับปากพ่อ กวานเย่ว์ รับปากพ่อ อย่าให้พ่อตายตาไม่กลับ…แค่ก

แค่ก…”

“ไทเฮาทำทั้งหมดนี้เพื่อใครกันแน่ หากทำเพื่อฝ่าบาท คนที่

ไทเฮาทำร้ายคือคนใกล้ชิดฝ่าบาท จะให้ฝ่าบาทเผชิญกับเรื่องเช่นนี้

ได้อย่างไร

ข้ากับไทเฮาต่างก็เป็นแม่ ในฐานะที่ลูกและฐานะแม่ ไทเฮาไม่

สนใจจริยธรรม แล้วจะให้ฝ่าบาทเรียนรู้เรื่องความกตัญญูได้

อย่างไร ในเมื่อตัวไทเฮาเองยังไม่เคยบรรลุคำว่ากตัญญูเลย”

ตอนนี้จูจิ่นแทบอยากจะฆ่ามู่หรงกวานเย่ว์เสียเดี๋ยวนั้น แต่มู่หร

งเซียงหนานยังอยู่ในมือ ที่นี่ก็เป็นอาณาเขตของมู่หรงกวานเย่ว์ นาง

ไม่กล้าต่อต้านมู่หรงกวานเย่ว์ มิเช่นนั้นนางกลัวว่ามู่หรงกวานเย่ว์

จะทำอะไรมู่หรงเซียงหนานอีก

มู่หรงเซียงหนานที่มีดวงตาว่างเปล่าจู่ ๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมา จริง ๆ

เขาไม่เข้าใจอะไรเลย เขามองมู่หรงหง ไหล่สั่น แต่ไม่กล้าร้องเสียง

ดังเกินไป

“เซียงหนาน ไม่ต้องร้อง ต่อไปต้องเชื่อฟังคำสอนของแม่เจ้า

นะ”

มู่หรงหงปลอบเซียงหนาน เห็นมือของตนเองเปื้อนเลือด ก็ไม่

กล้ายื่นมือไปลูบมู่หรงเซียงหนาน กลัวว่าจะทำให้มู่หรงเซียงหนาน

ตกใจ

มู่หรงกวานเย่ว์หมดสิ้นเรี่ยวแรง ยังคงไม่เอ่ยอะไรออกมา จู่ ๆ มู่

หรงหงก็คลำเอากระดิ่งเล็ก ๆ ออกมาจากอกเสื้อ ตัวสั่นสะท้าน ยัด

กระดิ่งเล็ก ๆ ใส่มือมู่หรงกวานเย่ว์

“นี่เป็นของที่เจ้าโปรดปรานที่สุดเมื่อยังเล็ก ๆ เมื่อก่อนพ่อเก็บ

รักษาเอาไว้ ต่อไปเจ้า…เจ้า…ต้องรักษามันเองแล้ว…”

มู่หรงกวานเย่ว์กำกระดิ่งจิ๋วไว้แน่น ถึงแม้จะรู้ว่ามู่หรงหงจงใจ

เอากระดิ่งจิ๋วให้นาง แต่นางก็ยังเห็นภาพตอนที่ตนเองยังเป็นเด็ก

เล็กปรากฏขึ้นในสมองอ