ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 704 ทรมานต่อไป

ตอนที่ 704 ทรมานต่อไป

หลิงอวี้จื้ออุ้มเขาไปบนเตียง ห่มผ้าห่มให้ กำลังจะเดินออกไป

แต่มู่หรงเซียงหนานเหมือนจะตกใจ จับมือหลิงอวี้จื้อแน่น

หลิงอวี้จื้อ ไม่กล้าไปไหน ได้แต่อยู่เคียงข้างมู่หรงเซียงหนาน

ตอนที่ฟ้าใกล้สาง หลิงอวี้จื้อง่วงเต็มที และนอนหลับไป

สุดท้ายเธอถูกปลุกเพราะเสียงเอะอะโวยวายข้างนอก มั่วชิงเดิน

มาข้าง ๆ หลิงอวี้จื้อทันที พูดเสียงเบาว่า

“พระชายา จื่ออีพาคนมาเพคะ”

ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างนอก มู่หรงเซียงหนานก็เหมือนกับนกน้อย

ตื่นกลัวลูกธนู ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลิงอวี้จื้อ หลิงอวี้จื้อตบ ๆ

หลังเขา ปลอบเสียงเบาว่า

“ไม่ต้องกลัว ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร”

จื่ออีผลักประตูพาคนเข้ามา โค้งตัวให้หลิงอวี้จื้อ แล้วพูดว่า

“ฮูหยิน ไทเฮาอยากพบคุณชายน้อย ท่านส่งคุณชายน้อยให้ข้า

เถิด!”

“พวกเจ้าจะทำอะไร”

“ไม่ใช่เรื่องที่ฮูหยินจะต้องมายุ่ง”

จื่ออีมีท่าทีเย็นชา ทำสัญญาณมือให้กับคนที่อยู่ข้างหลัง เป็น

สัญญาณให้พวกนางพามู่หรงเซียงหนานไป

เซียงหนานที่ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลิงอวี้จื้อดูเหมือนจะ

กลัวพวกนางมาก ยื่นมือน้อย ๆ ออกไป เกาะชายเสื้อหลิงอวี้จื้อแน่น

กลัวว่าพวกนางจะพาตนเองไป

หลิงอวี้จื้อเห็นพวกเขาเริ่มทรมานมู่หรงเซียงหนานอีก ก็โกรธ

เป็นไฟ ปกป้องมู่หรงเซียงหนานในอ้อมอกอย่างแน่นหนา

“พวกเจ้าพอได้แล้ว เขายังเป็นเด็กน้อยอยู่เลย ข้าไม่ให้เจ้า

พาเซียงหนานไป”

มั่วชิงคุ้มกันอยู่ข้างหน้าหลิงอวี้จื้อ กำลังจะชักกระบี่ออกมา

แต่จื่ออีกลับไม่กังวลเรื่องนี้ พูดอย่างเย็นชาว่า

“ฮูหยิน ที่นี่คือฮุ่ยโจว ไม่ใช่อวิ๋นเฉิง ฮูหยินอย่าลืมว่า ตัวท่านเอง

ก็อยู่ในกำมือของพวกเรา ไทเฮาวางยาคุณชายน้อยนานแล้ว ตอนนี้

ควรกินยาถอนพิษแล้ว หากท่านไม่ยอมให้ข้าพาคุณชายน้อยไป

เดี๋ยวยาออกฤทธิ์ จะช่วยคุณชายน้อยไม่ได้แล้ว”

หลิงอวี้จื้อสีหน้าตึงเตรียด พยักหน้าให้มั่วชิง ตอนนี้สองคนรู้ใจ

กันดี มั่วชิงเข้าไปจับชีพจรมู่หรงเซียงหนาน จากนั้นก็พยักหน้า

“พระชายา คุณชายน้อยถูกวางยาพิษจริงเพคะ”

“ทุเรศ พวกเจ้า…”

หลิงอวี้จื้อกลัวว่าพิษจะออกฤทธิ์จริง จึงปล่อยมือจากมู่หรงเซียง

หนาน พูดปลอบว่า

“เซียงหนาน เจ้าไปก่อน อีกสักครู่ข้าจะไปรับเจ้า”

มู่หรงเซียงหนานกลัวสุดขีด ทำอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยหลิงอวี้จื้อ

จื่ออีให้คนบังคับพามู่หรงเซียงหนานไป

มู่หรงเซียงหนานไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เขาเหมือนตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต

สายตาเหม่อลอยขณะถูกอุ้มไป

หลิงอวี้จื้อเดินไปที่ประตู ทุบกำปั้นลงบนกรอบประตูอย่างแรง

แววตาของมู่หรงเซียงหนานเมื่อครู่เห็นถึงความสิ้นหวังอย่างชัดเจน

อายุยังน้อยเหตุใดถึงมีสีหน้าเช่นนั้นได้ ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะ

มอง มาถึงขั้นนี้แล้ว มู่หรงกวานเย่ว์ยังไม่ลดละ จะทำร้ายมู่หรงเซียง

หนานถึงตายหรือไง

วันนี้ทั้งวันมู่หรงเซียงหนานไม่กลับมา หลิงอวี้จื้อลุกนั่งไม่เป็น

สุขอยู่ในห้อง

มู่หรงกวานเย่ว์เล่นสงครามประสาทกับเธอ หลายครั้งที่เธอทน

ไม่ไหวอยากไปหามู่หรงกวานเย่ว์ สุดท้ายก็ฝืนทนมาจนได้ ได้แต่

ภาวนาให้มู่หรงหงรีบมาถึงฮุ่ยโจวเร็ว ๆ

ตอนนี้หลิงอวี้จื้อยังไม่รู้ว่า มู่หรงหงกับจูจิ่นมาถึงฮุ่ยโจวแล้ว แต่

พวกเขาไม่รู้ว่ามู่หรงกวานเย่ว์อยู่ที่ใด ออกจากเมืองหลวงมาคราวนี้

พวกเขาไม่ได้บอกใคร แอบมาเงียบ ๆ

“ท่านพ่อ พวกเราจะไปหาไทเฮาที่ใด”

จูจิ่นใจร้อนดั่งไฟ ยิ่งไม่เห็นมู่หรงเซียงหนาน ใจยิ่งไม่สงบสุข

มู่หรงหงก็ไม่รู้ว่ามู่หรงกวานเย่ว์อยู่ที่ไหน ขอปักหลักก่อนค่อย

ไปสอบถาม เห็นฟ้ามืดลงแล้ว มู่หรงหงก็พูดด้วยสีหน้าอิดโรยว่า

“หาโรงเตี๊ยมปักหลักก่อ