ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 703 ข้าจะปกป้องเจ้า

หลิงอวี้จื้อกลับห้องที่มู่หรงกวานเย่ว์เตรียมไว้ให้เธอโดยไม่พูด

อะไร จดหมายที่เธอเขียนให้มู่หรงหง ตามหลักเขาควรจะได้รับตั้ง

นานแล้ว หากรีบตามมา สองสามวันนี้ก็คงจะถึงแล้ว

มู่หรงหงเป็นพ่อแท้ ๆ ของมู่หรงกวานเย่ว์ ไม่รู้ว่าเขาจะห้ามมู่หร

งกวานเย่ว์ได้หรือไม่ หากแม้แต่เขาก็ห้ามไม่อยู่ เช่นนั้นในใต้หล้านี้

ก็มีเพียงคนเดียวที่ห้ามมู่หรงกวานเย่ว์ได้

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่ได้บังคับให้หลิงอวี้จื้อเขียนจดหมายทันที

อย่างไรเธอก็อยู่ในกำมือนางแล้ว ที่นี่คือฮุ่ยโจว ไม่กลัวว่าหลิงอวี้จื้อ

จะเล่นลูกไม้ นางปล่อยให้เธอค่อย ๆ คิดได้

ในเมื่อหลิงอวี้จื้อเป็นห่วงมู่หรงเซียงหนานเพียงนี้ เช่นนั้นก็ให้ห

ลิงอวี้จื้อดูให้ชัด ๆ ว่าแต่ละวันของเซียงหนานอ้างว้างเพียงใด ต้อง

ทำเช่นนี้เท่านั้นถึงจะบีบให้หลิงอวี้จื้อรีบตัดสินใจเร็วขึ้น

มู่หรงกวานเย่ว์กำลังจะกลับห้องตนเอง เพิ่งจะก้าวขา จู่ ๆ จื่ออีที่

ตามอยู่ข้างหลังก็รายงานว่า

“ไทเฮาเพคะ วันนี้ตอนที่บ่าวไปหาหลิงอวี้จื้อที่โรงเตี๊ยมก็เห็น

คน ๆ หนึ่ง”

“ใคร”

“ผู้หญิงที่มีใบหน้าคล้ายไทเฮาเพคะ”

มู่หรงกวานเย่ว์นึกถึงผู้หญิงที่จื่ออีพูดถึงได้อย่างรวดเร็ว

“ผู้หญิงคนนั้นมิใช่ถูกเว่ยอ๋องไล่ออกไปแล้วหรือ”

“เดิมเป็นเช่นนั้นเพคะ ตอนนี้นางเป็นเถ้าแก่เนี้ยที่โรงเตี๊ยมแล้ว

เพคะ”

“เฉินเสี้ยวหรูตายแล้ว แต่นางกลับได้ออกเรือนมีชีวิตใหม่”

มู่หรงหวานเย่ว์ยิ้มเยือกเย็น

“นางเป็นคนที่เฉินเสี้ยวหรูอบรมบ่มเพาะมา เมื่อก่อนเทียวไป

เทียวมาระหว่างจวนอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กับจวนเว่

ยอ๋อง ถือว่ามีความสามารถทีเดียว ในเมื่อถูกพวกเราพบเข้าแล้ว

เช่นนั้นก็อย่าพลาดโอกาสนี้เลย”

“บ่าวเข้าใจแล้วเพคะ เพียงแต่ว่าคนผู้นี้พึ่งได้หรือเพคะ”

“ตอนนี้นางไร้ที่พึ่ง ชีวิตอยู่ในกำมือพวกเราหมด นอกจากพึ่งพา

พวกเราแล้ว นางก็ไม่มีทางเลือกอื่น”

จื่ออียอมรับเงียบ ๆ ที่นี่คือฮุ่ยโจว ที่นี่ไป่อู๋ไม่มีที่พึ่งอื่นจริง ๆ จะ

ควบคุมนางไม่ยากเลย

ตอนบ่ายนอนไปทั้งบ่าย หลิงอวี้จื้อนอนแผ่บนเตียง แต่ไม่ง่วง

นอนเลย ได้แต่นอนเบิกตาโพลงมองเพดาน มู่หรงกวานเย่ว์คงจะ

คิดทุกวิถีทางเพื่อบังคับให้เธอเขียนจดหมายนั่น

ตัวเธอเองแบกรับได้ เธอเป็นห่วงก็แต่มู่หรงเซียงหนาน เด็กคนนี้

ตกใจกลัวถึงขั้นนี้แล้ว หากถูกมู่หรงกวานเย่ว์ทรมานต่อไป ก็ไม่รู้

ว่าจะทนทุกข์ทรมานจนเป็นอย่างไร

ตอนนี้เองจู่ ๆ ประตูห้องก็เปิดออก คนใช้สองคนบังคับอุ้มเซียง

หนานมา ตอนนี้มู่หรงเซียงหนานเหมือนตุ๊กตาไร้วิญญาณ ขดตัว

กลม สาวใช้เพิ่งจะวางเขาลง เขาก็วิ่งไปนั่งยอง ๆ ที่มุมกำแพง

“ไทเฮาบอกว่า สองสามวันนี้ให้เจ้าดูแลคุณชายน้อยด้วย”

พูดจบสาวใช้สองคนก็ออกไป มู่หรงเซียงหนานเอาแต่ขดตัวอยู่

มุมกำแพง หลิงอวี้จื้อเข้าใจจุดประสงค์ของมู่หรงกวานเย่ว์ นาง

อยากให้เธอเห็นว่ามู่หรงเซียงหนานถูกพวกนางทรมานอย่างไร นี่

เป็นหนึ่งในขั้นตอนการบีบบังคับ

ระหว่างพวกนางจะเป็นอย่างไร หลิงอวี้จื้อไม่สนใจ แต่ใช้เด็กมา

ทำเรื่องเช่นนี้ หลิงอวี้จื้อทนไม่ไหวแล้ว

หลิงอวี้จื้อเห็นมู่หรงเซียงหนานขดตัวอยู่มุมกำแพงตลอดเวลา

ใจก็ปวดแปลบ เธอเดินเบา ๆ ไปหามู่หรงเซียงหนาน นั่งยอง ๆ ลง

ตรงหน้ามู่หรงเซียงหนาน

“เซียงหนาน เจ้าหิวหรือไม่ กินอะไรสักหน่อยไหม”

เพียงแต่ไม่มีใครพูดอะไร

“ไม่ต้องกลัว เราเจอกันหลายครั้งแล้ว เรายังเคยไปเล่นว่าว

ด้วยกันด้วย เซียงหนาน เจ้ายังจำได้หรือไม่ อีกไม่นานก็จะได้เจอ

แม่เจ้าแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ ข้าจะปกป้องเจ้า”

หลิงอวี้จื้อปลอบใจมู่หรงเซียงหนานต่อไปด้วยน ้าเสียงอ่อนโยน

เพียงแต่มู่หรงเซียงหนานไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อะไรเลย

หลิงอวี้จื้อคุยกับมู่หรงเซียงหนานอย่างอดทนต่อไป นั่งอยู่กับ

พื้นคุยเป็นเพื่อนเขาทั้งคืน ในที่สุดมู่หรงเซียงหนานก็เต็มใจพิงเธอ

ถึงแม้จะยังไม่พูดอะไร แต่ก็ลดกำแพงลงมาบ้างแล้ว สุดท้ายเมื่อง่วง

จริง ๆ ก็พิงตัวหลิงอวี้จื้