ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 702 เจ้ายังคิดจะทำอะไรอีก

ตอนที่ 702 เจ้ายังคิดจะทำอะไรอีก

ได้ยินเสียง มู่หรงเซียงหนานก็เงยหน้าขึ้น แววตายังคงเหม่อลอย

หลิงอวี้จื้อยื่นมือออกไปลูบหัวมู่หรงเซียงหนาน เพียงแต่มู่หรงเซียง

หนานดูเหมือนจะกลัวการสัมผัสจากคนอื่น รีบหดตัวทันที

ผ้าพันแผลที่อยู่บนหัวเตะตามาก

“เซียงหนาน ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำร้ายเจ้า เจ้าจำข้าไม่ได้แล้วหรือ

พวกเรากลับบ้านกันดีหรือไม่”

หลิงอวี้จื้อทำเสียงอ่อนโยนที่สุด เพียงแต่มู่หรงเซียงหนานตั้ง

กำแพงตลอดเวลา เอาแต่หดตัวอย่างเดียว ไม่พูดแม้แต่คำเดียว

ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ผอมจนหน้าตอบไปหมด

หลิงอวี้จื้อยิ่งปวดใจมากขึ้น เด็กดี ๆ กลายเป็นเช่นนี้ มู่หรงกวาน

เย่ว์ทำอะไรเขากันแน่ จะต้องใจเ**้้ยมโหดขนาดไหนถึงได้

ทรมานเด็กที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองได้ลงคอ

หลิงอวี้จื้อคอยปลอบประโลมด้วยความอดทนอยู่เนิ่นนาน มู่หร

งเซียงหนานก็ยังคงไม่พูดอะไร กลัวการสื่อสารกับคนอื่นอย่างยิ่ง

หลิงอวี้จื้อได้แต่ออกจากห้องไปอย่างเสียมิได้ เพิ่งเดินออกมา

นอกห้องก็พบมู่หรงวานเย่ว์ หากที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของมู่หรงกวาน

เย่ว์ เธอก็คงทุบมู่หรงกวานเย่ว์ไปแล้ว แบบนี้มันไม่ใช่คนแล้ว

“เจอเซียงหนานแล้วหรือ”

มู่หรงกวานเย่ว์ถามอย่างสงบนิ่งมาก

หลิงอวี้จื้อทำสีหน้าเย็นชา จ้องมู่หรงกวานเย่ว์เขม็ง ด่าว่า

“เจ้ายังเป็นคนหรือไม่ เซียงหนานยังเป็นเด็กไม่ถึงห้าขวบ ทำ

เช่นนี้กับเซียงหนาน จะส่งผลกระทบต่อเขาไปทั้งชีวิต เป็นการ

ทำลายเขา เมื่อก่อนเซียงหนานร่าเริงขนาดไหน ตอนนี้แม้แต่จะพูด

ก็ไม่พูดแล้ว เจ้าทำอะไรกับเขากันแน่ เขาเป็นลูกชายคนเดียวของ

นี่อวิ๋นนะ หากวิญญาณบนสวรรค์ของนี่อวิ๋นเห็นเซียงหนานเป็น

เช่นนี้ เจ้า…”

หลิงอวี้จื้อโมโหจนพูดไม่ออกแล้ว ผลกระทบในวัยเด็กจะทำให้

จำไปไม่รู้ลืม นี่เป็นเรื่องที่จะส่งผลกระทบไปทั้งชีวิต เซียงหนาน

อาจจะมีจิตใจผิดปกติเพราะเรื่องนี้ สำหรับมู่หรงเซียงหนาน นี่จะ

เป็นบาดแผลทางจิตใจที่ไม่มีวันหวนคืน

เพราะเป็นเช่นนี้ หลิงอวี้จื้อถึงได้โมโหและเจ็บใจมาก เด็กที่ใคร

ๆ ก็หลงรัก กลับถูกป้าของตัวเองทรมานจนกลายเป็นเช่นนี้ต่อหน้า

ต่อตา แถมยังเป็นป้าที่รักใคร่เอ็นดูตนเองมากด้วย นี่เป็นการทำ

ร้ายมู่หรงเซียงหนานเพียงใดคิดดูก็รู้

เธอไม่รู้ว่าผ่านเรื่องนี้ไปแล้ว ต่อไปมู่หรงเซียงหนานจะเป็น

อย่างไร เธอเป็นห่วงมู่หรงเซียงหนานมาก

“รีบเขียนจดหมายถึงเซียวเหยี่ยนเสีย ให้เขามาฮุ่ยโจวตามลำพัง

มิเช่นนั้นคำว่าทำลายที่เจ้าพูดมา จะดำเนินต่อไป”

“เจ้า…เจ้ามันเป็นสัตว์เดรัจฉาน”

หลิงอวี้จื้อขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คิดไม่ถึงว่ามู่หรงกวานเย่ว์จะข่มขู่ตน

เช่นนี้ เธอย่อมไม่ให้เซียวเหยี่ยนมาที่นี่ นี่เป็นหนทางตาย ตอนนี้

เซียวเหยี่ยนมาไม่ได้เด็ดขาด เมื่อใดที่มาจะต้องกระทบต่อกำลังใจ

ทหาร ลูกไม้นี้ของมู่หรงกวานเย่ว์ช่างร้ายกาจนัก

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่ได้ถือสาอะไรหลิงอวี้จื้อ

“เจ้าจะเขียนจดหมายหรือไม่เขียน ก็คิดเอาเองแล้วกัน หากเจ้าไม่

เขียน คนที่น่าสงสารก็คือเซียงหนาน ทันทีที่เจ้าเขียนจดหมาย เราก็

จะส่งเซียงหนานกลับไปทันที”

“เจ้าคิดจะทำอะไรกับเซียงหนานอีก”

“ข้าอยากทำอีกตั้งหลายอย่าง เจ้าพูดถูก เซียงหนานเป็น

หลานชายแท้ ๆ ของเราจริง ขอเพียงได้ปกป้องราชวงศ์เว่ยตะวันตก

เอาไว้ได้ เราจะเสียสละใครก็ได้ ในนั้นรวมถึงหลานชายของเรา

ด้วย”

มู่หรงกวานเย่ว์พูดเน้นทีละพยางค์ น ้าเสียงเย็นชามาก ไม่

หวั่นไหวแม้แต่น้อย

หลิงอวี้จื้อแอบกำมือแน่น ผู้หญิงใจชั่ว เธอต้องช่วยเซียงหนาน

ให้ได้ แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้เซียวเหยี่ยนตกอยู่ในอันตราย ตอนนี้

เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เธอไม่สามารถทำอะไรกระทบเซียวเหยี่ยน

ได้ ทันทีที่เซียวเหยี่ยนแพ้ เซียวเหยี่ยนก็จะตาย เหล่าเพื่อนพ้องพี่

น้องที่อยู่เบื้องหลังร่วมเป็นร่วมตายไปกับเขาก็จะตายไปด้วย