ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 700 ไป๋อู่ที่ไม่เหมือนเดิม

ตอนที่ 700 ไป๋อู่ที่ไม่เหมือนเดิม

หลิงอวี้จื้อนอนหลับถึงตอนเย็น ตอนที่ตื่นขึ้นมาข้างนอกก็มืด

ไปนานแล้ว มั่วชิงฟุบลงบนโต๊ะและงีบหลับ

หลิงอวี้จื้อปีนลงจากเตียง เพิ่งจะลุกขึ้นคิดว่าจะเอาผ้าคลุมไหล่

ให้มั่วชิง มั่วชิงก็ลืมตาเสียแล้ว

“พระชายา ตื่นแล้วหรือเพคะ”

“ข้านึกว่าเจ้าหลับแล้ว ง่วงหรือไม่ มิเช่นนั้นไปนอนสักครู่ เดี๋ยว

ข้าเฝ้าเอง”

“ข้าน้อยไม่ง่วง”

“เช่นนั้นพวกเราลงไปหาอะไรกินกันเถอะ!”

หลิงอวี้จื้อกลั้วคอเสร็จ ก็พามั่วชิงลงไปข้างล่าง ตอนนี้ภายใน

โรงเตี๊ยมไม่มีแขกแล้ว สงบสบายมาก ไป่อู๋ยังยืนอยู่ที่โต๊ะต้อนรับ

แขก นอกจากนั้น ข้างกายนางยังมีชายวัยกลางคนยืนอยู่อีกคน

ชายวัยกลางคนผู้นี้หน้าตาไม่ดี พุงโต สวมหมวก รูปร่างเจ้าเนื้อ

หากเดาไม่ผิดนี่คงจะเป็นเถ้าแก่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ นึกไม่ถึงว่า

สุดท้ายสามีของไป่อู๋จะเป็นเช่นนี้ ตอนนั้นเธอมองออกว่าไป่อู๋ชอบ

พอเฉินเสี้ยวหรู

ดูเหมือนไป่อู๋จะรักใคร่กันดีกับชายวัยกลางคนผู้นี้ สองคนพูดคุย

ยิ้มกันตลอดเวลา แววตาชายวัยกลางคนอ่อนโยนมาก เห็นได้ชัดว่า

ดีกับไป่อู๋มาก ท่าทางหลงรักเช่นนั้น ราวกับเขามองไป่อู๋เป็นลูกสาว

หลิงอวี้จื้อสั่งอาหารไปส่ง ๆ ไป่อู๋ยกอาหารมาเอง เธอรู้สึกว่า

ไป่อู๋ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไม่เหลือร่องรอยความเป็นปฏิปักษ์และ

ความเย็นชา ราวกับบอกลาชีวิตสมัยก่อนไปแล้วจริง ๆ

นี่เป็นเรื่องดี หากไป่อู๋เดินทางที่ถูกที่ควรแล้ว เธอก็จะไม่รบกวน

ชีวิตของไป่อู๋ ใครไม่เคยเดินทางผิดบ้าง ที่สำคัญคือจะเดินต่อไป

อย่างไรเมื่อต้องจ่ายไปแล้ว บางคนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก บาง

คนเริ่มต้นชีวิตใหม่

หลิงอวี้จื้อคีบเต้าหู้มาชิ้นหนึ่ง กำลังจะเอาเข้าปาก จู่ ๆ มั่วชิงที่นั่ง

อยู่ตรงข้ามเธอก็ลุกขึ้น ชักดาบออกมา จากนั้น ก็เห็นจื่ออีเดินเข้ามา

ข้างหลังมีทหารตามมากองใหญ่ นอกจากทหารไม่กี่คนที่ตามจื่ออี

เข้ามาแล้ว คนข้างหลังทั้งหมดก็อยู่เฝ้าข้างนอกโรงเตี๊ยม

เห็นสถานการณ์เช่นนี้ สีหน้าไป่อู๋ก็เปลี่ยน แล้วกลับมาเป็น

เหมือนเดิมอย่างเร็ว

หลิงอวี้จื้อเหลือบตามองครู่หนึ่ง ก็เอาเต้าหู้ที่อยู่บนตะเกียบเข้า

ปากต่อ

“ป้าจื่ออีมาได้ตรงเวลาจริง ๆ ข้าสั่งอาหารมาไม่น้อย หากป้าจื่ออี

หิว มากินด้วยกันสักหน่อยก็ได้”

“พระชายาเกรงใจเกินไปแล้ว บ่าวจะกล้าทานร่วมโต๊ะกับท่าน

ได้อย่างไร นายข้าเตรียมสุราอาหารไว้แล้ว เชิญพระชายาไปด้วยกัน

หน่อยเพคะ”

หลิงอวี้จื้อกลืนเต้าหู้อย่างอ้อยอิ่ง ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจ

ไม่สงบเลย มู่หรงกวานเย่ว์เตรียมคนไว้เท่าไหร่กันแน่

นางเพิ่งมาโรงเตี๊ยมไม่นานเท่าไหร่ มู่หรงกวานเย่ว์ก็รู้ข่าวแล้ว

มิหนำซ ้าคนที่จื่ออีพามาด้วยเห็นได้ชัดว่าเป็นเจ้าหน้าที่ทหาร หรือ

ว่าเจ้าหน้าที่ทหารในฮุ่ยโจวจะเป็นพวกเดียวกับมู่หรงกวานเย่ว์ หาก

เป็นเช่นนั้นจริง ก็ลำบากแล้ว คิดจะออกไปจากฮุ่ยโจวโดยสวัสดิ

ภาพ ไม่ง่ายแน่

“เช่นนั้นรบกวนป้าจื่ออีนำทางด้วย”

หลิงอวี้จื้อต้องการพบมู่หรงกวานเย่ว์อยู่แล้ว เธอก็รู้ว่าพวกนาง

จะต้องเป็นฝ่ายมาหาเธอก่อน เพียงแต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ซ ้ายัง

ขนคนมาเป็นขบวนด้วย

สองคนตามจื่ออีออกไปจากโรงเตี๊ยม ตอนที่เดินไปถึงธรณี

ประตูหลิงอวี้จื้อก็พูดว่า

“พวกเรายังไม่ได้จ่ายค่าห้อง รบกวนป้าจื่ออีจ่ายสักหน่อย”

จื่ออีล้วงเงินออกมาก้อนหนึ่งวางบนโต๊ะต้อนรับแขก มองไป่อู๋

แวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร พาคนออกไปจากโรงเตี๊ยม

การมองแวบนั้นทำให้ไป่อู๋รู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกว่าชีวิตอันสงบ

สุขกำลังจะสิ้นสุดแล้ว นางเปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามมาถึงฮุ่ยโจว คิด

ไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วสวรรค์ก็ปล่อยให้นางสมปรารถนา

หลิงอวี้จื้อตามพวกนางมาถึงคฤหาสถ์ที่มู่หรงกวานเย่ว์พักอยู่ ใน

ห้องทานข้าวมีสุราอาหารเต็มโต๊ะ เห็นได้ชัดว่ามู่หรงกวานเย่ว์

ไม่ได้เพิ่งรู้ว่าพวกนางมาฮุ่ยโจว ของพวกนี้เตรียมไว้ก่