ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 699 พบคนที่เคยคุ้น
ตอนที่ 699 พบคนที่เคยคุ้น
“ท่านพ่อ เราไปกันคืนนี้เลยเถิดเจ้าค่ะ”
จูจิ่นไม่อยากรออีกแม้แต่วันเดียว
“เจ้าไปเก็บของก่อน ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเซียงหนาน
หรอก”
“เจ้าค่ะ”
จูจิ่นทำได้เพียงรับคำ แล้วไปเก็บของทันที อยากให้ตนเองมีปีก
เสียตอนนี้เลย จะได้บินไปหามู่หรงเซียงหนานทันที
วันถัดมาฟ้าเพิ่งสว่าง จูจิ่นที่ไม่ได้นอนทั้งคืนก็จากจวนมู่หรงไป
พร้อมกับมู่หรงหง รีบมุ่งหน้าตามไปยังฮุ่ยโจว
ฮุ่ยโจวเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่โดดเด่น ดังนั้นจึงไม่มีใครจับตา
มองฮุ่ยโจว พอเข้าไปในเมืองฮุ่ยโจวแล้ว หลิงอวี้จื้อก็หาวหนึ่งที เร่ง
เดินทางหลายวันติดกัน เธอแทบจะไม่ได้นอนดี ๆ เลยสักคืน ง่วง
มาก แต่ก็นอนไม่หลับ ถึงได้ดูไม่ค่อยดีเช่นนี้
เธอแง้มม่านรถม้าออกดู แล้วปล่อยม่านกลับอย่างเร็ว อย่างน้อย
เธอก็ต้องหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนสักคืนก่อน มิเช่นนั้นเวลาเผชิญหน้า
กับมู่หรงกวานเย่ว์ สมองคงจะตื้อ จะต่อกรกับมู่หรงกวานเย่ว์ สมอง
จะตื้อไม่ได้
“มั่วชิง พวกเราไปหาโรงเตี๊ยมพักกันสักหน่อยเถิด”
“เพคะ”
มั่วชิงตอบรับ สั่งการคนบังคับรถม้าให้หาโรงเตี๊ยมสักแห่งแล้ว
หยุดรถ มั่วชิงประคองหลิงอวี้จื้อลงจากรถม้า หลิงอวี้จื้อคิดว่าสี
หน้าตัวเองต้องดูแย่มากแน่ แย่จนถึงขั้นไม่กล้าส่องกระจกดูตัวเอง
เพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในประตูโรงเตี๊ยม จู่ ๆ ก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย
ตรงโต๊ะต้อนรับแขก เธอหยุดเดิน มั่วชิงเป็นคนความจำดีอยู่แล้ว
ประกอบกับเป็นศัตรูคู่แค้นของหลิงอวี้จื้อ ดังนั้นภาพในความทรง
จำของนางจึงชัดเจน ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันหลายปี แต่เห็นครั้งแรกก็
จำได้ว่าเป็นใคร
คน ๆ นั้นมิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นไป๋อู่ที่ถูกเว่ยอ๋องไล่ออกมา
ไป่อู๋ในตอนนี้มิใช่ไป๋อู่ที่ผู้งดงามอ่อนช้อยเหมือนตอนนั้นแล้ว
นางเกล้าผมมวย แต่งตัวเรียบง่ายธรรมดากว่าเดิมมาก ดูท่าทาง
เหมือนเป็นศรีภรรยาและแม่ที่ดี นางคงไม่ได้เปิดโรงเตี๊ยมนี้หรอก
นะ!
“พวกท่าน พักแรมหรือไม่เจ้าคะ”
ไป่อู๋ทักทายพวกเขาอย่างกระตือรือร้น ดูเหมือนจะจำมั่วชิงไม่ได้
ก็ไม่แปลก ตอนนี้มั่วชิงสวมชุดผู้ชาย แถมยังติดเคราสองสามหย่อม
ด้วย ตอนนั้นมั่วชิงเพิ่งมาอยู่กับเธอ รวมดูแล้วไป่อู๋เจอมั่วชิงไม่กี่
ครั้งเท่านั้น
“ข้าขอห้องข้างบนหนึ่งห้อง”
“เจ้าค่ะ”
ไป่อู๋หยิบป้ายห้องออกมาอย่างเร็ว แล้วเรียกให้เสี่ยวเอ้อร์นำพวก
นางไปชั้นสอง
“เสี่ยวเอ้อร์ นางเป็นเถ้าแก่เนี้ยของพวกเจ้าหรือ หน้าตาสวยจริง
ๆ”
หลิงอวี้จื้ออยากรู้สถานะของไป่อู๋ ตอนที่ขึ้นบันไดไปชั้นสองจง
ใจตีสนิทกับเสี่ยวเอ้อร์
“นางเป็นเถ้าแก่เนี้ยของพวกเรา หลายคนต่างชมเถ้าแก่เนี้ยว่า
นางสวย”
เสี่ยวเอ้อร์ดูเหมือนจะภูมิใจมาก
“ห้องข้างในสุดคือห้องของพวกท่านขอรับ”
ความหมายของเสี่ยวเอ้อร์คือไป่อู๋แต่งงานแล้ว ซ ้ายังแต่งกับเถ้า
แก่ของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ โลกใบนี้ช่างมหัศจรรย์จริง นึกไม่ถึงว่าไป่อู๋
ผู้โหดเ**้้ยม ร้อยเล่ห์กลในตอนแรก จะกลายเป็นเถ้าแก่เนี้ย
โรงเตี๊ยมได้ เป็นเรื่องที่นึกไม่ถึงเลยจริง ๆ
หลิงอวี้จื้อพามั่วชิงกลับห้อง แล้วตรงไปนอนแผ่บนเตียง สอง
มือประสานกันใต้ท้ายทอย
“มั่วชิง เมื่อก่อนไป่อู๋ไม่ใช่ตัวละครธรรมดา เจ้าให้คนไปสืบสัก
หน่อย ดูว่านางแต่งงานแล้วจริง ๆ หรือว่าสมคบคิดอะไร”
“ข้าน้อยรับทราบเพคะ”
“ข้าจะหลับสักครู่ มีอะไรเรียกข้า ทางท่านอ๋องมีข่าวอะไรมา
อย่าลืมแจ้งข้า”
“พระชายาทำใจให้สบายแล้วนอนเถิด ข้าน้อยจะเฝ้าอยู่ที่นี่”
หลิงอวี้จื้ออืมตอบ หลับตาเรียบร้อย เธอเหนื่อยแล้วจริง ๆ ไม่
นานในห้องก็มีเสียงหายใจเข้าออกอย่า