ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 698 รวมตัวกันที่ฮุ่ยโจว

มู่หรงกวานเย่ว์ลุกขึ้น ออกจากห้องไปไม่พูดอะไร ตอนที่เดิน

ออกไปข้างนอกก็สั่งการว่า

“พรุ่งนี้พาเขาออกไปเล่นว่าว”

พูดจบมู่หรงกวานเย่ว์ก็กลับคำ

“ช่างเถิด ไม่ต้องพาเขาออกไป”

ตอนนี้นางกำลังรอหลิงอวี้จื้อที่ฮุ่ยโจว สภาพของมู่หรงเซียง

หนานยิ่งแย่ลงยิ่งดี เช่นนี้หลิงอวี้จื้อถึงจะเชื่อคำพูดของนาง ด้วยเหตุ

นี้สองสามวันมานี้นางจึงไม่ได้ให้คนใช้ดูแลมู่หรงเซียงหนาน

เพียงแต่เมื่อเห็นมู่หรงเซียงหนานกลายเป็นเช่นนี้แล้ว นางก็ปวด

ใจ ถึงได้เอ่ยปากพาเขาออกไปเล่นว่าว เมื่อพูดออกไปแล้ว สติก็

กลับมา หากยังจับหลิงอวี้จื้อมาไม่ได้ นางก็ยังไม่สามารถดูแล

มู่หรงเซียงหนานเป็นพิเศษได้

นางรู้ว่าหลังจากผ่านครั้งนี้ไปแล้ว ถึงแม้มู่หรงเซียงหนานยังมี

ชีวิตอยู่ ก็จะไม่เป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ถึงแม้จะต้องทำลายมู่หร

งเซียงหนานจดหมดสิ้น นางก็ไม่เสียใจ ขอเพียงสามารถชนะเซียว

เหยี่ยนได้ สามารถช่วยราชวงศ์เว่ยตะวันตกและลูกชายของนาง

เอาไว้ได้ นางยินดีทำทุกอย่าง

ตอนนี้จูจิ้นยังไม่รู้ว่ามู่หรงเซียงหนานออกจากวังไปแล้ว นางนึก

ว่ามู่หรงเซียงหนานยังอยู่ในวังฉางเล่อกง เพียงแต่ทหารยามวังฉาง

เล่อกงคุ้มกันแน่นหนามาก ไม่มีทางเข้าไปได้ ตอนนี้เฉินมั่วฉือออก

นำทัพเอง นางอยากจะพบมู่หรงกวานเย่ว์ ก็ทำได้ยากขึ้น

จูจิ่นเริ่มนอนไม่หลับทั้งคืน ในใจมีความรู้สึกไม่ปลอดภัยอย่าง

แรงกล้า รู้สึกอยู่ตลอดว่ามู่หรงเซียงหนานต้องเกิดเรื่องแน่

ตอนที่นางลุกนั่งอยู่ไม่สุขนั้นเอง มู่หรงหงก็ได้จดหมายที่หลิ

งอวี้จื้อเขียนถึงเขา แม้แต่ใบหูข้างเดียวกันนั้นก็ส่งมาให้เขาด้วย เมื่อ

เห็นใบหูของหลานชายตนเอง มู่หรงหงก็โกรธจนตัวสั่น

เพียงแต่มู่หรงกวานเย่ว์เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเขา เขาย่อมไม่เชื่อ

คำพูดของหลิงอวี้จื้อง่าย ๆ เขาเชื่อมั่นในลูกสาวของตนเอง ปกติมู่

หรงกวานเย่ว์รักใคร่เอ็นดูเซียงหนานมาก เขาส่งสายเข้าไปสืบเรื่อง

ในวังฉางเล่อกง อยากดูเสียหน่อยว่ามู่หรงกวานเย่ว์อยู่ในวังหรือไม่

เพียงแต่คำตอบทำให้เขาตะลึงงันไป มู่หรงกวานเย่ว์และมู่หร

งเซียงหนานต่างไม่อยู่ในวัง นางเอาหลานชายสุดที่รักไปฮุ่ยโจวด้วย

จริง ๆ หรือ

มู่หรงหงเริ่มกังวลใจแล้ว เรียกจูจิ่นมา เขารู้เรื่องมิตรภาพของจู

จิ่นกับหลิงอวี้จื้อและเซียวเหยี่ยนในสมัยก่อน ในจดหมายหลิ

งอวี้จื้อเขียนว่าเธอจะไปฮุ่ยโจวเพื่อช่วยมู่หรงเซียงหนาน เขาไม่ค่อย

เชื่อ กลัวว่าหลิงอวี้จื้อจะทำอะไรเป็นภัยต่อมู่หรงเซียงหนาน จึง

ตัดสินใจจะไปฮุ่ยโจวกับจูจิ่น

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องเอามู่หรงเซียงหนานกลับมา เขาเป็นเด็ก

เพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรง เขาจะไม่มีวันทำให้ตระกูลมู่หรงสูญ

สิ้นผู้สืบสกุล

หลายวันมานี้จูจิ่นกระสับกระส่ายอยู่แล้ว มู่หรงหงอยากพบนาง

จูจิ่นจึงรีบเร่งไปห้องหนังสือทันที

มู่หรงหงซ่อนใบหูนั้นเอาไว้ เอาเพียงจดหมายให้จูจิ่น เมื่อเห็น

จดหมายแล้ว จูจิ่นก็แทบยืนไม่อยู่ สองมือเกาะมุมโต๊ะไว้ มู่หรงก

วานเย่ว์มีแผนจริง ๆ มิน่าหลายวันมานั้นถึงรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีมา

ตลอด

มู่หรงหงสีหน้าเคร่งขรึม

“อาจิ่น เรื่องนี้เจ้าคิดว่าอย่างไร”

“ข้าเชื่อที่หลิงอวี้จื้อพูด ถึงแม้ตอนนี้พวกเราจะจุดยืนต่างกัน แต่

นางไม่ใช่คนน่ารังเกียจไร้ยางอาย ไม่มีทางลงมือกับมู่หรงเซียง

หนาน นางกับนี่อวิ๋นเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน

ท่านพ่อ ข้าอ้อนวอนขอพบเซียงหนานหลายครั้งหลายหนแต่

โดนไทเฮาปฏิเสธตลอด ตั้งแต่เซียงหนานเข้าวังไป ลูกสะใภ้ก็ไม่ได้

พบเซียงหนานอีกเลย ตอนนี้ไทเฮาพาเซียงหนานไปฮุ่ยโจวแล้ว

ต้องมีแผนอื่นแน่นอน ขอร้องท่านพ่อไปช่วยเซียงหนานทีเถิดเจ้า

ค่ะ”

จูจิ่นน ้าเสียงร้อนใจ กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันกับมู่หรงเซียง

หนานหากไปช้า

เหตุใดมู่หรงหงจะไม่กลัว ปกติหลานคนนี้ใคร ๆ ก็รัก เขาอบรม

สั่งสอนมาเองกับมือ คาดหวังกับเขาไว้สูง มู่หรงหงพูดต่อ

“เจ้าไปฮุ่ยโจวกับข้า พรุ่งนี้พวกเราออกเดินทาง เจ้ากลับไปเก็บ

ของก่อนเ