ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 696 ต้องช่วยเซียงหนาน

ตอนที่ 696 ต้องช่วยเซียงหนาน

เซียงหนานเป็นหลายชายแท้ ๆ ของนาง เหตุใดนางต้องลงมือ

กับเซียงหนานเพื่อบีบบังคับเธอ

หลิงอวี้จื้อข่มใจตัวเองให้สงบลง หยิบจดหมายขึ้นมาจากพื้น

เปิดจดหมาย ในนั้นเป็นลายมือของมู่หรงกวานเย่ว์จริง ๆ

หลิงอวี้จื้ออ่านจดหมายจบอย่างเร็ว จากนั้นก็ขยำจดหมายในมือ

เป็นก้อน แล้วปาลงพื้นอย่างแรง

“คนบ้าประสาทกลับแท้ ๆ นึกไม่ถึงว่าจะลงมือกับเด็กเล็ก นาง

ทำลงได้อย่างไรกัน”

“พระชายา ในจดหมายไทเฮาว่าอย่างไรบ้างเพคะ”

“จะเป็นอะไรได้อีก ก่อนหน้านี้นางต้องการแผนที่กองทัพ

ตอนนี้ต้องการข้า นางต้องการให้ข้าไปฮุ่ยโจวเพื่อแลกกับเซียง

หนาน ตอนนี้นางตัดหูเซียงหนานไปแล้วข้างหนึ่ง ต่อไปไม่รู้ว่านาง

ยังทำอะไรได้อีก”

ได้ยินหลิงอวี้จื้อบอกว่าต้องไปฮุ่ยโจว มั่วชิงก็รีบคุกเข่าห้าม

ปราม

“พระชายา นี่เป็นกับดัก ท่านอย่าไปเด็ดขาด ฮุ่ยโจวเป็นชายแดน

ของแคว้นเว่ยตะวันตก เมื่อใดที่ท่านเหยียบฮุ่ยโจว ก็ยากที่จะออกมา

ได้”

“นางจำกัดให้ข้าไปถึงฮุ่ยโจวภายในสิบวัน มิเช่นนั้นจะตัด

หัวเซียงหนานมาให้ ฮุ่ยโจวไกลจากที่นี่พอสมควร หากพวกเราต้อง

รีบไปถึงฮุ่ยโจวภายในสิบวัน ก็ควรจะออกเดินทางตอนนี้เลย

มั่วชิง เซียงหนานเป็นลูกชายคนเดียวของนี่อวิ๋น ข้าจะไม่ยุ่งกับ

ความเป็นความตายของเขาไม่ได้ ข้ารู้แผนของนาง นางอยากใช้ข้า

บีบบังคับอาเหยี่ยน ใช้สิ่งนี้เขย่าปณิธานในการรบของอาเหยี่ยนให้

หวั่นไหว

ศัตรูใหญ่อยู่ตรงหน้า สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดคือการทำให้ปณิธานใน

การรบสั่นไหว หากอาเหยี่ยนรีบถอยทัพเพื่อช่วยข้า ก็รังแต่จะเสีย

ปณิธานในการรบไป เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

เด็ดขาด มั่วชิง เจ้าไปกับข้าเถิด”

มั่วชิงยังอยากกล่อมต่อ

“เรื่องนี้อันตรายเกินไป พระชายาต้องคิดให้ถี่ถ้วนนะเพคะ”

“พวกเรามีก้าวไหนไม่อันตรายบ้าง อาเหยี่ยนไปรบไม่อันตราย

หรือ”

หลิงอวี้จื้อยิ้มอย่างไม่ยี่หระ

“ต้องมีเรื่องที่เรารู้ดีว่าอันตรายแต่ก็ต้องทำเสมอ ไม่สามารถเก็บ

ตัวเองไว้ในบ้านไม่ออกไปไหนเพียงแค่เพราะความกลัว

ข้าจะพยายามปกป้องตนเองสุดความสามารถ ถึงแม้จะปกป้อง

ไม่ได้ ข้าก็จะไม่ยอมให้แผนของมู่หรงกวานเย่ว์สำเร็จ ข้าเป็นหนี้

ชีวิตนี่อวิ๋น เรื่องเหล่านี้มิได้เกี่ยวอะไรกับเซียงหนานเลย คราวนี้

เกี่ยวกับความเป็นความตายของเขา ข้าไม่ยุ่งไม่ได้

มั่วชิง ไปเก็บของ พวกเราออกเดินทางทันที อย่าให้เรื่องนี้ทำให้

ท่านอ๋องตกใจ เพื่อไม่ให้เขาวอกแวก มีดดาบฟันคนไม่เลือก ข้าไม่

อยากให้เขากังวลใจเพราะข้า”

เห็นหลิงอวี้จื้อยืนกรานจะไปฮุ่ยโจว มั่วชิงก็ไม่ห้ามอีก รับคำว่า

“ได้เพคะ ข้าน้อยจะไปเก็บของ ต่อให้กระดูกแตกร่างแหลก

เหลว ข้าน้อยก็จะคุ้มกันภัยให้พระชายาเป็นอย่างดี”

“เตรียมส่งคนแอบตามพวกเราไปด้วย ถึงเวลาจะได้ใช้งาน ไม่

ต้องปรากฏตัวให้เห็นทั้งหมด”

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วเพคะ”

“ตอนนี้ข้าจะเขียนจดหมาย เจ้าให้คนส่งไปให้มู่หรงหง ข้าไม่

เชื่อว่าเขาไม่อาลัยอาวรณ์เซียงหนาน ได้ยินว่ามู่หรงหงรักใคร่เอ็นดู

หลานคนนี้ที่สุดแล้ว นี่เป็นหลานเพียงคนเดียวของเขา เกรงว่าเขา

คงยังไม่รู้เรื่องนี้”

“เพคะ”

หลิงอวี้จื้อสั่งการเสร็จก็รีบไปเขียนจดหมาย เขียนเสร็จแล้วก็เอา

จดหมายให้มั่วชิง เปลี่ยนไปสวมชุดผู้ชาย ร่างกายนี้สูงกว่าร่างกาย

ก่อนหน้า และดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ด้วยเหตุนี้เวลาแต่งเป็นผู้ชายจึงดู

เหมือนขึ้นมาสักหน่อย ไม่ถึงขั้นที่เห็นแวบเดียวก็ดูออก

มั่วชิงเอาจดหมายไปส่งแล้ว สองคนก็ขึ้นรถม้าที่ประตูหลัง ออก

จากจวนเซียวอ๋อง มุ่งหน้าไปทางฮุ่ยโจว

ขณะที่หลิงอวี้จื้ออยู่ระหว่างทางมุ่งหน้าไปฮุ่ยโจว มู่หรงกวาน

เย่ว์ก็ถึงฮุ่ยโจวนำหลิงอวี้จื้อไปก้าวหนึ่ง

เซียวเหยี่ยนนำทัพโจมตีอย่างเป็นทางการ มั่วฉือก็เตรียมการต่าง

ๆ ในเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว ไม่สนเรื่องการคุ้มกัน เลือกวิธีฮ่องเต้

นำทัพด้วยตนเอง เขาต้องการเอาชนะเซียวเหยี่ยนในสนามรบให้

เห็นจะ ๆ ต่อกรกับเขาตัวต่อตัว ด้วยเหตุนี้จึงไม่รู้ข่าวว่ามู่หรงกวาน

เย่ว์ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว