ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 695 นั่นคือใบหูของเซียงหนาน
วันถัดมาเซียวเหยี่ยนลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพิ่งจะลุกขึ้นมา
หลิงอวี้จื้อที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็ลุกขึ้นตาม
เดิมทีเซียวเหยี่ยนไม่คิดจะปลุกหลิงอวี้จื้อ เห็นหลิงอวี้จื้อก็ลุกขึ้น
แล้ว ก็ยื่นมือออกไปกุมมือหลิงอวี้จื้อทันที
“เวลายังเช้าอยู่ เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อย เมื่อคืนเจ้าก็เหนื่อยแล้ว”
หลิงอวี้จื้อกอดแขนเซียวเหยี่ยน
“รู้ดีว่าเหนื่อย แต่พอนึกถึงว่าต้องแยกกับท่าน ก็ตื่นขึ้นมาอย่าง
คาดไม่ถึง อาเหยี่ยน ข้าสวมชุดเกราะให้ท่านนะ”
“ข้ากลัวว่าเจ้าจะยกไม่ไหว”
“ดูถูกข้าขนาดนี้เชียว”
หลิงอวี้จื้อทำปากบุ้ย ดึงดันจะสวมชุดเกราะให้เซียวเหยี่ยนให้ได้
เซียวเหยี่ยนก็ห้ามไม่อยู่ ถือว่ายอมรับเงียบ ๆ ไป
ผลคือเกิดโศกอนาถกรรม เธอใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีก็ยังไม่
สามารถยกชุดเกราะลงจากชั้นวางได้ เห็นเธอพยายามยกชุดเกราะ
จากชั้นจนหน้าแดง เซียวเหยี่ยนก็อดหัวเราะไม่ได้ หลิงอวี้จื้ออับ
อายมาก
“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะหนักเพียงนี้”
เซียวเหยี่ยนยกชุดเกราะลงมาจากชั้นอย่างง่ายดาย แล้วสวมเข้า
ไป หลิงอวี้จื้อมองอยู่ข้าง ๆ เซียวเหยี่ยนที่สวมชุดเพราะสีเงิน
เหมือนเป็นคนละคน สวมแล้วมีมาดของราชา ถึงขนาดทำให้คนไม่
กล้ามองตรง ๆ
“ท่านจะต้องกลับมาอย่างมีชัย เพราะท่านเกิดมาเป็นราชา”
เห็นเซียวเหยี่ยนชวมชุดเพราะ หลิงอวี้จื้อก็อดชมเขาไม่ได้ แวว
ตาชื่นชมปิดไม่มิด ในสายตาเธอเซียวเหยี่ยนหล่อที่สุดอยู่แล้ว
เซียวเหยี่ยนกลัวว่าชุดเกราะเย็น ๆ จะไปโดนหลิงอวี้จื้อ เขา
ไม่ได้ยื่นมือออกไปกอดหลิงอวี้จื้อ แต่กุมมือหลิงอวี้จื้อไว้แทน เอา
มือเธอมาวางบนหน้าตนเอง
“รอข้ากลับมานะ”
สิ่งที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว ตอนนี้เซียวเหยี่ยนเหลือเพียงแต่
คำพูดนี้
หลิงอวี้จื้อเขย่งเท้า จูบแก้มเซียวเหยี่ยนหนึ่งครั้ง
“ได้เพคะ ข้าจะรอท่านกลับมา”
เสียงของอู่จิ้นดังขึ้นมาจากข้างนอก
“นายท่าน ต้องออกเดินทางแล้วขอรับ”
เซียวเหยี่ยนตบไหล่หลิงอวี้จื้อเบา ๆ
“อวี้จื้อ ไม่ต้องไปส่งแล้ว เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อย รอวันที่ข้า
ชนะ เจ้ามารับข้า”
เซียวเหยี่ยนสะกดอารมณ์อาลัยอาวรณ์ไว้ พูดจบก็ออกไป
หลิงอวี้จื้อไม่ได้ไปส่งต่อจริง ๆ ได้แต่มองตามหลังเซียวเหยี่ยนที่
หายตัวไปในลานบ้าน
เธอก็ไม่ชอบไปส่งใคร รู้สึกไม่ดีจริง ๆ เวลามองตามแผ่นหลัง
ค่อย ๆ เลือนหายไป การจากกันครั้งนี้ พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกัน
อีกเมื่อใด ไม่ว่าอย่างไร เธอก็จะรอเซียวเหยี่ยนกลับมาที่บ้านของ
พวกเขา
“พระชายา นอนพักอีกสักหน่อยเถิด!”
มั่วชิงเห็นหลิงอวี้จื้อมีสีหน้าเหนื่อยล้า ก็พูดกล่อม
หลิงอวี้จื้อพยักหน้าให้นาง ไม่พูดอะไร หมุนตัวกลับห้อง
เพียงแต่เธอยังไม่หลับ แต่กลับเอาบัญชีขึ้นมาดู เซียวเหยี่ยนไม่อยู่
เธอต้องดูแลจวนเซียวอ๋องให้ดี เป็นศรีภรรยาของเซียวเหยี่ยน
เซียวเหยี่ยนไปได้ห้าวัน จู่ ๆ หลิงอวี้จื้อก็ได้รับ**บไม้เล็ก ๆ สี
แดงหม่น
ตอนแรกเธอไม่ได้ใส่ใจอะไร เปิด**บไม้ไปตามเรื่องตามราว
เพิ่งจะเปิด**บออก ก็ถูกของที่อยู่ข้างใน**บทำให้ตกใจสะดุ้งโหยง
เธอปล่อยมือ **บไม้ตกลงพื้น จดหมายหนึ่งฉบับกระเด็นออกมา
จากใน**บไม้
ของที่อยู่ใน**บไม้กระเด็นออกมาแล้ว เมื่อเห็นของสิ่งนั้น มั่วชิง
ก็ขมวดคิ้ว
นึกไม่ถึงว่าจะเป็นหูข้างหนึ่ง มีไฝดำที่กระดูกอ่อน นางรายงาน
เสียงต ่า
“พระชายา นี่คือใบหูของเด็กเล็ก บนนั้นมีไฝดำหนึ่งเม็ด”
ได้ยินว่าบนหูมีไฝดำ หลิงอวี้จื้อก็รีบพุ่งเข้ามา ตรวจดูด้วยสีหน้า
จริงจังมาก ใจก็ตกลงตาตุ่มไปเรื่อย ๆ ตกใจจนถอยไปหลายก้าว
“นางบ้าไปแล้ว นางต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ”
เธอเคยอุ้มเซียงหนานสองสามครั้ง ดังนั้นเธอจึงจำได้ชัดเจน บน
กระดูกอ่อนของเซียงหนานม