ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 695 นั่นคือใบหูของเซียงหนาน

วันถัดมาเซียวเหยี่ยนลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เพิ่งจะลุกขึ้นมา

หลิงอวี้จื้อที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็ลุกขึ้นตาม

เดิมทีเซียวเหยี่ยนไม่คิดจะปลุกหลิงอวี้จื้อ เห็นหลิงอวี้จื้อก็ลุกขึ้น

แล้ว ก็ยื่นมือออกไปกุมมือหลิงอวี้จื้อทันที

“เวลายังเช้าอยู่ เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อย เมื่อคืนเจ้าก็เหนื่อยแล้ว”

หลิงอวี้จื้อกอดแขนเซียวเหยี่ยน

“รู้ดีว่าเหนื่อย แต่พอนึกถึงว่าต้องแยกกับท่าน ก็ตื่นขึ้นมาอย่าง

คาดไม่ถึง อาเหยี่ยน ข้าสวมชุดเกราะให้ท่านนะ”

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะยกไม่ไหว”

“ดูถูกข้าขนาดนี้เชียว”

หลิงอวี้จื้อทำปากบุ้ย ดึงดันจะสวมชุดเกราะให้เซียวเหยี่ยนให้ได้

เซียวเหยี่ยนก็ห้ามไม่อยู่ ถือว่ายอมรับเงียบ ๆ ไป

ผลคือเกิดโศกอนาถกรรม เธอใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีก็ยังไม่

สามารถยกชุดเกราะลงจากชั้นวางได้ เห็นเธอพยายามยกชุดเกราะ

จากชั้นจนหน้าแดง เซียวเหยี่ยนก็อดหัวเราะไม่ได้ หลิงอวี้จื้ออับ

อายมาก

“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่ามันจะหนักเพียงนี้”

เซียวเหยี่ยนยกชุดเกราะลงมาจากชั้นอย่างง่ายดาย แล้วสวมเข้า

ไป หลิงอวี้จื้อมองอยู่ข้าง ๆ เซียวเหยี่ยนที่สวมชุดเพราะสีเงิน

เหมือนเป็นคนละคน สวมแล้วมีมาดของราชา ถึงขนาดทำให้คนไม่

กล้ามองตรง ๆ

“ท่านจะต้องกลับมาอย่างมีชัย เพราะท่านเกิดมาเป็นราชา”

เห็นเซียวเหยี่ยนชวมชุดเพราะ หลิงอวี้จื้อก็อดชมเขาไม่ได้ แวว

ตาชื่นชมปิดไม่มิด ในสายตาเธอเซียวเหยี่ยนหล่อที่สุดอยู่แล้ว

เซียวเหยี่ยนกลัวว่าชุดเกราะเย็น ๆ จะไปโดนหลิงอวี้จื้อ เขา

ไม่ได้ยื่นมือออกไปกอดหลิงอวี้จื้อ แต่กุมมือหลิงอวี้จื้อไว้แทน เอา

มือเธอมาวางบนหน้าตนเอง

“รอข้ากลับมานะ”

สิ่งที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว ตอนนี้เซียวเหยี่ยนเหลือเพียงแต่

คำพูดนี้

หลิงอวี้จื้อเขย่งเท้า จูบแก้มเซียวเหยี่ยนหนึ่งครั้ง

“ได้เพคะ ข้าจะรอท่านกลับมา”

เสียงของอู่จิ้นดังขึ้นมาจากข้างนอก

“นายท่าน ต้องออกเดินทางแล้วขอรับ”

เซียวเหยี่ยนตบไหล่หลิงอวี้จื้อเบา ๆ

“อวี้จื้อ ไม่ต้องไปส่งแล้ว เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อย รอวันที่ข้า

ชนะ เจ้ามารับข้า”

เซียวเหยี่ยนสะกดอารมณ์อาลัยอาวรณ์ไว้ พูดจบก็ออกไป

หลิงอวี้จื้อไม่ได้ไปส่งต่อจริง ๆ ได้แต่มองตามหลังเซียวเหยี่ยนที่

หายตัวไปในลานบ้าน

เธอก็ไม่ชอบไปส่งใคร รู้สึกไม่ดีจริง ๆ เวลามองตามแผ่นหลัง

ค่อย ๆ เลือนหายไป การจากกันครั้งนี้ พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกัน

อีกเมื่อใด ไม่ว่าอย่างไร เธอก็จะรอเซียวเหยี่ยนกลับมาที่บ้านของ

พวกเขา

“พระชายา นอนพักอีกสักหน่อยเถิด!”

มั่วชิงเห็นหลิงอวี้จื้อมีสีหน้าเหนื่อยล้า ก็พูดกล่อม

หลิงอวี้จื้อพยักหน้าให้นาง ไม่พูดอะไร หมุนตัวกลับห้อง

เพียงแต่เธอยังไม่หลับ แต่กลับเอาบัญชีขึ้นมาดู เซียวเหยี่ยนไม่อยู่

เธอต้องดูแลจวนเซียวอ๋องให้ดี เป็นศรีภรรยาของเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนไปได้ห้าวัน จู่ ๆ หลิงอวี้จื้อก็ได้รับ**บไม้เล็ก ๆ สี

แดงหม่น

ตอนแรกเธอไม่ได้ใส่ใจอะไร เปิด**บไม้ไปตามเรื่องตามราว

เพิ่งจะเปิด**บออก ก็ถูกของที่อยู่ข้างใน**บทำให้ตกใจสะดุ้งโหยง

เธอปล่อยมือ **บไม้ตกลงพื้น จดหมายหนึ่งฉบับกระเด็นออกมา

จากใน**บไม้

ของที่อยู่ใน**บไม้กระเด็นออกมาแล้ว เมื่อเห็นของสิ่งนั้น มั่วชิง

ก็ขมวดคิ้ว

นึกไม่ถึงว่าจะเป็นหูข้างหนึ่ง มีไฝดำที่กระดูกอ่อน นางรายงาน

เสียงต ่า

“พระชายา นี่คือใบหูของเด็กเล็ก บนนั้นมีไฝดำหนึ่งเม็ด”

ได้ยินว่าบนหูมีไฝดำ หลิงอวี้จื้อก็รีบพุ่งเข้ามา ตรวจดูด้วยสีหน้า

จริงจังมาก ใจก็ตกลงตาตุ่มไปเรื่อย ๆ ตกใจจนถอยไปหลายก้าว

“นางบ้าไปแล้ว นางต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ”

เธอเคยอุ้มเซียงหนานสองสามครั้ง ดังนั้นเธอจึงจำได้ชัดเจน บน

กระดูกอ่อนของเซียงหนานม