ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 694 ตั้งใจรอข้ากลับมา
ทางเมืองอวิ๋นเฉิงทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว วันถัดไป เซียวเห
ยี่ยนจะนำกองทัพของเขาออกไป
ชุดเกราะของเซียวเหยี่ยนถูกส่งมาแล้ว ชุดเกราะสีเงินส่องแสง
เปล่งประภายใต้แสงอาทิตย์ หลิงอวี้จื้อยื่นมือออกไปลูบชุดเกราะ
รู้สึกเย็นมือมาก
เธอลองยกชุดเกราะขึ้นมา ยกมือเดียวไม่ไหว ต้องใช้สองมือและ
ออกแรงเยอะมากถึงจะอุ้มเกราะขึ้นมาได้
เครื่องแต่งกายทั้งตัวนี้หนักกว่าเครื่องแต่งกายทั้งตัวที่ใช้ในการ
ถ่ายภาพยนตร์เยอะมาก เครื่องแต่งกายทั้งตัวที่ใช้ถ่ายภาพยนต์นั้น
ถึงแม้จะเป็นชุดเกราะที่ทำขึ้นอย่างดีและประณีตก็น ้าหนักแค่สิบถึง
สิบห้ากิโลกรัม ชุดเกราะนี้หนักเกินน ้าหนักนั้นไปไกลมาก
เซียวเหยี่ยนใส่แล้วจะต้องหล่อสุด ๆ หลิงอวี้จื้อคิดเพ้ออยู่ในหัว
“อวี้จื้อ กำลังดูอะไรหรือ”
เสียงของเซียวเหยี่ยนดังโพล่งขึ้นมาจากด้านหลังของหลิงอวี้จื้อ
หลิงอวี้จื้อเอนหลังพิงอ้อมอกของเซียวเหยี่ยน ถามอย่างใคร่รู้
“อาเหยี่ยน ท่านใส่ชุดเกราะหนาเพียงนี้จะขยับได้หรือ จะเป็น
ภาระหรือไม่”
“เจ้าอยากพูดเรื่องนี้กับข้าหรอกหรือ”
เซียวเหยี่ยนเลิกคิ้ว ระยะนี้เขายุ่งมาก ไม่มีเวลาอยู่กับหลิงอวี้จื้อดี
ๆ เลย พรุ่งนี้ก็จะออกทัพแล้ว เขาตั้งใจเจียดเวลาตอนบ่ายมาอยู่กับห
ลิงอวี้จื้อโดยเฉพาะ
นึกไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะถามเรื่องนี้เป็นอย่างแรก ตอนแรกเขา
นึกว่าหลิงอวี้จื้อจะพูดคำรักในทำนองว่าไม่อยากให้เขาไป ผล
ปรากฏว่าเขาคิดมากไปเอง
“แน่นอน ไม่ได้มีเพียงเรื่องนี้สิเพคะ”
หลิงอวี้จื้อหัวเราะคิกคัก
“เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว น ้าหนักเพียงเท่านี้ไม่เห็นจะมีอะไร”
เซียวเหยี่ยนยื่นมือออกมาบีบแก้มหลิงอวี้จื้อ จูงมือหลิงอวี้จื้อ พูด
ว่า
“พวกเราไปเดินเล่นข้างนอกกันเถิด”
“ได้เพคะ บ่ายนี้ท่านไม่มีธุระหรือ”
“อยู่เป็นเพื่อนเจ้าไง”
“ขอบคุณท่านสามีเพคะ”
หลิงอวี้จื้ออ้าปากหอมแก้มเซียวเหยี่ยน
“เดิมข้าก็คิดเช่นนี้อยู่เหมือนกัน แต่กลัวว่าท่านจะยุ่งเกินไป จึง
ไม่กล้ารบกวนท่าน ได้แต่ชื่นชมชุดเกราะนี้อยู่เพียงลำพัง ท่านสวม
แล้วจะต้องดูดีมากแน่นอน จะว่าไปข้ายังไม่เคยเห็นท่านสวมชุด
เกราะเลย”
“ตั้งใจรอข้ากลับมานะ”
“รับทราบเพคะ”
หลิงอวี้จื้อโค้งตัว
เซียวเหยี่ยนจูงมือหลิงอวี้จื้อเดินต่อ
“ออกจากเมืองอวิ๋นเฉิงคราวนี้ อย่างเร็วก็สามถึงห้าเดือนก็กลับ
มาแล้ว หากช้า อาจจะต้องรอปีสองปีถึงจะกลับมา อวี้จื้อ เจ้าต้อง
ดูแลตนเองให้ดี”
“ข้าอยู่ที่นี่จะมีอันตรายใดได้ คนที่ต้องดูแลตนเองให้ดีก็คือท่าน
ไม่ว่านานเพียงใดข้าก็จะรอ อาเหยี่ยน สำหรับข้า ความปลอดภัย
ของท่านสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด ข้าขอเพียงให้ท่านปลอดภัย”
หลิงอวี้จื้อไม่อยากให้เซียวเหยี่ยนไปเลย กอดแขนเซียวเหยี่ยน
แน่น
“อาเหยี่ยน หากข้าคิดถึงท่านจะทำอย่างไร หวังจริง ๆ ว่ามันจะ
จบลงเร็ว ๆ”
เซียวเหยี่ยนลูบหัวหลิงอวี้จื้อ
“หนทางยังอีกยาวไกล”
“ข้าจะต้องจัดการดูแลจวนเซียวอ๋องให้เป็นระเบียบเรียบร้อย”
“เรื่องนี้ไม่สำคัญ”
“แล้วอะไรสำคัญเพคะ”
หลิงอวี้จื้อเอียงคอ ถามอย่างใคร่รู้
“เจ้ามีความสุขสำคัญที่สุด”
“ไม่กลัวข้าจะพังจวนเซียวอ๋องหรือ”
“พังได้ตามใจเจ้า”
หลิงอวี้จื้อหัวเราะลั่น
“สามีข้าดีที่สุดจริง ๆ หากท่านพูดอีกข้าคงทนไม่ไหวอยากออก
ทัพไปกับท่านแล้ว”
เมื่อเดินไปถึงศาลาเรือนด้านหลังแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ให้เซียวเห
ยี่ยนนั่งลง หยิบเครื่องรางสีแดงออกมาจากอกเสื้อ เธอเอาเครื่องราง
มาสวมคอเซียวเหยี่ยน
“ข้าไปขอสิ่งนี้มาจากวัดให้ท่าน ท่านต้องสวมไว้ให้ดีนะ”
เซียวเหยี่ยนประคองใบหน้าหลิงอวี้จื้อ แล้วจู่ ๆ ก็โน้มตัวลง
จุมพิต เขากับหลิงอวี้จื้อเพิ่งกลับมาพบกันได้ไม่นาน หากทำได้ เขา
ก็อยากพาหลิงอวี้จื้อไปด้วย เพียงแต่หลิงอวี้จื้อไม่มีวิทยายุทธ์ เขาไม่
กล้าเสี่ยงอันตรายอีกแล้ว
เนิ่นนานเซียวเหยี่ยนถึงจะจำใจปล่อยหลิงอวี้จื้อ พูดเสียงต ่าข้าง
หูเธอว่า
“อวี้จื้อ รอข้ากลับมานะ”
จู่ ๆ ในใจหลิงอวี้จื้อก็รู้สึกเศร้า ยื่นมือออกไปกอดเอวเซียวเห
ยี่ยน พยักหน้าอย่างแรง
“อื้ม”
Comments for chapter "ตอนที่ 694 ตั้งใจรอข้ากลับมา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
