ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 687 ไม่เข้าใจความรัก แต่เข้าใจศีลธรรม

ตอนที่ 687 ไม่เข้าใจความรัก แต่เข้าใจศีลธรรม

จับน ้าเสียงขุ่นเคืองของหรูเยียนได้ หลิงอวี้จื้อก็ยิ่งมั่นใจใน

ความคิดที่จะส่งหรูเยียนออกไป หากไม่ได้เห็นกับตาตนเอง ไม่ว่า

อย่างไรเธอก็คงไม่เชื่อว่าหรูเยียนจะรักเซียวเหยี่ยนเข้า

ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้จริง ๆ

สาวใช้หลงรักเจ้านายเป็นข้อห้ามใหญ่หลวง โอกาสที่เรื่องเช่นนี้

จะเกิดขึ้นมีน้อยมาก โดยเฉพาะคนอย่างเซียวเหยี่ยน สาวใช้ต่างก็ไม่

กล้าคิด

ห้าปีมานี้ เธอไม่อยู่ เรื่องในจวนเซียวอ๋องต่างก็ยกให้หรูเยียน

ดูแล ประกอบกับหรูเยียนเป็นคนของเธอ เซียวเหยี่ยนจึงปฏิบัติกับ

นางเป็นพิเศษ นี่จึงทำให้นางหลงรักเซียวเหยี่ยนเข้าโดยไม่รู้ตัว

เรื่องนี้โทษหรูเยียนก็ไม่ได้ ต่างก็เป็นปุถุชนคนธรรมดา ผู้ชาย

อย่างเซียวเหยี่ยนผู้หญิงชอบอยู่แล้ว เพียงแต่ความรักนั้นเป็นเรื่อง

เห็นแก่ตัว เธอสามารถใช้ทรัพย์สินเงินทองชดเชยให้หรูเยียนได้ แต่

เธอจะปล่อยหรูเยียนให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ เช่นนี้ไม่เป็นผลดีต่อ

กับทั้งเธอและหรูเยียน

ก่อนนี้เห็นหรูเยียนจะจุมพิตเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อไม่พอใจ

ตอนนี้เธอใจเย็นลงแล้ว น ้าเสียงอ่อนโยนลงมาก

“หรูเยียน นี่ไม่ใช่ความต้องการเล็กน้อย หากใจเจ้าไม่คิดอะไร

แล้วเหตุใดเมื่อครู่เจ้าถึงได้กระทำเช่นนั้น เจ้าไม่อยากให้ข้ากลับมา

แน่นอน หากข้าไม่ได้กลับมาจริง ๆ ไม่ได้เห็นทั้งหมดนั้นก็แล้วไป

เสียดายข้ากลับมาแล้ว และเห็นทุกอย่างแล้วด้วย

เจ้าเคยเป็นคนของข้า ข้าไม่อยากให้เจ้าถลำลึกลงไปในความรัก

ที่ลงเอยไม่ได้จนถอนตัวไม่ขึ้น นี่ไม่เป็นผลดีกับเจ้าแม้แต่น้อย เจ้า

อย่าลืม คนที่เจ้าหลงรักคือผู้ชายของข้า”

สีหน้าของหรูเยียนขาวซีด นางกัดริมฝีปาก รู้ว่าหลิงอวี้จื้อต้องไล่

นางออกไปแน่ ความคับแค้นใจยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ นางไม่เคยคิดเลย

ว่าจะทำอย่างไร

นางรู้ดีว่าสถานะของตนเองนั้นไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นนางบำเรอ

และรู้ว่าเซียวเหยี่ยนรักหลิงอวี้จื้ออย่างลึกซึ้งทั้งใจ ไม่มีทางชอบ

นางได้ นางเพียงแต่คิดจะคอยปรนนิบัติดูแลอยู่ข้างกายเซียวเหยี่ยน

แม้แต่จุดนี้เธอก็ยอมไม่ได้แม้แต่นิดเดียว คิดแต่จะไล่นางออกไป

จากจวนท่าเดียว

ผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ใช่พระชายาคนก่อนแน่นอน พระชายาคน

ก่อนไม่มีทางใจดำขนาดนี้

“พระชายาถามความเห็นของท่านอ๋องหรือยังเพคะ”

“ความคิดเห็นของข้าก็คือความคิดเห็นของเขา หรูเยียน ข้าคิดจะ

รักษาหน้าไว้ให้เจ้าบ้าง เจ้าอยากให้อาเหยี่ยนรู้เรื่องนี้ให้ได้หรือ”

หรูเยียนก้มหน้าไม่พูดอะไร นางรู้ว่าไม่ว่าตนเองจะพูดอะไรหลิ

งอวี้จื้อก็ไม่มีวันเก็บนางไว้ นางลุกขึ้นจากพื้น

“บ่าวเข้าใจแล้ว รุ่งสางวันพรุ่งนี้ บ่าวจะไปจากจวนเซียวอ๋อง”

พูดจบหรูเยียนก็ออกจากห้อง มั่วชิงเฝ้าประตูอยู่ เห็นหรูเยียน

ออกมา ก็เรียกหรูเยียนให้หยุด

“พวกเราต่างเป็นบ่าว ควรรักษาหน้าที่ของบ่าว หรูเยียน เจ้าเคย

เข้าใจความเป็นจริงที่สุด เจ้ายังสอนข้าเลย เป็นบ่าวต้องรู้หน้าที่ของ

ตนเอง ตอนนี้กลายเป็นเจ้าที่ลืมเสียเอง”

หรูเยียนหยุดเดิน ไม่หันกลับไป

“ข้ามิได้ลืม ดังนั้นจึงไม่กล้าหวังอะไร คิดเพียงแต่จะเก็บ

ความลับนี้เอาไว้”

“หากเจ้าควบคุมตนเองได้จริง ก็คงไม่มีเรื่องเช่นนี้ หรูเยียน ที่

จริงตัวเจ้าเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำเรื่องอะไรนอกลู่นอกทางบ้าง การ

จากไปมิใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับเจ้า เจ้าจะออกเรือนก็ดี เปิดร้านเล็ก

ๆ ก็ดี ด้วยความสามารถของเจ้า ชีวิตเจริญรุ่งเรืองแน่ เหตุใดต้อง

ผูกมัดตัวเองไว้ที่นี่ด้วย”

มั่วชิงรู้จักกับหรูเยียนมาหลายปีแล้ว มั่วชิงก็มิใช่คนเลือดเย็นไร้

หัวใจ ถึงได้พูดสอดเข้ามาปลอบใจหรูเยียน หวังว่านางจะคิดได้

“เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย”

พูดจบก็ก้าวอาด ๆ จากไป มั่วชิงไม่ได้ไล่ตามไป นางไม่เข้า

ใจความรัก แต่เข้าใจศีลธรรม

นางรู้สึกว่าเรื่องที่หรูเยียนทำเป็นการละเมิดศีลธรรม

ไม่ไกลจากตรงนั้นมีแม่นมชราเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เมื่อหรู

เยียนไปแล้ว นางก็ค่อย ๆ ออกไป ดูท่าทางโอกาสมาถึงแล