ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 686 รีบออกไปจากจวนอ๋อง

ตอนที่ 686 รีบออกไปจากจวนอ๋อง

หรูเยียนนึกไม่ถึงว่าจู ๆ หลิงอวี้จื้อจะมา นางตกใจยืนขึ้นทันที

จับมุมเสื้ออย่างไม่เป็นสุข หน้าแดง แต่ไม่กล้ามองหลิงอวี้จื้อ

“พระชายา ข้า…”

“ตามข้ามา”

ที่นี่คือห้องของเซียวเหยี่ยน เขายังนอนหลับสนิท หลิงอวี้จื้อไม่อ

ยากเสียงดังปลุกเซียวเหยี่ยน พูดเสร็จแล้ว ก็เดินออกไปจากห้องคน

แรก มั่วชิงทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ ตำหนิประโยคหนึ่ง

“เจ้านี่เลอะเลือนจริง ๆ”

พูดจบมั่วชิงก็ตามไป หรูเยียนรู้ว่าจะต้องโดนตำหนิไม่น้อย

ถึงแม้จะกลัวและรู้สึกผิด ขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งอก นางรู้แล้ว ก็

แสดงว่าต่อไปตนเองไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกแล้วใช่หรือไม่

หลิงอวี้จื้อเข้าไปห้องข้าง ๆ ให้มั่วชิงเฝ้าไว้ข้างนอก เธอนั่งลง

บนเก้าอี้ หรูเยียนก้มหน้ายืนประจันหน้าเธอ ตลอดเวลาไม่กล้าเงย

หน้ามองเธอ

หลิงอวี้จื้อในร่างนี้มิได้ดูเป็นสาวโลลิเหมือนร่างที่แล้ว ด้วยเหตุ

นี้เวลาที่เธอโกรธจึงดูน่าเกรงขามกว่าเมื่อก่อน เธอไม่ได้พูดอะไร

ในหัวมีเรื่องราวเมื่อก่อนผุดขึ้นมาไม่หยุด บรรยากาศในห้องลดลง

ถึงจุดเยือกแข็ง ทำให้คนรู้สึกหายใจไม่ออก

หลังจากเงียบมาเนิ่นนาน ในที่สุดหลิงอวี้จื้อก็เอ่ยปาก

“พรุ่งนี้ไปที่ห้องบัญชีรับเงินสามพันตำลึง แล้วออกไปจากจวน

เซียวอ๋อง”

เงินสามพันตำลึงเพียงพอให้หรูเยียนซื้อเสื้อผ้าของกินโดยไม่

ต้องกังวลไปตลอดชีวิต เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เธอไม่อยากให้หรูเยียน

อยู่ในจวนเซียวอ๋องต่อไปอีกแล้ว

เผื่อวันใดหรูเยียนควบคุมตัวเองไม่อยู่พุ่งเข้าหาเซียวเหยี่ยน

ถึงแม้ว่าเซียวเหยี่ยนจะไม่วันต้องการ แต่สามารถป้องกันเรื่อง

ทำนองนี้ได้ ก็ต้องป้องกันเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ ถึงเวลานั้นระหว่างเธอ

กับหรูเยียนก็รังแต่จะกระอักกระอ่วนยิ่งขึ้น

หรูเยียนนึกไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะไล่ตนเองออกจากจวนเซียวอ๋อง

คุกเข่าลงทันที อ้อนวอนว่า

“พระชายา บ่าวรู้สำนึกผิดแล้ว บ่าวไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องพระ

ชายาให้บ่าวอยู่ต่อเถิดเพคะ จากนี้ไปบ่าวจะไม่ทำเรื่องไร้สาระ

เช่นนี้อีก”

“การชอบใครคนหนึ่งนั้นไม่ผิด นี่ไม่ถือว่าเป็นเรื่องไร้สาระ หรู

เยียน ข้าไม่ได้โทษเจ้า แต่ข้าไม่สามารถเก็บเจ้าไว้ในจวนเซียวอ๋อง

ได้อีกแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เจ็บปวดสำหรับเจ้าเช่นกัน ข้าไม่สามารถให้

เจ้าเป็นผู้หญิงของอาเหยี่ยนได้ ไม่เห็นถือว่าไม่มี ข้าหวังว่าเจ้าจะ

สามารถเริ่มชีวิตใหม่ได้”

หลิงอวี้จื้อยื่นมือออกไปจะประคองหรูเยียนให้ลุกขึ้น แต่หรู

เยียนไม่ยอมลุก จับข้อมือหลิงอวี้จื้อเอาไว้

“พระชายา ข้าขอร้องท่าน ขอเพียงท่านเก็บบ่าวเอาไว้ในจวน

บ่าวก็จะยอมทำทุกอย่าง ถึงแม้จะให้บ่าวไปเป็นช่างซ่อมบำรุง บ่าว

ก็ยินดี

หลายปีมานี้ บ่าวถือว่าจวนเซียวอ๋องเป็นบ้านของตนเองไแล้ว

หากไปจากจวนเซียวอ๋อง บ่าวก็ไม่มีที่ไปแล้ว ขอร้องพระชายา เก็บ

บ่าวเอาไว้เถิด!”

หลิงอวี้จื้อใจอ่อนลงจริง ๆ แต่เธอรู้ว่าไม่สามารถเก็บหรูเยียน

เอาไว้เด็ดขาด เธอก็เป็นผู้หญิง รู้ดีถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่หากทำเช่นนี้

ไม่ใช่กลัวที่หรูเยียนวางยานอนหลับเซียวเหยี่ยน แต่เช่นนี้จะเป็น

การทำลายหรูเยียน และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหรูเยียน

แย่ลง ทุกวันต้องเห็นคนที่ตัวเองชอบไปรักใคร่ชอบพอกับผู้หญิง

อีกคนอยู่ใต้จมูกของตนเอง จะทำให้เกิดความอิจฉาริษยา เวลานาน

ไป จิตใจก็จะบิดเบี้ยว

เก็บคนที่แอบรักคนเคียงหมอนของตนเองเอาไว้ มีแต่คนจิตป่วย

เท่านั้นถึงจะทำ

“ข้าตัดสินใจแล้ว ทำเช่นนี้ก็เป็นผลดีต่อเจ้า หรูเยียน อย่างน้อย

ครั้งหนึ่งก็เคยเป็นนายบ่าวกัน ถึงแม้จะปล่อยเจ้าไป ข้าก็ปฏิบัติกับ

เจ้าอย่างดี”

น ้าเสียงของหลิงอวี้จื้อแน่วแน่ ไม่มีช่องว่างให้กลับลำ

เห็นหลิงอวี้จื้อตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไล่ตนไป หรูเยียนก็

คลายมือลง น ้าเสียงขุ่นเคืองอยู่ในที

“พระชายา ท่านต้องการจะใจร้ายกับบ่าวเช่นนี้ให้ได้ใช่หรือไม่

หลายปีมานี้บ่าวทุ่มเทแรงกายแรงใจดูแลจวน ดูแลท่านอ๋อง บ่าว

ไม่เคยคิดว่าจะรักท่านอ๋อง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะควบคุมความรู้สึก

ไม่ได้ บ่าวไม่กล้าหวังจะเป็นผู้หญิงของท่านอ๋อง เพียงแต่หวังว่า

ชีวิตนี้จะได้อยู่ดูแลท่านอ๋อง ความต้องการเพียงเล็กน้อยแค่นี้ พระ

ชายาทำให้บ่าวพอ