ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 685 เจ้ากำลังทำอะไร

ตอนที่ 685 เจ้ากำลังทำอะไร

“เรื่องเหล่านี้เจ้าเคยบอกท่านอ๋องหรือไม่”

ออกจากคุกใต้ดิน เดินมาได้ระยะหนึ่ง หลิงอวี้จื้อก็เอ่ยปากถาม

มั่วชิงส่ายหน้า

“ไม่เคยเพคะ ข้าน้อยไม่รู้ว่าควรจะบอกอย่างไร จึงไม่เคยบอก

เรื่องนี้กับท่านอ๋อง ข้าน้อยรู้ว่าท่านอ๋องมิได้คิดเช่นนั้นกับหรูเยียน

ตรงจุดนี้หรูเยียนเองก็รู้ ตอนนี้พระชายากลับมาแล้ว ข้าน้อยเกรงว่า

หรูเยียนคิดจะทำเรื่องอะไรโง่ ๆ เพคะ”

“ข้ารู้แล้ว เรื่องนี้ไม่ต้องบอกใคร”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกรำคาญใจ เธอไปที่เรือนด้านหลัง นั่งในศาลาตาม

ลำพัง ใช้มือเท้าคางมองดูปลาคราฟในทะเลสาป อารมณ์ดำดิ่ง

หากหรูเยียนชอบเซียวเหยี่ยนจริง ถึงแม้ว่านางจะไม่ทำอะไร

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหรูเยียนก็จะเปลี่ยนไป มิน่าหรูเยียน

พบนางครั้งนี้ถึงได้เย็นชานัก ไม่รู้สึกถึงความยินดีจากตัวนางแม้แต่

น้อย ที่แท้เพราะนางไม่อยากให้เธอกลับมาด้วยซ ้า

เธอไม่ได้อยากจัดการหรูเยียนเลย ในมิติเวลานี้ คนที่ใกล้ชิดกับ

เธอก็เหลือเพียงแค่นี้แล้ว คนที่ตายก็ตาย คนที่อยู่ไกลก็ไกล ดังนั้น

เธอจึงเห็นคุณค่าของคนที่ยังเหลืออยู่มาก

คิดถึงเรื่องเหล่านี้ ใจเธอก็รู้สึกเจ็บปวด หวังเพียงแต่ว่าหรูเยียน

ยังจำสถานะของตนได้ มิเช่นนั้นเธอก็จะไม่ทนหรูเยียนเช่นกัน

มั่วชิงอยู่เป็นเพื่อนหลิงอวี้จื้อ และไม่พูดอะไร

นางรู้ว่าเมื่อหลิงอวี้จื้อรู้เรื่องนี้แล้วต้องไม่สบายใจแน่นอน แต่ยิ่ง

ให้เธอรู้เร็วก็ยิ่งดี เผื่อว่าหรูเยียนจะลงมือทำอะไรแปลก ๆ ขึ้นมา ถึง

เวลานั้นหลิงอวี้จื้อจะได้รับอันตราย

มั่วชิงไม่เคยชอบผู้ชายคนใด ด้วยเหตุนี้นางไม่รู้ว่าการชอบคน ๆ

หนึ่งเป็นอย่างไร และไม่รู้ว่าจะมีความเปลี่ยนแปลงอย่างไรบ้าง

เพียงแต่เห็นชายหญิงที่ไม่สมหวังเรื่องความรักมามากมาย ยังมี

ชิวจวี๋ที่เคยไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ด้วยเหตุนี้นางจึงยัง

รับประกันไม่ได้ว่าหรูเยียนจะยังรักษาจิตสำนึกของตนเองเอาไว้ได้

หรือไม่

“มั่วชิง กลับมาคราวนี้ นอกจากอาเหยี่ยนกับเจ้า คนอื่นที่รู้จัก ดู

เหมือนจะเปลี่ยนไปหมดแล้ว”

หลิงอวี้จื้อถอนหายใจเบา ๆ

เห็นหลิงอวี้จื้อที่ร่าเริงแจ่มใสมาตลอดถอนใจเช่นนี้ มั่วชิงก็ตอบ

กลับอย่างหนักแน่น

“พระชายา ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผ่านไปสักกี่ปี ข้าน้อยก็จะ

คอยอยู่ข้างพระชายากับท่านอ๋อง หากไม่มีพวกท่าน ข้าน้อยก็คงตาย

ไปนานแล้ว ขอพูดอะไรไม่ให้เกียรติสักหน่อยเถิด ข้าน้อยปฏิบัติ

กับพระชายาเสมือนเป็นญาติของตนเองมาตลอดเพคะ”

“ข้าก็ถือว่าเจ้าเป็นญาตินานแล้ว”

ในที่สุดหลิงอวี้จื้อก็ยิ้มได้ มั่วชิงไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ

เพียงเห็นนางก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง คนที่ไม่เจอกันนานแล้วรู้สึก

แปลกหน้าต่อกันก็เพราะว่าพวกเขาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ

เห็นหลิงอวี้จื้อยิ้มแล้ว ใบหน้าของมั่วชิงก็ปรากฏรอยยิ้ม

“พวกเรากลับกันเถิด ท่านอ๋องคงจะตื่นแล้ว”

“เพคะ”

มั่วชิงตอบรับ ตามหลิงอวี้จื้อไปทางห้องของเซียวเหยี่ยน ตอนที่

เดินไปถึงนอกประตูห้อง มั่วชิงก็เตือนเสียงเบา

“พระชายา ในห้องมีคนเพคะ”

หลิงอวี้จื้อขมวดคิ้ว ตอนที่ออกมาเธอก็กำชับเอาไว้เป็นพิเศษ

แล้ว ห้ามรบกวนเซียวเหยี่ยน ตามหลักแล้วตอนนี้ไม่ควรมีคนมาถึง

จะถูก เธอค่อย ๆ แง้มประตูออกเป็นช่อง อยากดูว่าใครอยู่ข้างใน

หรูเยียนนั่งอยู่ข้างเตียง เซียวเหยี่ยนดื่มยาเข้าไปแล้ว เพราะ

สาเหตุจากฤทธิ์ยา จึงนอนหลับลึกมาก เซียวเหยี่ยนที่นอนหลับไม่

เหมือนเซียวเหยี่ยนผู้สูงส่งคนนั้น แต่กลับสงบเหมือนเด็ก

“นางกลับมาแล้ว ข้าควรทำอย่างไร”

เหมือนจะถามเซียวเหยี่ยนและเหมือนถามตนเอง หรูเยียนมอง

เซียวเหยี่ยนด้วยความอาลัยอาวรณ์ ลังเลอยู่นาน ก็โน้มตัวลงกำลัง

จะจูบแก้มเซียวเหยี่ยน

“หรูเยียน เจ้ากำลังทำอะไร”

หลิงอวี้จื้อผลักประตูเปิดออก เดินเข้าไป แววตามีความผิดหวัง

อยู่ลึก ๆ ไม่มีรอยยิ้มเหมือนเดิมอี