ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 680 ชีวิตนี้ เจ้าและข้าต้องถูกกำหนดให้อยู่ด้วยกันตั้งแต่ แรก ไปชั่วชีวิต

ตอนที่ 680 ชีวิตนี้ เจ้าและข้าต้องถูกกำหนดให้อยู่ด้วยกันตั้งแต่

แรก ไปชั่วชีวิต

บาดแผลของเซียวเหยี่ยนเปื่อยเน่าจนเป็นหนองตั้งแต่แรก ซึ่ง

เป็นที่น่าหวาดกลัวยิ่งนัก เพียงแค่มองดูก็ให้รู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก

หมอต้องขูดเอาเนื้อบริเวณที่เป็นหนองทั้งหมดออก

หลิวอวี้จื้อสงสารจนแทบทนไม่ไหวนางอยากที่จะอยู่ข้างกายเขา

ทว่าเซียวเหยี่ยนกลับยืนยันเสียงแข็งที่จะให้นางออกไปก่อน

รอจนกระทั่งหลิงอวี้จื้อกลับเข้ามาอีกครั้ง บาดแผลของเซียวเห

ยี่ยนก็ถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว เขานั่งเอนหลังพิงหัวเตียง ที่หน้าผาก

ยังยังมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะพราวอยู่ เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งจะผ่านพ้น

ความเจ็บปวดแสนสาหัสมาหมาดๆ

หลิงอวี้จื้อนั่งลงที่ข้างเตียง นางเอื้อมมือไปจับมือของเซียวเห

ยี่ยนเอาไว้ ส่วนอีกมือก็ถือผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้กับเขา ซึ่งนางก็

ค่อยๆ ซับอย่างระมัดระวัง แววตาเจือไว้ด้วยความสงสารอย่างไม่มี

ปิดบัง

ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายเซียวเหยี่ยนมักจะกำบังนาง

เอาไว้ นางจึงมักจะปลอดภัย แต่เซียวเหยี่ยนกลับมักจะบาดเจ็บอยู่

ร ่าไป ทุกครั้งเขาจะต้องโอบกอดนางไว้ในอ้อมอกไม่ยอมให้นาง

ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่หนทางเต็มไปด้วยอันตรายรอบ

ด้านมากมายแต่เซียวเหยี่ยนก็กำบังอันตรายเหล่านั้นเอาไว้แทนนาง

หลิวอวี้จื้อทั้งซาบซึ้งแลรู้สึกผิดในเวลาเดียวกัน ทุกครั้งที่นาง

เห็นบาดแผลของเขาก็ทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน

“เพราะเหตุใดถึงไม่ให้ข้าอยู่ด้วย”

“บาดแผลมีอะไรน่าดูกัน ข้าเกรงว่าเจ้าจะตกใจ”

“มีอะไรที่ข้ายังไม่เคยเห็นอีก แขนขาขาดข้าก็เห็นมามากแล้ว จะ

หวาดกลัวบาดแผลได้อย่างไร?”

เซียวเหยี่ยนยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าหลินอวี้จื้อ แท้ที่จริงแล้วเขา

มิได้กลัวว่าบาดแผลจะทำให้หลิงอวี้จื้อตกใจแต่อย่างใด แต่กำลัง

เกรงว่าเมื่อหลิงอวี้จื้อเห็นบาดแผลแล้วจะเป็นทุกข์ใจต่างหาก

“เจ้าเหนื่อยหรือไม่? อวี้จื้อ หากเจ้าเหนื่อยละก็นอนพักสัก

ประเดี๋ยวเถอะ”

“ข้าจะกลับไปนอนที่ห้อง”

“นี่คือห้องของเจ้า เจ้ายังจะกลับห้องไหนกันอีก? ขึ้นมานอน”

หลินอวี้จื้อขึ้นไปนอนข้างกายเซียวเหยี่ยนอย่างระมัดระวัง นาง

นอนลงโดยวางศีรษะหนุนท่อนแขนด้านขวาของเซียวเหยี่ยน หรี่ตา

ลงเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า

“อาเหยี่ยน เจ้าต้องรีบรักษาบาดแผลให้หายดี”

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”

ได้ยินประโยคนี้พาลทำให้หลิงอวี้จื้อนึกถึงค ่าคืนนั้นขึ้นมาใน

ทันใด พลันใบหน้าของนางก็แดงระเรื่อ นางถลึงตาโตใส่เซียวเห

ยี่ยน

“ไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย”

เซียวเหยี่ยนลูบไล้เส้นผมดำขลับของหลิงอวี้จื้อเบาๆ

“อวี้จื้อ อีกไม่นานข้าจะต้องไปจากเมืองอวิ๋นสักระยะ เจ้าคอยข้า

อยู่ที่เมืองอวิ๋นรอข้ากลับมา”

“ท่านจะลงมือแล้ว?”

หลิงอวี้จื้อย่อมรู้ดีว่าเซียวเหยี่ยนกำลังจะทำอะไร เขาเตรียมการ

มาห้าปี คงถึงเวลาที่ต้องลงมือแล้วจริงๆ มู่หรงกวานเย่ว์ถึงได้ส่งมือ

สังหารจำนวนมากเพียงนั้นมาเอาชีวิตเขา

เซียวเหยี่ยนเองก็ไม่ได้ปิดบังหลิงอวี้จื้อ เขาพยักหน้ารับ

“เวลาที่เหมาะสมมาถึงแล้ว ถึงตอนนั้นข้าจะนำทัพด้วยตัวเอง

อวี้จื้อ เจ้าอยู่ที่นี่รอข้ากลับมาก็พอ เจ้าปลอดภัย ข้าถึงจะวางใจ”

หลิงอวี้จื้อไม่รู้เรื่องการทำศึก และศึกสงครามมิใช่เรื่องเด็กเล่น

ต่อให้นางไปด้วยก็ช่วยอะไรเซียวเหยี่ยนไม่ได้ หลิงอวี้จื้อึงพยัก

หน้าอย่างเข้าใจ

“ได้ รีบกลับมาละ ข้าจะรอท่านอยู่ที่บ้านนี้”

เซียวเหยี่ยนเอียงหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากของหลิงอวี้จื้อแผ่ว

เบา

“ข้าจะต้องปลอดภัยกลับมา”

เซียวเหยี่ยนกล่าวขึ้นด้วยท่าทางขึงขังเด็ดขาด เขามันใจว่าตนเอง

ก็จะต้องกลายเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุด

ซึ่งจุดนี้หลิงอวี้จื้อเองก็มั่นใจ หากจะมองในบางมุม นางเองก็

เป็นตัวถ่วงของเขา นางคือจุดอ่อนของเซียวเหยี่ยน หากไม่มีนาง

เซียวเหยี่ยนแทบจะไม่มีจุดอ่อนให้มู่หรงกวานเย่ว์สามารถโจมตีได้

เลย

หลิงอวี้จื้ออิงซบลงบนแผ่นอกของเซียวเหยี่ยน ก่อนจะเอ่ยปาก

แผ่วเบา

“อาเหยี่ยน ขอโทษด้วย”

“กล่าวขอโทษทำไมกัน”

“หากไม่มีข้า ท่านคงจะไม่บาดเจ็บมากมายถึงเพียงนี้ ท่านคงจะ

ไม่ต้องต้องพลอยลำบากต้องพะว้าพะวงทำอะไรไม่ได้อย่างเต็มที่

ในบางเวลาอีกด้วย”

“หากเพื่อเจ้า ข้ายินดี”

เซียวเหยี่ยนโอบกอดหลินอวี้จื้อเอาไว้แน่น

“คนที่ต้องขอโทษควรจะเป็นข้า เป็นเพราะข้าเจ้าถึงต้องเสี่ยง

อันตราย ข้าจึงมีหน้าที่ๆ จะต้องปกป้องคุ้มครองเจ้า ต่อไปห้าม

พูดจาอะไรโง่ๆ เช่นนี้อีก เจ้าและข้าถูกกำหนดให้ต้องอยู่ด้วยกัน

ตั้งแต่แรก ไปชั่วชีวิต”