ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 681 อยู่ด้วยกันทุกชาติภพ

หลิงอวี้จื้อยิ้ม ใช่ พวกเขาเป็นเหมือนคน ๆ เดียวกัน ขอเพียงต่าง

คนต่างไม่เสียใจ คนอื่นจะสำคัญอะไร

ไม่ว่าต่อไปเซียวเหยี่ยนจะอยู่ในสถานะเช่นใด เธอก็จะคอยอยู่

เคียงข้างเซียวเหยี่ยนตลอด

ชีวิตนี้เธอเคยเป็นคนธรรมดา และเคยเฉิดฉาย คุณสมบัติพิเศษ

ที่สุดของนักแสดงคือความสามารถในการปรับตัว ไม่ว่าจะใช้ชีวิต

ในลักษณะใด เธอก็จะมีชีวิตที่ดีได้ ขอเพียงคนที่อยู่ข้างกันนั้นดีพอ

“พักผ่อนสักครู่เถิด”

เสียงของเซียวเหยี่ยนแหบพร่า เขารู้ว่าหลิงอวี้จื้อเหนื่อยแล้ว

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า หลับตาลงอย่างสงบ เหนื่อยจัง นานแล้วที่ไม่ได้

นอนหลับดี ๆ ในที่สุดก็สามารถนอนหลับได้อย่างสงบแล้ว

ไม่นานเสียงหายใจอย่างสม ่าเสมอก็แว่วอยู่ข้างหูเซียวเหยี่ยน

หลิงอวี้จื้อหลับแล้ว แต่เซียวเหยี่ยนยังนอนไม่หลับ เขาลืมตา ยื่นมือ

ออกไปตบหลังหลิงอวี้จื้อเบา ๆ ราวกับเธอเป็นลูกของเขา

ถึงแม้หลิงอวี้จื้อจะนำอันตรายที่ไม่รู้จักมาให้เขามากมาย

กลายเป็นจุดอ่อนที่รั้งเขาไว้ กระทั่งทำให้เขาได้รับผลกระทบใหญ่

หลวง

แต่เขาก็ไม่เคยเสียใจเลยที่รักหลิงอวี้จื้อ เธอทำให้รู้จักความรู้สึก

ใจเต้น ทำให้เขารู้ว่าตนเองนนั้นเป็นคนมีความรู้สึกสุขทุกข์เศร้า

ยินดี ทำให้เขามีความสุขเสมอ

ตั้งแต่จวนซีหนานอ๋องเปลี่ยนเป็นจวนซีหนานอ๋องของเขาผู้

เดียว เขาก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลย

เวลาผ่านไปนานแล้ว ตัวเขาเองก็ลืมแล้ว ถึงแม้ว่าตอนเยาว์วัยจะ

เคยรักมู่หรงกวานเย่ว์ แต่นั่นก็เป็นเพียงความรักที่ยับยั้งชั่งใจอยู่

ประกอบกับอายุยังน้อย จึงไม่ได้ปล่อยให้ความรู้สึกครั้งนั้นพัฒนา

ไปสู่ระดับที่ไม่สามารถควบคุมได้

แต่หลิงอวี้จื้อเข้ามาทำให้จิตใจเขาปั่นป่วนอย่างแท้จริง ทำให้เขา

หึงหวง ทำให้เขาหวังว่าเธอจะเป็นของเขาคนเดียวตลอดไป ทำให้

เขาคล้อยตามไปกับอารมณ์สุขทุกข์เศร้ายินดีของเธอ สิ่งเหล่านี้ไม่

เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมี เขาเป็นคนที่ระวังตัวกับคนอื่นมาก

หลิงอวี้จื้อกลับเดินลึกเข้าไปภายในจิตใจเขาด้วยวิธีการที่เรียบง่าย

ที่สุด

เขาหวังว่าจะได้อยู่กับผู้หญิงคนนี้ไปทุกชาติภพ

ณ วังฉางเล่อกง

จื่ออีคุกเข่าทุบขาให้มู่หรงกวานเย่ว์ ตอนนี้คิ้วของมู่หรงกวานเย่ว์

ขมวดแน่น เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ค่อยดี หลายวันนี้เนื่องจากกังวล

เกินไป ผมข้างขมับของนางจึงมีผมหงอกเพิ่มสองสามเส้น

หากเป็นเมื่อก่อนนางจะต้องกังวลแล้ว มีผู้หญิงที่ไหนไม่รักสวย

รักงาม ตอนนี้นางไม่มีเวลาจะกังวลเรื่องพวกนี้ เซี่ยวเหยี่ยนกลับไป

เมืองอวิ๋นเฉิงอย่างปลอดภัย นั่นก็แปลว่าราชวงศ์เว่ยตกวันตกมาถึง

จุดชี้เป็นชี้ตายแล้ว

บ้านเมืองกำลังจะล่มสลาย เรื่องอื่นก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

จื่ออีเห็นว่าว่าช่วงนี้มู่หรงกวานเย่ว์กินนอนอย่างลำบาก ก็อด

ไม่ได้ที่จะพูดปลอบ

“ไทเฮา ผ่อนคลายหน่อยเถิดเพคะ สุขภาพสำคัญนะเพคะ”

“จื่ออี เซียวเหยี่ยนกลับเมืองอวิ๋นเฉิงไปแล้ว มั่วฉือช่างเหลวไหล

จริง ๆ”

มู่หรงกวานเย่ว์รู้สึกว่าลูกไม่ได้ดั่งใจ แต่รู้สึกเหนื่อยล้ามากกว่า

หลายปีมานี้นางทุ่มแรงทั้งหมดคิดหาวิธีที่จะปกป้องบัลลังก์ของ

ลูกชาย ใครจะไปรู้ว่ามั่วฉือกลับไม่เข้าใจถึงความยากลำบากของ

นางเลย ฟังคำเตือนของนาง แต่กลับทำตรงกันข้ามกับนาง นี่ทำให้

นางทั้งเจ็บใจทั้งวิตก นางรู้ดีว่า หากราชวงศ์เว่ยตะวันตกล่มสลาย

วันสุดท้ายของนางและเฉินมั่วฉือก็จะมาถึง

“แม้เซียวเหยี่ยนจะกลับเมืองอวิ๋นเฉิงไปแล้ว สุดท้ายอำนาจจะ

ตกไปอยู่ในมือใครก็ยังไม่แน่นะเพคะ”

“เจ้าคิดว่าเฉินมั่วจะเป็นคู่ต่อสู้ของเซียวเหยี่ยนได้หรือ หากมีหลิ

งอวี้จื้ออยู่ในมือ เราก็พอจะมั่นใจ ตอนนี้หลิงอวี้จื้ออยู่กับเซียวเห

ยี่ยน ตอนนี้เราไม่มั่นใจเลยแม้แต่นิดเดียว”

“เรื่องนี้…”

จื่ออีก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไรแล้ว นางก็รู้ว่าตอนนี้มองสถานการณ์

ในแง่ดีได้ยากมาก นางเพียงแต่หวังว่ามู่หรงกวานเย่ว์จะเปิดใจ

ยอมรับได้บ้าง

“หากไทเฮาทรงเหนื่อยแล้ว ก็วางมือเถิดเพคะ ปล่อยให้ฝ่าบาท

จัดการเรื่องนี้ด้วยพระองค์เอง ตอนนี้ฝ่าบาทโตแล้วนะเพคะ”

“เหตุใดเราจะไม่อยากวางมือกัน มั่วฉือมัวแต่คิดถึงหลิงอวี้จื้อ

ตอนนี้เราจะวางใจได้อย่างไร

จื่ออี ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เป็นลูกชายของเรา ขอเพียงเรายังมีลม

หายใจอยู่ ก็ไม่สามารถไม่สนใจความเป็นความตายของเขา ถึงแม้ว่า

จะเสียแคว้นเว่ยตะวันตกไป เราก็ต้องรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ให้

ได้”