ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 679 ข้าไม่สนใจ

ตอนที่ 679 ข้าไม่สนใจ

แต่เขาก็ไม่มีเวลาที่จะไปสนใจในสิ่งที่หลินฮองเฮาคิดอยู่

ในตอนนี้ เพราะฮองเฮาคนนี้เขามิได้เป็นผู้เลือกเอง มู่หรงกวานเย่ว์

ต่างหากที่ยัดเยียดนางให้กับเขา

เขาจำไม่ได้ด้วยซ ้าว่าหลินฮองเฮาเคยเอ่ยถึงนามของตนในคืน

วันแต่งงาน คืนนั้นเขาคิดแต่ว่าจะทำทุกอย่างให้มันจบๆ ไป มิได้ให้

ความสำคัญเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าขึ้นเป็นฮองเฮาของข้าได้อย่างไร เจ้าเองก็รู้ดี เจ้าไม่มี

ทางเลือก ข้าก็เช่นกัน อย่าโทษที่ข้าเย็นชากับเจ้า แต่ข้าก็ปฏิบัติต่อ

เจ้าอย่างดีมิเคยขาดตกบกพร่อง แต่หากเจ้าต้องการมากกว่านั้นรัง

แต่จะสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็นเท่านั้น”

หลินฮองเฮาสีหน้าย ่าแย่ลงกว่าเดิมหลายเท่า นึกไม่ถึงเลยว่าเฉิน

มั่วฉือไม่เพียงไม่ซาบซึ้ง ตรงกันข้ามกับเอ่ยกับนางอย่าง

ตรงไปตรงมาเช่นนี้ นางรู้ดีว่าการที่นางขึ้นเป็นฮองเฮามิใช่ความ

ต้องการของเฉินมั่วฉือ แต่นางและเขาก็เป็นสามีภรรยากันแล้ว นาง

จึงหวังว่าเฉินมั่วฉือจะลองเปิดใจให้กับนางบ้าง เฉกเช่นเดียวกันกับ

นาง ที่หลงรักเฉินมั่วฉือในที่สุด

“ฝ่าบาทจะทรงลองเปิดพระทัยศึกษาหม่อมฉันบ้างมิได้เลยหรือ

เพคะ?”

วันนี้หลินฮองเฮาปลดระวางขนบธรรมเนียนต่างๆ ลงจนสิ้น

นางอยากที่จะไขว่คว้าโอกาสให้กับตนเองสักครั้ง โอกาสที่จะทำให้

ผู้เป็นสามีได้เริ่มต้นทำความรู้จักนางใหม่อีกครั้ง

“ข้าไม่สนใจ”

เพียงประโยคเดียวของเฉินมั่วฉือทำให้หลินฮองเฮารู้สึกราวกับ

จมดิ่งไปในอุโมงค์น ้าแข็ง นางรู้สึกอึดอัดคับแค้นใจเหลือเกิน สิ่งที่

กระทำลงไปทั้งหมดในวันนี้นางหาเรื่องดูหมิ่นตนเองทั้งสิ้นสินะ

นั่นทำให้นางรู้สึกทั้งอิจฉาและเกลียดชังหลินอวี้จื้อขึ้นมา

พร้อมๆ กัน หลินอวี้จื้อไม่เพียงแต่ชิงหัวใจสามีของนางไปเท่านั้น

ยังทำให้สามีของนางจดจำเจ้าหล่อนจนขึ้นใจ

“เจ้ากลับไปเถอะ!”

“หม่อมฉันทูลลา”

หลินฮองเฮาทำความเคารพอย่างยากลำบาก นางสะกดกลั้นความ

เจ็บปวดร้าวรานใจเอาไว้ หลังจากทำความเคารพแล้วเสร็จ นางก็รีบ

สาวเท้าออกจากวังกานเฉวียนทันที เมื่อก้าวเท้าออกมาได้ ดวงตา

ของพระนางก็ร้อนผ่าว

‘ผู้ที่ได้ชื่อว่ำเป็นสำมีของนำงเคยคิดบ้ำงหรือไม่ว่ำค ำพูดเหล่ำนี้

จะท ำให้นำงชอกช ้ำใจเพียงใด? ’

“ฮองเฮา สนมหยวนไปจากที่นี่แล้ว พระองค์ไม่จำเป็นต้องใส่

พระทัยให้มากหรอกเพคะ”

ไห่ถังประคองหลินฮองเฮา พร้อมกับเอ่ยปากเตือนสติ

“นางจากไปหรืออยู่ที่นี่มันจะแตกต่างอะไรกัน ในเมื่อในพระทัย

ของฝ่าบาทมีแต่นาง”

สีหน้าของหลินฮองเฮาขมขื่นเป็นอย่างมาก

“หากนางเป็นคนอื่นก็ยังดี แต่นี่จำเพาะต้องเป็นผู้หญิงของเซียว

เหยี่ยน ตราบใดที่มีนางอยู่ เกรงว่าซีเว่ยคงยากจะสงบสุข”

หลินฮองเฮาเอ่ยไปก็หน้านิ่วคิ้วขมวด นางเป็นห่วงเหลือเกินว่า

เฉินมั่วฉือจะเกิดเรื่อง หากซีเว่ยต้องจบสิ้น เฉินมั่วฉือย่อมมีชีวิตอยู่

ต่อไปไม่ได้ นางเองที่เป็นฮองเฮาคงยากที่จะหลีกหนีจากความตาย

ได้พ้น

แม้ว่านางจะไม่เกรงกลัวหากจะต้องตายพร้อมกันกับเฉินมั่วฉือ

แต่นางก็ไม่อยากทำให้สกุลหลินเดือดร้อนไปด้วย ทั้งยังไม่ต้องการ

อยากเห็นเฉินมั่วฉือต้องตายอย่างอนาถ นางจะต้องทำอะไรสักอย่าง

เพื่อเฉินมั่วฉือ มิเช่นนั้นหัวใจของนางคงจะไม่มีทางสงบได้

“เหนียงเนียง ทรงเป็นอะไรไปเพคะ?”

เมื่อเห็นหลินฮองเฮาแสดงอาการเหม่อลอย ไห่ถังจึงแตะมือของ

พระนางเบาๆ นางเป็นห่วงฮองเฮาจริงๆ นับตั้งแต่สนมหยวนไป

จากวังหลวง ฮองเฮามิทรงเคยบรรทมหลับเลยสักคืน ทรงมีเรื่องให้

ต้องครุ่นคิดอยู่ในพระทัยตลอดเวลา

“ไปตำหนักฉางเล่อ!”

หลินฮองเฮาได้สติกลับมา พระนางมิได้กลับตำหนักจาวหยางแต่

กลับมุ่งหน้าตำหนักฉางเล่อแทน

ไห่ถังรู้ดีว่าฮองเฮาทรงมีเรื่องที่จะต้องปรึกษาหารือกับไทเฮา

ดังนั้นจึงมิได้ถามให้มากความ ประคองฮองเฮามุ่งหน้าตำหนักฉาง

เล่อทันที

ส่วนเซียวเหยี่ยนและหลิงอวี้จื้อที่เดินทางออกจากเมืองเล็กๆ นั้น

ก็มุ่งหน้ากลับเมืองอวิ๋นทันทีเช่นกัน ซึ่งคณะของพวกเขาได้มีการ

ปลอมตัว บวกกับตั้งใจใช้เส้นทางเล็กแทนเส้นทางหลัก ด้วยเหตุนี้

จึงไม่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์ความวุ่นวายใดๆ ระหว่างทาง เพียงแต่

การที่รีบเร่งเดินทางทำให้บาดแผลของเซียวเหยี่ยนย ่าแย่ลงมาก

ทีเดียว

ซึ่งเซียวเหยี่ยนเองก็อดทนอดกลั้นมาตลอดทาง ดังนั้นมองจาก

ภายนอกจึงมองไม่เห็นความผิดปกติแต่อย่างใด จนกระทั่งเดินทาง

ถึงเมืองอวิ๋น เซียวเหยี่ยนก็ฝืนทนต่อไปไม่ไหวจนล้มลงหมดสติไป

และเพราะตลอดเวลาที่เดินทางกลับมาเซียวเหยี่ยนไม่ยินยอมให้

หลินอวี้จื้อแตะต้องบาดแผลของเขาเลย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของ

องค์รักษ์ลับของเขาทั้งสิ้น

เดิมทีหลินอวี้จื้อยังคิดว่าเซียวเหยี่ยนรังเกียจว่านางทำแผลไม่

เป็น ซึ่งองค์รักษ์ของเขาก็ทำแผลให้เขาด้วยความชำนาญ ทว่า

หลังจากที่เห็นบาดแผลของเขาแล้ว หลิงอวี้จื้อก็เข้าใจเจตนาของเขา

ทันที เขาไม่ต้องการให้นางเป็นกังว