ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 668 ชีวิตมีเพียงครั้งเดียว

ตอนที่ 668 ชีวิตมีเพียงครั้งเดียว

“กู่กินคนไม่มียาถอนพิษ แต่ข้าสามารถใช้ยาระงับพิษเอาไว้ได้

ชั่วคราว จากนั้นค่อยใช้กำลังภายในขับกู่ออกมา หลังจากทำสำเร็จ

พวกเจ้าจะต้องปล่อยข้า มิเช่นนั้นข้าจะขอสู้ตายไปพร้อมกับพวกเจ้า

ฆ่าได้คนหนึ่งข้าก็จะฆ่าคนหนึ่ง”

“ได้ ตกลงตามนี้”

หลิงอวี้จื้อต้องการเพียงแต่จะช่วยชีวิตมั่วชิง ดังนั้นจึงรับปาก

ทันที

เซียวเหยี่ยนดึงหลิงอวี้จื้อมาไว้ด้านหลังตนเองอย่างปกป้อง

จากนั้นค่อยพยักหน้าให้สัญญาณกับองค์รักษ์ลับพาเจียงสือเข้าไป

หามั่วชิง โดยให้องค์รักษ์สองคนยืนคุมเจียงสืออยู่ด้านหลังชนิด

ไม่ให้คลาดสายตา

เจียงสือนั่งยองลง หยิบยาเม็ดสีดำสนิทใส่ปากมั่วชิงหนึ่งเม็ด

หลังจากนั้นภาพจางๆ ของกู่ที่เคลื่อนไหวอยู่ในร่างกายบนผิวของ

มั่วชิงก็จางหายไป

จากนั้นเจียงสือก็วางมือลงบนข้อมือของมั่วชิงซึ่งมั่วชิงถูกกู่พิษ

เล่นงานจนไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้าน เจียงสือรู้ดีว่ามีองค์รักษ์สองคน

กำลังจับตาดูนางอยู่เบื้องหลัง เสี้ยววินาทีนั้นเจียงสือก็ใช้นิ้วตวัดลง

ที่ลำคอของมั่วชิงแล้วลากมั่วชิงให้ลุกยืนขึ้น โดยไม่สนใจกระบี่ใน

มือขององค์รักษ์ลับของเซี่ยวเหยี่ยนแม้แต่น้อย

สองนิ้วของนางบีบลำคอขอมั่วชิงแน่น

“ขอเพียงข้าออกแรงเพียงน้อยนิด ลำคอของมั่วชิงก็จะหักทันที

หากอยากให้นางมีชีวิตรอด ทุกคนถอยออกไปให้หมด”

“เจียงสือ เจ้าช่างต ่าช้าเหลือเกิน”

หลิงอวี้จื้อด่ากราด

แต่เจียงสือกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย

“ข้าจะยอมตายด้วยน ้ามือของพวกเจ้าได้อย่างไรกัน หลิงอวี้จื้อ

ชีวิตของมั่วชิงอยู่ในกำมือของเจ้า”

“ไม่ต้องสนใจข้าน้อย ฆ่านาง ท่านอ๋อง พระชายา ขอร้องพวก

ท่านละ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็อยู่ได้อีกไม่นาน”

มั่วชิงเอ่ยปากด้วยความยากลำบาก แม้แต่ในความฝันนางยัง

ต้องการจะเอาชีวิตเจียงสือ หากว่าชีวิตของนางสามารถแลกกับ

โอกาสที่จะเอาชีวิตเจียงสือได้ นางก็ยินดี จะบอกว่าเรียกร้องก็ว่าได้

ความสัมพันธ์ระหว่างนางและเจียงสือหาใช่คำพูดเพียงไม่กี่คำ

จะสามารถอธิบายได้ คนทั้งสองคือศัตรูคู่แค้นที่มิอาจอยู่ร่วมแผ่น

ฟ้ากันได้ ยิ่งเมื่อนึกถึงคนในครอบครัวที่ต้องตายลงไปอย่างน่า

อนาถแล้ว มั่วชิงก็ยิ่งแค้นเจียงสือมากขึ้นหลายเท่า

เซียวเหยี่ยนเกลียดการที่ถูกคนอื่นข่มขู่ที่สุด อีกทั้งบุญคุณ

ความแค้นระหว่างเขาและเจียงสือก็มิใช่เพิ่งมีมา

เซียวเหยี่ยนเกรี้ยวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง เพราะแท้ที่จริงแล้ว

เซียวเหยี่ยนไม่อยากจะพลาดโอกาสนี้ไป เพราะหากว่าคราวนี้

ปล่อยให้เจียงสือหลบหนีไปได้ โอกาสที่คราวหน้าจะหานางพบอีก

ไม่ใช่เรื่องง่าย บวกกับพิษกู่ในร่างของโมชิงยังไม่ได้รับยาถอนพิษ

ดังนั้นต่อให้ช่วยมั่วชิงออกมาได้ ก็แทบจะไม่มีความหมายอะไรเลย

เพราะมั่วชิงอาจตายได้ทุกเวลา

หลิงอวี้จื้อเข้าความรู้สึกของมั่วชิงดี แต่นางก็มิอาจทนเห็นคนจะ

ตายแล้วนิ่งดูดายไม่ช่วยเหลือได้ ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่าช่วยแล้ว นางอาจจะ

ไม่รอดก็ตามที

นับตั้งแต่ที่มั่วชิงมาอยู่กับนาง ก็คอยดูแลปกป้องนางเป็นอย่างดี

มาโดยตลอด

หากไม่มีมั่วชิง ตัวนางเองคงจะตายไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

บัดนี้เมื่อมั่วชิงมีภัย หลิงอวี้จื้อจึงไม่มีทางที่จะบังคับตนเองให้ไม่

สนใจใยดีมั่วชิงได้

และหลิงอวี้จื้อเองก็เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง นางเข้าใจดี ชีวิตมี

เพียงแค่ครั้งเดียว ยังมีลมหายใจอยู่นับว่าดีแค่ไหนแล้ว ตอนนี้พิษกู่

ในร่างของมั่วชิงถูกสกัดเอาไว้ได้ชั่วคราว ไม่แน่ว่าอาจจะยังมีวิธี

ช่วยเหลือ ขอเพียงตัวนางยังอยู่ในร่างของเจียงอวี้ นางไม่เชื่อว่า

เจียงสือจะไม่ยอมปรากฎตัวอีก

หลิงอวี้ไม่รู้หรอกว่าเซียวเหยี่ยนคิดเห็นประการใด นางยื่นมือ

ออกมาจับมือของเซียวเหยี่ยนเอาไว้แล้วเอ่ยปากขอร้องด้วยใจจริง

“อาเหยี่ยน พวกเราต้องช่วยชีวิตมั่วชิง”

ต่อให้หลิงอวี้จื้อไม่เอ่ยปาก เซียวเหยี่ยนที่รู้นิสัยของหลิงอวี้จื้อดี

ก็รู้ว่านางไม่มีทางไม่สนใจใยดีมั่วชิง เพราะนางเป็นคนที่มีน ้าใจกับ

คนรอบกายยิ่งนัก

“ถอยไป”

ต่อให้ไม่อยากปล่อยเจียงสือให้หนีไปได้มากเพียงใด แต่เซียวเห

ยี่ยนก็ยังสั่งการเช่นนั้นออกไป

เซียวเหยี่ยนพาหลิงอวี้จื้อถอยร่นไปด้านหลัง องค์รักษ์ลับก็

ค่อยๆ ถอยตามไป เจียงสือลากคอมั่วชิงเดินออกมาเพื่อให้พวกของ

เซียวเหยี่ยนถอยร่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขาถอยไปยังตำแหน่ง

ที่นางต้องการ เจียงสือจึงผลักมั่วชิงออกไปอย่างแรง จากนั้นก็ฉวย

โอกาสหนีไปอย่างรวดเร็ว องค์รักษ์ลับรีบตามไปทันที

“มั่วชิง เจ้าดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

หลิงอวี้จื้อเข้าประคองมั่วชิง ร่างกายของมั่วชิงอ่อนแรงยิ่งนัก

อ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่

“พระชายา ท่านไม่ควรช่วยข้าน้อย ข้าอยู่ได้อีกไม่นาน ใช้ชีวิต

ของข้าแลกกับชีวิตของเจียงสือคุ้มค่าแ