ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 669 อย่าซื่อตรงนักเลยได้ไหมเล่า

ตอนที่ 669 อย่าซื่อตรงนักเลยได้ไหมเล่า

“มั่วชิง เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไร เจียงสือจะต้องไม่มีจุดจบที่ดี นาง

ก่อกรรมทำเข็ญต้องถูกกรรมตามสนอง พวกเราจะไล่ล่าเจียงสือต่อ

ไป”

หลิงอวี้จื้อประคองมั่วชิงให้นั่งลง โดยเลือกกองฟางสภาพดีสัก

หน่อยเพื่อให้มั่วชิงพิงหลัง

ซึ่งมั่วชิงเองซาบซึ้งใจยิ่งนักกับการกระทำของหลิงอวี้จื้อ นางรู้ดี

ว่าหลิงอวี้จื้อไม่อยากให้นางต้องตาย เพราะนางเคยได้รับความทุกข์

ทรมานอย่างที่สุดเมื่อครั้งอยู่ที่สำนักอู่จี๋มาแล้ว หลายปีมานี้หลิงอวี้จื้

อคือผู้ที่ดีกับนางที่สุด ด้วยเหตุนี้นางจึงยินดีและเต็มใจเป็นสาวใช้

อยู่ข้างกายหลิงอวี้จื้อนั่นเอง

เพียงแต่ความปรารถนาสุงสุดของนางในชีวิตนี้นั่นก็คือได้ลง

ดาบเด็ดหัวศัตรูด้วยมือของนางเอง ก่อนหน้านี้นางเคยหวาดกลัว

เจียงสือ ตอนนี้ในที่สุดนางก็เอาชนะความหวาดกลัวนั้นได้ นาง

ต้องการที่จะจบชีวิตไปพร้อมกับเจียงสือ พลาดโอกาสในครั้งนี้ไป

ครั้งหน้าก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้พบกับเจียงสืออีก

“สุภาพชนสิบปีแก้แค้นยังไม่สาย เจ้าทุกข์ทรมานแสนสาหัสที่

สำนักอู่จี๋ เจ้ายังมีชีวิตรอดมาได้ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่

ต่อไป คิดเสียว่ามีชีวิตอยู่ต่อไปแทนคนในครอครัวของเจ้าที่ตายไป

มั่วชิงเจ้าก็จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างมีความหวัง”

หลิงอวี้จื้อกุมมือมั่วชิงเอาไว้แน่น การตายของหนานเยียนและมู่

หรงนี่อวิ๋นทำให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกผิดอยู่ในใจมาโดยตลอด หากว่านาง

ต้องทนเห็นมั่วชิงตายไปต่อหน้าต่อตาอีกคนละก็ นางคงจะไม่มีวัน

ให้อภัยตัวเองเป็นแน่

ด้วยเหตุนี้นางจึงเลือกที่จะช่วยชีวิตมั่วชิง เพราะสำหรับนางแล้ว

ชีวิตคนสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น

“พระชายา ข้าน้อยจะพยายามเต็มที่เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไป ภายหน้า

ยังข้าน้อยอยากที่จะเลี้ยงนายน้อยให้กับพระชายาอีกด้วย”

“เจ้าพูดเองนะ เช่นนั้นพวกเราสัญญากันแล้ว เจ้าก็จะต้องมีชีวิต

อยู่ต่อไป ต่อไปหากว่าข้ามีลูกละก็ ข้าจะให้เจ้าเป็นผู้ดูแล เจ้ายัง

จะต้องเป็นอาจารย์ให้แก่ลูกข้าอีกด้วย? ต้องสอนวรยุทธ์สอนวิชา

แพทย์ให้กับเขา”

“เจ้าค่ะ”

มั่วชิงรับคำสั่ง หลิงอวี้จื้อดีกับนางถึงเพียงนี้ นางหวังว่าจะได้อยู่

ข้างกายปรนนิบัติรับใช้หลิงอวี้จื้อตลอดไป ดังนั้นจึงตัดสินใจปล่อย

วางความแค้นที่มีต่อเจียงสือเอาไว้ชั่วคราว

เซียวเหยี่ยนตบบ่าหลิงอวี้จื้อเบาๆ

“อวี้จื้อ พวกเรากลับเข้าไปในเมืองกันก่อนเถอะ”

“อื้ม กลางคืนอากาศหนาว ที่นี่ไม่เหมาะที่จะค้างคืนจริงๆ ด้วย”

หลิงอวี้จื้อรับปาก ตอนนี้อยู่ในช่วงเวลาราวเดือนห้าซึ่งแม้ว่าจะ

เข้าสู่ฤดูร้อนแล้ว แต่ยามราตรีก็ยังคงหนาวเย็นบวกกับตอนนี้

ร่างกายของมั่วชิงอ่อนแอยิ่งนัก หลิงอวี้จื้อจึงเกรงว่านางจะไม่สบาย

ไป

ดังนั้นเซียวเหยี่ยนจึงจูงมือหลิงอวี้จื้อเดินทางกลับเข้าเมืองพร้อม

กับองค์รักษ์ที่พาตัวมั่วชิงกลับมาด้วย

เวลานี้เพิ่งจะล่วงเลยยามจึมา แต่ด้วยความที่หลิงอวี้จื้อเป็นห่วง

มั่วชิงไม่เสื่อคลาย ดังนั้นจึงอยู่ในห้องเป็นเพื่อนกับนาง คงเหลือ

เซียวเหยี่ยนพักอยู่ที่ห้องข้างเคียงเพียงลำพัง

เมื่อเห็นเช่นนั้น มั่วชิงก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ดังนั้นนางจึง

เร่งรัดหลิงอวี้จื้อไม่หยุด

“พระชายา หม่อมฉันไม่เป็นไรจริงๆ เพคะ พระชายารีบกลับไป

เถอะ! ท่านกับท่านอ๋องไม่ได้พบกันตั้งห้าปี บัดนี้ได้กลับมาพบกัน

อีกครั้งย่อมต้องมีคำพูดมากมายอยากจะพูดจากัน”

“ข้าและท่านอ๋องพูดคุยระหว่างทางกันมาเพียงพอแล้ว มั่วชิง ข้า

กับเซียวเหยี่ยนยังมีเวลาอีกมาก เจ้าอย่าเป็นกังวลนักเลย คืนนี้ข้าจะ

อยู่เป็นเพื่อนเจ้า พวกเราค่อยๆ พูดคุยกัน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน หรือ

ว่าเจ้าไม่มีอะไรจะเล่าให้ข้าฟังเลยอย่างนั้นหรือ”

หลิงอวี้จื้อนางลงที่ข้างเตียง เอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้ม

มั่วชิงเดิมก็เป็นคนพูดไม่เก่งอยู่แล้ว นางจึงกระอ้อมกระแอ้มเอ่ย

ปากว่า

“สิ่งที่ข้าน้อยจะพูดไม่มากเท่ากับท่านอ๋องหรอกเพคะ”

“มั่วชิง เจ้าอย่าซื่อตรงนักเลยได้ไหมเล่า”

หลิงอวี้จื้อถึงกับเหงื่อตก ยังดีที่นางคุ้นชินเสียแล้วกับนิสัยของ

มั่วชิง หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นละก็คงจะรู้สึกอึดอัดไม่น้อย

“พระชายา ข้าน้อยยกเตียงนี้ให้พระชายาเจ้าค่ะ!”

“นอนด้วยกันเป็นอย่างไร”

มั่วชิงนิ่งเงียบลงไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่คุ้นชินกับการที่หลิ

งอวี้จื้อปฏิบัติต่อนางเช่นนี้

“เอาเถอะ เช่นนั้นข้านอนฟูกก็แล้วกัน”

เดิมทีหลิงหลิงอวี้จื้อเพียงแต่ล้อเล่นเท่านั้น นางรู้ดีว่ามั่วชิงไป

ไหนมาไหนเพียงลำพังมาโดยตลอด เพราะไม่ต้องการใกล้ชิดผู้อื่น

มากเกินไป

“พระชายา ข้าน้อยมิได้หมายความว่าอย่างนั้นนะเพคะ…”

มั่วชิงรีบเร่งอ