ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 666 บีบบังคับ

ตอนที่ 666 บีบบังคับ

ไม่ได้ นางจะต้องพาหลิงอวี้จื้อไป จะยอมให้ร่างของเจียงอวี้ยืน

เคียงข้างเซียวเหยี่ยนไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ต้องทำให้เจียงอวี้หลับ

ใหลไปตลอดกาลก็ตาม ก็ยังดีเสียกว่าที่จะให้นางต้องกลายเป็นหลิ

งอวี้จื้อ

เมื่อคิดได้ดังนั้นเจียงสือจึงตระเตรียมที่จะลงมือ

ทว่าเซียวเหยี่ยนออกมาคราวนี้ได้พาองค์รักษ์ลับติดตามมาด้วย

ซึ่งพวกเขาซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม และเมื่อได้รับสัญญาณ

ลับจากองค์รักษ์ข้างกายเซียวเหยี่ยนพวกเขาก็รีบเร่งเดินทางมาถึงยัง

โรงเตี๊ยมและเข้าล้อมกรอบเจียงสือไว้ทันที

เจียงสือชักกระบี่ออกจากฝัก ซึ่งแม้ว่าวรยุทธ์ของนางจะถือว่า

ใช้ได้ แต่บัดนี้นางลำพังตัวนางเพียงคนเดียว ไม่ใช่ประมุขแห่ง

สำนักอู๋จี๋ผู้ทรงอำนาจเฉกเช่นในอดีตอีกต่อไปแล้ว อีกทั้งก่อน

หน้าที่จะเดินทางมาถึง เจียงสือเผชิญหน้ากับมือสังหารในป่าจน

ได้รับบาดเจ็บ คราวนี้นางต้องเผชิญหน้ากับองค์รักษ์ฝีมือร้ายกาจถึง

เจ็ดแปดคนรวมกับเซียวเหยี่ยนอีก หากดึงดันสู้ต่อไปนางจะต้อง

เป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย

ดังนั้นแม้ว่าเจียงสือจะชักกระบี่ออกมาแล้วก็ตามทีแต่นางลับ

มิได้ลงมือในทันที เพียงแต่จ้องมองเซียวเหยี่ยนและหลิงอวี้จื้อด้วย

สายตาเย็นชา ปากก็เอ่ยกล่าวว่า

“มั่วชิงอยู่ในมือของข้า หากว่าข้ามีอันเป็นไปละก็ ข้าก็จะให้นาง

ตายไปพร้อมกับข้าด้วย”

เมื่อได้ยินว่ามั่วชิงถูกเจียงสือจับตัวไป เซียวเหยี่ยนก็ยิ่งขมวดคิ้ว

เข้มยิ่งกว่าเดิม จึงเห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดที่จะปล่อยเจียงสือไปอย่าง

แน่นอน

ส่วนหลิงอวี้จื้อนั้นเริ่มอารมณ์คุกครุ่น นางก้าวออกมายืนเคียง

ข้างเซียวเหยี่ยนหลังจากที่เขาก้าวเข้ามาขวางหน้าปกป้องนางเอาไว้

“เพราะอะไรท่านถึงไม่ยอมปล่อยมั่วชิงไป”

“พี่…เจียงสือ ในเมื่อท่านรักเอ็นดูเจียงอวี้ถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็

ชัดเจนว่าท่านให้ความสำคัญกับคนใกล้ชิดยิ่งนัก มั่วชิงมิได้ทรยศ

ท่าน ปีนั้นท่านจับมั่วชิงที่ยังเยาว์วัยไปยังสำนักอู๋จี๋ นางจึงเพียงแค่

อยากกลับบ้านเท่านั้นเอง”

“ปีนั้นมั่วชิงแอบหลบหนีกลับบ้านเพียงแค่ครั้งเดียว แต่ท่าน

กลับสังหารครอบครัวของมั่วชิงทั้งหมดต่อหน้าต่อตานาง ทั้งยัง

ทรมานมั่วชิงอีก”

“นางรอดชีวิตมาได้นับว่าเป็นโชคดีเท่าไหร่แล้ว มั่วชิงกระทำ

การทรยศหักท่านที่ไหนกัน ตั้งแต่ต้นจนจบท่านต่างหากที่ถึงเป็น

อาจารย์กลับกระทำเรื่องที่ผิดต่อนาง”

“เมื่อเข้าสู่สำนักอู๋จี๋แล้วก็เท่ากับเป็นคนของสำนัก แล้วจะมีญาติ

มิตรที่ไหนได้อีก”

“เช่นนั้นท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่ากรรมที่ท่านก่อขึ้นทั้งหมดจะ

มาสนองที่เจียงอวี้?”

“เจียงอวี้ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่ท่านกลับทำเรื่องเลวทรามทุก

อย่าง ไม่มีใครทำอะไรท่านได้ แต่เจียงอวี้มิใช่เช่นนั้น กงกรรมกง

เกวียน กรรมชั่วที่ท่านกระทำ ทำให้ผู้คนที่ต้องเจ็บปวดทนทุกข์

ทรมานเหล่านั้นเจ็บแค้นเจียงอวี้ที่แสนบริสุทธิ์ กล่าวให้ถูกต้องก็คือ

ท่านต่างหากที่ทำให้เจียงอวี้ต้องเดือดร้อน เพราะมีพี่สาวเช่นท่าน

เจียงอวี้ถึงต้องตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา”

คำพูดของหลิงอวี้จื้อทำให้เจียงสือถึงกับหน้าถอดสี ซึ่งสิ่งที่หลิ

งอวี้จื้อกล่าวมาทั้งหมด นางเองก็ยอมรับ

การที่เจียงอวี้ต้องเผชิญกับอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่าต้นเหตุมา

จากนางทั้งสิ้น เพียงแต่ตัวนางเชื่อมั่นในตนเองมากเกินไปว่าจะ

สามารถปกป้องเจียงอวี้ได้ แต่ในท้ายที่สุดนางก็ไม่สามารถปกป้อง

เจียงอวี้เอาไว้ได้ แม้จะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง สวรรค์ก็ยังคงพราก

ญาติสนิทเพียงคนเดียวของนางไปอยู่ดี

‘หรือนี่ที่เขาเรียกว่ากรรมตามสนองใช่หรือไม่?’

เพียงแต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้สิ่งที่ทำให้เจียงอวี้เจ็บแค้นยิ่งนักนั่นก็

คือ ผู้ที่ออกมาชี้มูลความผิดของนางซึ่งหน้านั่นก็คือ หลิงอวี้จื้อ

เจียงสือจึงหันไปตวาดหลิงอวี้จื้อ

“หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้นะ หากว่าข้าตาย มั่วชิงก็ต้องตาย

เช่นกัน”

“ท่านปล่อยมั่วชิงไป พวกเราก็จะปล่อยท่าน แต่พวกเราจะต้อง

เห็นคนเสียก่อน มิเช่นนั้นเราจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านเล่นตุกติกหรือ

เปล่ากันแน่”

หลิงอวี้จื้อเลือกที่จะช่วยชีวิตมั่วชิง

เมื่อเซียวเหยี่ยนไม่ได้กล่าวอะไรออกมาเท่ากับว่ายอมรับการ

ตัดสินใจของหลิงอวี้จื้อ

เซียวเหยี่ยนหันไปพยักหน้าให้กับองค์รักษ์ของตน พวกเขาเห็น

เช่นนั้นก็เข้าใจคำสั่งของเซียวเหยี่ยนทันที จึงพากันพุ่งตัวเข้าไปใน

ห้องของเจียงสือทันที ซึ่งก็คือห้องที่ดีที่สุดของโรงเตี๊ยมนั่นเอง

เจียงสือสบถเยาะเย้ย

“มั่วชิงมิได้อยู่ในโรงเตี๊ยม ข้าจะเก็บนางเอาไว้ในโรงเตี๊ยมได้

อย่างไรกัน”

“พาข้าไปพบมั่วชิง”

“ข้ากรอกยาพิษให้กับมั่วชิง หากว่าข้ามิได้หนีออกไปอย่าง

ปลอดภัย ต่อให้พวกเจ้าได้พบนางก็ตาม มั่วชิงก็ยังต้องตายอยู่ดี”

“เจ้ากระทำเช่นนี้กับมั่วชิง เจ้าเป็นศิษย์อาจารย์แบบไหนกัน”

นึกถึงสิ่งที่เจียงสือกระทำต่อมั่วชิง ก็ทำให้หลิงอวี้จื้อโกรธเกรี้ยว

ยิ่งนัก ก่อนหน้านี้หลิงอวี้จื้อได้รับการดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างดีจาก

เจียงสือทำให้นางอาจจะใจอ่อนไปบ้าง ทว่าบัดนี้เมื่อเห็นเจียงสือดึง

ดันจะฆ่ามั่วชิงให้จงได้ ความใจอ่อนเพียงน้อยนิดนั้นก็พลันสลาย

หายไปอย่างไร้ร่องรอย