ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 662 อาเหยี่ยน ไม่เจอกันนาน
ตอนที่ 662 อาเหยี่ยน ไม่เจอกันนาน
หลิงอวี้จื้อส่งยิ้มให้กับเซียวเหยี่ยน ในดวงตาของนางยังคงเอ่อ
ล้นไปด้วยน ้าตา
“อาเหยี่ยน ไม่เจอกันนานนะ”
เซียวเหยี่ยนสาวเท้าไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วแล้วรั้งร่างของหลิ
งอวี้จือเข้ามาในอ้อมอก เขาได้รับสารจากอู๋จิ้น ดังนั้นจึงมาที่นี่เพื่อ
ตามหามั่วชิง เขารู้แล้วว่าหลิงอวี้จื้อยังมีชีวิตอยู่ทั้งยังมีรูปโฉมที่
เปลี่ยนไป เพื่อย่นระยะทางให้ใกล้ขึ้น เขาจึงเลือกที่จะใช้เส้นทาง
เดินตัดทะลุภูเขาลูกนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้พบหลิงอวี้จื้อที่นี่
ห้าปีแล้ว ความคิดถึงทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ คราวนี้ได้
พบหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง เขาจะไม่มีทางปล่อยมือจากนาง เซียวเหยี่ยน
โอบกอดหลิงอวี้จื้อเอาไว้แน่น ราวกับจะหลอมรวมร่างของนางให้
เป็นหนึ่งเดียวกันตน
“อาเหยี่ยน เจ้าไม่ต้องกอดแน่นถึงเพียงนี้ก็ได้ ข้าหายใจไม่ออก”
หลิงอวี้จื้อพร ่าบ่นเล็กน้อย
“ข้ากลับมาแล้ว และจะไม่จากไปไหนอีก”
นั่นเองทำให้เซียวเหยี่ยนเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองนั้นโอบกอดนาง
แน่นเกินไป เขาจึงรีบคลายอ้อมแขนลงทันที
“ห้าปีมานี้เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา?”
“เรื่องราวมันซับซ้อนยิ่งนัก ไว้ข้าจะค่อยๆ เล่าให้เจ้าฟังก็แล้วกัน
อาเหยี่ยน เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เจ้าติดต่อมั่วชิงได้แล้วใช่
หรือไม่?”
หลิงอวี้จื้อทั้งตกใจระคนดีใจ สวรรค์มักจะประทานสิ่งพิเศษ
ให้กับมนุษย์เสมอ นางไม่นึกไม่ฝันมาก่อนเลยว่าจะได้พบกับเซียว
เหยี่ยนในเวลาเช่นนี้ ทั้งที่เดิมทียังคิดว่าคงจะต้องผ่านความ
ยากลำบากอีกมากกว่าที่จะได้พบหน้าเขา
“อู่จิ้นบอกกับข้า”
เซียวเหยี่ยนมองสำรวจหลิงอวี้จื้อไปถ้วนทั่ว ประหนึ่งว่ามอง
เท่าไหร่ก็ไม่พอ แม้ว่ารูปร่างหน้าตาของนางจะเปลี่ยนไป ทว่า
ลักษณะท่าทางกลับเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน นางคืออวี้จื้อของเขา
จริงๆ
“ร่างใหม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง? งามกว่าก่อนใช่หรือไม่ อาเห
ยี่ยน เจ้าตกตะลึงในความงามของข้าบ้างหรือเปล่า”
หลิงอวี้จื้อขยี้ตาน้อยๆ พร้อมกับส่งยิ้มจนตาหยีให้กับเซียวเห
ยี่ยน
นางดีใจจริงๆ นางดีใจยิ่งนัก
เซียวเยี่ยนยกมือขึ้นประคองใบหน้าของหลิงอวี้จือ
“ไม่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร เจ้าก็คืออวี้จื้อในหัวใจของข้า
เสมอ”
“ถ้าหากว่าข้ากลายเป็นยายแก่ละ…”
“ไม่มีถ้าหาก”
เซียวเหยี่ยนโน้มกายลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากของหลิงอวี้จื้อแผ่ว
เบา เขากลืนกินคำพูดทั้งหมดของนางลงไป
หลิงอวี้จื้อเองก็เป็นฝ่ายเริ่มต้นโอบเอวเซียวเหยี่ยนเอาไว้ นาง
หลับตาพริ้มตอบรับจุมพิตของเซียวเหยี่ยน
สองสามเดือนมานี้เกิดเรื่องขึ้นมากมายเหลือเกิน
เซียวเหยี่ยนรอคอยมาตลอดห้าปีเต็ม ความดีใจในขณะนี้
มากมายจนไม่อาจใช้คำพูดใดมาบรรยายได้ เพราะมันได้รวมอยู่ใน
จุมพิตนี้แล้ว
หลิงอวี้จื้อเองก็ชอบใจมากเช่นกัน แม้ว่าสำหรับนางแล้วมันเป็น
เวลาเพียงไม่กี่เดือน นับตั้งแต่ยุคโบราณถึงยุคสมัยในปัจจุบันจนได้
กลับมายังซีเว่ยอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นราวกับความฝัน นาง
เกือบจะต้องสูญเสียเซียวเหยี่ยนไปตลอดกาล โชคดีที่นางกลับมา
ได้
เซียวเหยี่ยนจุมพิตอ้อยอิ่งอย่างอาลัยอาวรณ์อยู่เช่นนั้นไม่ยอม
ผละออก ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เขาถึงได้ยอมปล่อยหลิ
งอวี้จื้อออกอย่างแสนเสียดาย ชายหนุ่ขยับเข้าไปแนบชิดแล้ว
กระซิบที่ใบหูของนางว่า
“อวี้จื้อ เจ้ากลับมาแล้วจิๆ ใช่ไหม?”
“อื้ม ข้ากลับมาแล้ว”
“อย่าไปจากข้าอีกเลย”
“ข้าจะไม่ไปจากเจ้าอีกแล้ว”
“พวกเราให้สัญญาต่อกันว่าจะครองคู่อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า และ
ข้าจะไม่มีวันผิดสัญญา”
หลิงอวี้จื้อผละออกจากเซียวเหยี่ยนเล็กน้อย นางเอื้อมมือขึ้นลูบ
ไล้ใหน้าของเซียวเหยี่ยน
“มั่วชิงบอกว่าเจ้าผ่ายผอมลงไป ข้ายังไม่เชื่อ นึกไม่ถึงว่าจะเป็น
เรื่องจริง เจ้าผ่ายผอมลงไปมากทีเดียว อาเหยี่ยน เจ้าเป็นเช่นนี้ ข้าก็
ยิ่งเป็นกังวล”
“มือของเจ้าเป็นอะไรไป?”
เมื่อเห็นว่าฝ่ามือของหลิงอวี้จื้อมีผ้าพันเอาไว้ ทั้งบนนั้นยัง
ปรากฏรอยเลือดให้เห็น เซียวเหยี่ยนก็รีบคว้ามือของนางเอาไว้แล้ว
ลูบไล้มันอย่างทะนุถนอม
หากเซียวเหยี่ยนไม่กล่าวขึ้น หลิงอวี้จื้อก็เกือบลืมไปเสียสนิทว่า
ตนเองบาดเจ็บ เมื่อความยินดีเข้าแทนที่ นางจึงไม่รู้สึกถึงความ
เจ็บปวดทางกายเลยแม้แต่น้อย
“เมื่อครู่ข้าหกมล้ม บาดแผลเล็กน้อย ข้าไม่เจ็บเลย จริงๆ นะ ไม่
เจ็บเลยสักนิด”
“พวกเราต้องลงเขาเดี๋ยวนี้ มือของเจ้าต้องไปทำแผลทายา”
หลิงอวี้จื้อยังเตรียมจะเอ่ยอีกครั้งว่าตนเองไม่เป็นไร แต่เมื่อเห็น
สีหน้าเคร่งขรึมของเซียวเหยี่ยน นางก็ได้แต่กลืนคำพูดเหล่านั้นลง
ไป แล้วเดินเข้าไปคล้องแขนส่งยิ้มหวานให้กับเขาแทนทั้งยังเอน
ซบบ่าของเขาอีกด้วย
“ข้าฟังท่านพี่ทุกอย่าง ท่านพี่บอกให้ทำอะไร ข้าก็ทำอย่างนั้น”
Comments for chapter "ตอนที่ 662 อาเหยี่ยน ไม่เจอกันนาน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
