ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 661 พบหน้าหลังไกลห่าง

ตอนที่ 661 พบหน้าหลังไกลห่าง

เจียงสือพาหลิงอวี้จื้อลงจากม้า ก่อนจะกำชับอย่างใจเย็นว่า

“อวี้เอ๋อร์ อีกเดี๋ยวเมื่อสบโอกาสให้เจ้ารีบหนีไปก่อน วิ่งเข้าไป

ในป่า ข้าจะไปตามหาเจ้าเอง”

“อื้ม ข้ารู้แล้วค่ะ”

เจียงสือชักกระบี่คู่ใจออกจากฝัก นางในชุดสีดำนำพาซึ่งไอ

สังหารอันน่าสะพรึงกลัวติดตัวมาด้วย

วินาทีต่อมาคือการเข่นฆ่าที่โหดร้ายน่าสลดหดหู่ยิ่งนัก เจียงสือ

รับรู้ได้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่ว เพลงกระบี่ของนาง

คล่องแคล่วรวดเร็ว และกระบี่คู่กายก็นับว่าเป็นกระบี่ล ้าค่า เมื่อ

กระบี่ตวัดลงไปจึงสามารถตัดแขนของอีกฝ่ายได้ในทันที เศษแขน

ขามนุษย์ชิ้นแล้วชิ้นเล่าปลิดปลิวกระเด็นออกมาต่อหน้าต่อตา

เจียงสือ นางสะกดกลั้นความรู้สึกสะอิดสะเอียนเอาไว้และพยายาม

ไม่หันไปมอง

มือของเจียงสือจับมือของหลิงอวี้จื้อไว้ตลอดเวลาไม่ยอมปล่อย

และเพราะมีหลิงอวี้จื้ออยู่ข้างกาย ทำให้เจียงสือเองก็ได้รับ

ผลกระทบ นางบาดเจ็บ และเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน คนชุดดำก็ถูก

เจียงสือจัดการเด็ดหัวไปเกินครึ่ง ส่วนที่เหลือล้วนแต่บาดเจ็บ เมื่อ

เจียงสือฆ่าคนเปิดทางจนสำเร็จ นางจึงหันมาตะโกนบอกหลิงอวี้จื้อ

ว่า

“อวี้เอ๋อร์ รีบหนีไป”

ทันใดนั้นหลิงอวี้จื้อก็พุ่งตัววิ่งไปตามทิศทางที่เจียงสือชี้บอก

ตนเองในทันที การเข่นฆ่าที่เชิงเขายังคงดำเนินต่อไป หลิงอวี้จื้

อไม่กล้าหันกลับไปมอง เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งเข้าไปในป่าอย่างบ้า

คลั่งจนสะดุดท่อนไม้ล้มคว ่า มือน้อยกระแทกกับเศษหินบนพื้น จน

เศษหินนั้นตำเข้าเนื้อ

หลิงอวี้จื้อข่มความเจ็บปวดดึงหินออกจากเนื้อ แน่นอนว่าเลือด

สดๆ ไหลออกมาเป็นทางตามหลังแรงดึงทันที จากนั้นนางค่อยดึง

เศษผ้าจากชายกระโปรงแล้วใช้มันพันแผลเพื่อห้ามเลือดเอาไว้

ทำทุกอย่างแล้วเสร็จ หลิงอวี้จื้อชันกายลุกขึ้นจากพื้น รีบวิ่งหนี

ต่อทันทีโดยไม่สนใจที่จะปัดเศษดินสิ่งสกปรกออกจากกายด้วยซ ้า

ไป นางต้องอาศัยโอกาสนี้รีบหลบหนีไปให้พ้น มิเช่นนั้นนางจะไม่

มีโอกาสอีกแล้ว ตอนนี้เจียงสือตามติดนางเป็นเงาตามตัว ไม่ยอม

ห่างจากนางแม้แต่วินาทีเดียว ด้วยเพราะเกรงว่านางจะเป็นอันตราย

นั่นเอง

หลิงอวี้จื้อยังคงออกวิ่งต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่มีแรงแม้แต่จะ

ขยับเขยื้อนนั่นแหละนางถึงได้นั่งพักลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

หลิงอวี้จื้อเอนกายพิงลำต้นของต้นไม้หอบหายใจแรง ขณะที่สายตา

ก็คอยมองไปรอบทิศทาง ดูเหมือนว่าภูเขาลูกนี้จะไร้ซึ่งพรมแดน

สิ่งที่มองเห็นคือเส้นทางไกลโพ้นสุดลูกหูลูกตาไม่มีจุดสิ้นสุดและ

ตลอดทางก็เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่แน่นขนัดไปหมด เห็นทีว่ามีเพียง

นกเท่านั้นที่เคยบินผ่านไปกระมัง

แย่แล้ว นางไม่มีทั้งน ้าทั้งอาหารติดตัวมาเลย วิ่งหนีมาตั้งไกลหิว

น ้าจะแย่อยู่แล้ว ตอนนี้ลำคอของนางแห้งผาก นางต้องรีบไปหาน ้า

ให้เร็วที่สุด

พักเหนื่อยอยู่ครู่หนึ่ง หลิงอวี้จื้อก็ชันกายลุกขึ้นมองไปรอบ

ทิศทางสุดท้ายก็ได้ยินเสียงธารน ้าแว่วมา นางจึงรีบสาวเท้าเดิน

ต่อไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งก็เป็นดั่งที่คาดเพราะธารน ้าได้ปรากฏอยู่

ตรงหน้า

ธารน ้าเล็กๆ นั้นสะอาดใสจนมองเห็นก้นบึ้ง หลิงอวี้จื้อไม่สนใจ

ความสะอาดอนามัยใดๆ อีกต่อไป นางพุ่งเข้าไปใช้มือวักน ้าขึ้นดื่ม

ทันที

หลังจากดื่มน ้าจนพอใจแล้ว ค่อยใช้ชายแขนเสื้อซับหยดน ้าที่

เกาะพราวที่ริมฝีปากออกไป ทันใดนั้นนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่ว

มาจากที่ๆ ไม่ไกลออกไปมากนัก ทำให้นางตื่นตระหนกเป็นอย่าง

มาก ไม่รู้ว่าผู้ที่มาคือเจียงสือหรือคนชุดดำเหล่านั้นกันแน่ หากเป็น

คนชุดดำละก็ นางคงต้องตายอย่างแน่นอน

หลิงอวี้จื้อเหลือบเห็นต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างๆ จึงรีบวิ่งเข้าไปซ่อน

ตัวที่นั่นทันที

ตามติดมาด้วยเสียงชายหนุ่มดังกระทบใบหู

“นายท่าน ที่นี่มีน ้า ผู้น้อยจะไปตักน ้ามา”

“หามั่วชิงเจอหรือยัง?”

เสียงนี้คือ…

เสียงของเซียวเหยี่ยน เสียงของเขา เป็นเขาจริงๆ

หลิงอวี้จื้อที่คิดได้ดังนั้นเปรมปรีดีใจอย่างที่สุด นางขยับเขยื้อน

ออกจากหลังต้นไม้ ตะโกนเสียงด้วยเสียงอันดัง

“อาเหยี่ยน”

เซียวเหยี่ยนได้ยินเสียงคนเรียกตนเองว่า ‘อาเหยี่ยน’ ก็รีบหัน

ขวับมองมาทันที จึงชนเข้ากับศีรษะของหญิงสาวแปลกหน้าคน

หนึ่งเข้าอย่างจัง เพียงแต่หญิงสาวแปลกหน้าผู้นั้นเอาแต่ทอดมอง

มายังเขาด้วยสายตาปิติดีใจ และเพราะความดีใจอย่างมากนั้นทำให้

นางถึงกับยกมือขึ้นปิดปาก น ้าตารื้นขึ้นมาอีกด้วย

“อาเหยี่ยน ข้าเอง ข้าเองอย่างไรเล่า”

ในตอนนั้นเองหลิวอวี้จื้อจึงเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าในตอนนี้โฉม

หน้าของตนเองเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ดังนั้นจึงรีบปล่อยมือ แล้วระ

ล ่าระลักด้วยความตื่นเต้น

“อวี้จื้อ…”

เซียวเหยี่ยนเอ่ยขึ้นอย่างไม่แ