ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 658 ไม่พบกันใหม่

อาการบวมที่ริมฝีปากของเขาหายดีแล้ว บาดแผลก็มองไม่เห็น

แล้วเช่นกัน แต่เฉินมั่วฉือก็รู้ดีว่า ชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันลืมเลือนหลิ

งอวี้จื้อ ในใจของเขาหลิงอวี้จื้อคือผู้ที่ไม่มีใครทดแทนได้

หลิงอวี้จื้อรู้สึกอึดอัดไม่น้อยจึงเงียบปากไม่พูดจาใดๆ เสียเลย

หลังจากที่เกี้ยวหยุด หลิงอวี้จื้อค่อยกระโดดลงจากเกี้ยว มั่วชิง

คอยนางอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

หลิงอวี้จื้อส่งยิ้มให้กับเฉินมั่วฉืออีกครั้ง

“ฝ่าบาท รักษาตัวด้วย จากนี้พวกเราคงไม่พบกันอีกแล้ว”

จากกันวันนี้ ต่อไปคงจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว โอกาสที่นางจะได้

พบเฉินมั่วฉืออีกครั้งมีไม่มาก

“ไว้พบกันใหม่

เฉินมั่วฉือแก้ไขให้ถูกต้องแทนหลิงอวี้จื้อ”

หลิงอวี้จื้อโบกมืออำลาโดยไม่ได้กล่าวอะไรออกมาอีก มั่วชิง

ก้าวเข้ามาหานาง จากนั้นคนทั้งสองก็จากไปพร้อมกัน ทั้งที่เฉินมั่ว

ฉืออยากจะเรียกหลิงอวี้จื้ออีกสักครั้ง ทว่าคำพูดนั้นกลับขึ้นมาจุกอยู่

ที่ปากแล้วก็ถูกเขากลืนลงไปในที่สุด

‘เรียกนางแล้วอย่างไรเล่า สุดท้ายนางก็ต้องไปอยู่ดี’

เฉินมั่วฉือมองตามแผ่นหลังของหลิงอวี้จื้อไป พลันก็เริ่มรู้สึก

เสียใจภายหลังขึ้นมาในใจ เขาไม่อยากให้นางไป แต่เมื่อนึกถึงภาพ

หลิงอวี้จื้อกระอักเลือดนั้นแล้ว เขาก็ใจอ่อน นางยินยอมที่จะตายแต่

ไม่ยินยอมที่จะอยู่ข้างกายเขา ซึ่งเขาจะปล่อยให้นางตายไม่ได้ เช่นนี้

แล้วจึงคงเหลือเพียงทางเดียวนั่นก็คือปล่อยนางไป

หากชาติหน้ามีจริง และเขามิได้อายุน้อยกว่าหลิงอวี้จื้อ เขาและ

นางจะเป็นไปได้หรือไม่?

“ฝ่าบาท เอ่อ…”

เห็นเฉินมั่วฉือเอาแต่เงียบเชียบไม่พูดจา หลิวสี่ก็เริ่มที่จะร้อนใจ

จึงก้าวเข้าไปเอ่ยถาม

นั่นทำให้เฉินมั่วฉือค่อยได้สติกลับมา เขาจึงสั่งการขึ้น

“ขึ้นเกี้ยวเถอะ!”

ขบวนเสด็จอันองอาจสง่างามเดินหน้าต่อไป ไม่มีใครได้เห็นที่

เบื้องหลังผ้าม่านผืนหนาบนเกี้ยวนั้น เฉินมั่วฉือกำลังทอดถอนใจ

ฮ่องเต้หนุ่มเอื้อมมือเข้าไปในอกเสื้อคว้าเอาเส้นผมกระจุกหนึ่ง

ออกมา นี่คือเส้นผมของหลิงอวี้จื้อที่เขาแอบตัดเก็บไว้ เพื่อเก็บเป็น

ที่ระลึกต่างหน้าให้กับตนเอง

ออกจากวังมาได้ ทำให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก นั่นทำ

ให้สภาพจิตใจของนางเบิกบานแจ่มใสประหนึ่งอยู่ในห้วงแห่ง

ความฝัน หญิงสาวกระโดดโลดเต้นพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ ไป

ตลอดทาง มั่วชิงที่เดินตามมาด้านเห็นดังนั้นก็หยักยิ้มที่มุมปาก

สมกับเป็นพระชายาของพวกนางจริงๆ มีเพียงพระชายาเท่านั้นที่

ชอบเดินด้วยท่าทางเช่นนี้

“มั่วชิง พวกเราออกจากเมืองตอนนี้เลยดีกว่า ป้องกันไทเฮาส่ง

คนมาตามฆ่าพวกเราอีก”

“เจ้าค่ะ น้อมรับคำสั่งพระชายา ข้าน้อยว่าพระชายาปลอมตัวสัก

หน่อยจะดีกว่านะเจ้าคะ”

เมืองหลวงไม่ปลอดภัย มั่วชิงเองก็อยากที่จะพาหลิงอวี้จื้อออก

จากเมืองหลวงให้เร็วที่สุดเช่นกัน ขอเพียงเข้าสู่อาณาเขตของเซียว

เหยี่ยนได้ พวกนางก็จะปลอดภัย

โมชิงและหลิงอวี้จื้อผลัดเปลี่ยนชุดแต่งตัวเป็นชาย

หลิงอวี้จื้อสวมใส่ชุดสีเทาทั้งชุดประดับด้วยหมวกบนศีรษะ ส่วน

มั่วชิงสวมใส่ชุดสีดำทั้งชุด ซึ่งเดิมทีนางก็มีรูปโฉมที่งดงามอยู่แล้ว

เมื่อสวมใส่ชุดของผู้ชายเข้าไปทำให้แลดูองอาจและรูปงามยิ่งนัก

มั่วชิงเช่ารถม้าหนึ่งหลัง หมออีกหนึ่งคน และแล้วรถม้าก็แล่น

ออกจากเมืองหลวงได้อย่างราบรื่น ซึ่งเมื่อออกจากเมืองหลวงได้

แล้ว มั่วชิงค่อยเข้ามารายงาน

“พระชายา ท่านอ๋องมาแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าหมายถึงอาเหยี่ยน? เขาอยู่ที่ไหน?”

เพียงแค่ได้ยินว่าเซียวเหยี่ยน หลิงอวี้จื้อก็เริ่มซักไซ้ไล่เรียงทันที

ไม่เจอกันเพียงแค่ไม่กี่เดือน รู้สึกราวกับแรมปีอย่างไรอย่างนั้น ซึ่ง

ในความเป็นจริงเวลาก็ผ่านไปหลายปีนั่นเอง

“เมื่อวานข้าน้อยได้รับจดหมายจากอู่จิ้นเจ้าค่ะ อู่จิ้นบอกว่าท่าน

อ๋องออกจากเมืองอวิ๋นมาหลายวันแล้ว อีกไม่นานก็คงมาถึงเมือง

หลวง”

“เขามาได้อย่างไรกัน?”

หลิงอวี้จื้อตกใจไม่น้อย

‘เจ้าคนโง่ ท่านควรจะรอข่าวอยู่ที่เมืองอวิ๋นมิใช่หรือ? ไม่รู้หรือ

อย่างไรว่าข้างนอกอันตราย’

“ตอนนี้บ่าวยังติดต่อท่านอ๋องไม่ได้ จึงไม่รู้ว่าท่านอ๋องพำนักอยู่

ที่ไหน และท่านอ๋องก็ยังมิทราบว่าบ่าวหาพระชายาเจอแล้ว แต่บ่าว

ได้เขียนจดหมายถึงอู่จิ้น ให้อู่จิ้นหาวิธีแจ้งแก่ท่านอ่องให้ได้ทราบ

แล้วเจ้าค่ะ”

“ครั้งนี้ท่านอ๋องมิได้มากับอู่จิ้นหรอกหรือ?”

มั่วชิงส่ายหน้า

“ครั้งนี้ท่านอ๋องทรงเดินทางออกมาจากเมืองอวิ๋นอย่างลับๆ อู่

จิ้นปลอมตัวเป็นท่านอ๋องอยู่ที่เมืองอวิ๋นแทน นอกจากคนสนิทสอง

สามคนแล้ว คนอื่นไม่มีใครล่วงรู้ว่าท่านอ๋องเดินทางออกจากเมือ

งอวิ๋น หลายปีที่ผ่านมานี้ ท่านอ๋องทรงคิดถึงคะนึงหาพระชายามา

โดยตลอด เมื่อมีข่าวของพระชายา ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ คิดว่าท่าน

อ๋องคงจะไม่อาจดูดายได้ ดังนั้นท่านอ๋องจึงต้องเดินทางมา

ตรวจสอบด้วยตัวเ