ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 652 สำคัญยิ่งกว่าชีวิต

ตอนที่ 652 สำคัญยิ่งกว่าชีวิต

ตอนนี้หลิงอวี้จื้อขมคอเป็นอย่างมาก เฉินมั่วฉือเห็นสีหน้าของ

นางมิสู้ดี ดังนั้นจึงรินน ้าให้นางด้วยตนเอง

หลิงอวี้ตื้อรับจอกน ้ามาจากเฉินมั่วฉือ ก็กระดกดื่มรวดเดียวจน

หมด ความรู้สึกขมในคอถึงได้ถูกน ้าชะล้างจนเจือจางลงไป

ทันใดนั้น จู่ๆ เฉินมั่วฉือก็เอื้อมมือออกมาโอบกอดหลิงอวี้จื้อ ทำ

เอาหญิงสาวตกอกตกใจเป็นอย่างมากถึงขนาดทำจอกน ้าหลุดมือจน

หล่นแตก

‘เมื่อครู่เฉินมั่วฉือรับปากจะปล่อยนางไปแล้วนี่นา ตอนนี้เขา

มิได้จะเปลี่ยนใจกลับคำกระมัง!’

“อวี้จื้อ อย่าขยับ ให้ข้าได้กอดเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ข้ารู้ดีว่าจากกัน

ครานี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้พบกันอีก ต่อไปเจ้าต้องดูแลตนเองให้ดี

หากว่าเซี่ยวเหยี่ยนไม่ดีกับเจ้าละก็ เจ้าสามารถกลับมาได้ทุกเมื่อ ที่นี่

จะมีที่ว่างให้กับเจ้าเสมอ”

หลิงอวี้จื้อทอดถอนใจแผ่วเบา

“ฝ่าบาท หม่อมฉัน…”

“ไม่ต้องขอโทษ ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะปล่อยเจ้าไปเป็นแน่ แต่คำ

ว่าขอโทษ ได้ยินทีไรก็ให้รำคาญใจทุกครั้ง ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรกับ

เจ้าจริงๆ หากว่าข้าใจแข็งอีกสักนิด เจ้าคงจะไม่มีทางหนีไปไหน

ได้”

ประโยคสุดท้ายที่เขากล่าวมานั้นถูกต้อง หากว่าเขาใจแข็งอีกสัก

หน่อย หลิงอวี้จื้อจะไม่มีแม้กระทั่งโอกาสที่จะหนีด้วยซ ้า แต่การที่

นางใช้ชีวิตอยู่ข้างกายเขามาสักระยะหนึ่ง จึงพอจะทำให้นาง

รู้จักเฉินมั่วฉือมากขึ้นไม่น้อย

นางรู้ดีว่าแม้เฉินมั่วฉือจะอารมณ์มิสู้ดีเท่าไหร่นัก ทั้งยังออกจะ

มุทะลุอยู่บ้าง แต่ก็มิใช่คนที่เลวทรามต ่าช้าคิดร้ายต่อผู้อื่นแต่อย่าง

ใด เทียบกับเฉินเสี้ยวหรูแล้ว เฉินมั่วฉือยังนิสัยดีกว่าอยู่เล็กน้อย เขา

มิใช่คนต ่าช้า ไม่ทำทุกวิถีทางโดยไม่เลือกวิธีการ อย่างมากที่สุดก็

เพียงแต่ปากแข็งสักหน่อยเท่านั้น

“หม่อมฉันมิได้จะทูลขอโทษสักหน่อย ฝ่าบาท พระองค์เองก็

ทรงรักษาพระองค์ด้วยนะเพคะ”

หลิงอวี้จื้อมิได้ดิ้นรนขัดขืนอีกต่อไป นางยกมือลูบหลังเฉินมั่ว

ฉือตอบเบาๆ ถือเสียว่าเป็นการกอดลาครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน ยังดีที่

นางคือคนในยุคสมัยปัจจุบัน จึงมิได้อ่อนไหวต่อการกอดเท่าไหร่

นัก

ในช่วงเวลานี้เฉินมั่วฉือดูแลนางเป็นอย่างดี ทำให้นางซาบซึ้งใจ

ไม่น้อย แต่การซาบซึ้งใจมิสามารถแทนด้วยสิ่งใดได้

เฉินมั่วฉือปล่อยหลิงอวี้จื้อให้เป็นอิสระ ทำสีหน้าเคร่งขรึมเอ่ย

ว่า

“ต่อไปอย่าได้รนหาที่ตายอีก เพราะข้าจะไม่ช่วยชีวิตเจ้าเป็นครั้ง

ที่สอง”

“ฝ่าบาทเองก็ทรงทอดพระเนตรคนข้างกายบ้างนะเพคะ บางที

อาจมีใครบางคนเหมาะสมที่จะเคียงข้างพระองค์ก็เป็นได้

“นี่เจ้ากำลังพูดแทนใครอยู่?”

หลิงอวี้จื้อยักไหล่เล็กน้อยท่าทางไม่ยี่หระ

“หม่อมฉันทูลไปอย่างนั้นเอง”

“เรื่องของข้าเจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงหรอกน่า ว่าแต่เจ้ามียา

ถอนพิษหรือไม่?”

“ตอนนี้ในตัวข้าไม่มียาถอนพิษ แต่เจียงสือมี เมื่อหม่มอมฉันไป

จากวังหลวงแล้วจะไปหานางเอง ฝ่าบาทมิต้องทรงเป็นกังวล

พระทัยนะเพคะ หม่อมฉันไม่เป็นไร”

“ข้าจะเป็นห่วงเจ้าทำไมกัน เจ้าก็แค่หญิงอวดดีคนหนึ่ง หากเกิด

เรื่องอะไรขึ้นจริงก็นับว่าสมน ้าหน้าแล้ว ข้ากลับก่อนละ เจ้าพักผ่อน

ให้มากๆ พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปส่งเจ้าออกนอกวัง”

เฉินมั่วฉือกล่าวจบก็ชันกายลุกขึ้น ทว่าเขาก้าวออกไปได้เพียง

สองสามก็กลับหลังหันเดินกลับมาหาหลิงอวี้จื้ออีกครั้ง จากนั้นเขา

ก็หยิบเอาปิ่นปักผมออกมาจากในเสื้อยัดใส่มือหลิงอวี้จื้อ

“ข้าให้เจ้า เจ้ายินดีที่จะใช้มันก็ใช้ ไม่ยินดีก็ทิ้งมันไปเสียเถิด!”

กล่าวจบเฉินมั่วฉือก็หมุนกายเดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหัน

หลังกลับมา

ปิ่นปักผมหยกขาวเล่มนี้เขาสั่งทำขึ้นให้กับหลิงอวื้จื้อโดยเฉพาะ

ซึ่งหลังจากที่ได้มันมา เขาก็หาโอกาสเหมาะเพื่อมอบมันให้กับนาง

มาโดยตลอด นึกไม่ถึงว่ามันจะกลายเป็นของขวัญอำลา เขาไม่รู้ว่าห

ลิงอวี้จื้อจะใช้มันหรือไม่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรถือว่าได้ให้ของขวัญ

ชิ้นนี้ไปแล้ว

หลิงอวี้จื้อแบมือออกก็เห็นปิ่นปักผมหยกขาววางอยู่บนฝ่ามือ

ของตน ที่ปลายสุดของปิ่นประดับด้วยไข่มุกสีชมพูที่แกะสลักเป็น

รูปดอกเบญจมาศอย่างประณีตงดงาม เพียงแค่มองก็รู้ได้นทันทีว่า

เป็นของล ้าค่า

หญิงสาวกำปิ่นปักผมในมือแน่น ไปจากวังหลวงในครั้งนี้ได้

ด้วยการหลอกลวงเฉินมั่วฉือ ทำให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกผิดในใจอยู่ไม่

น้อย เพียงแต่ นางเสียเวลามามากแล้ว จึงมิอาจรอได้อีกต่อไป

คิดได้ดังนั้น หลิงอวี้จื้อจึงเก็บปิ่นปักผมลงให้เรียบร้อย รอคอย

เวลาที่เฉินมั่วฉือจะส่งนางออกจากวัง นางไม่รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย

ว่าเขาจะกลับคำ เพราะเขามิใช่คนพูดอย่างทำอย่าง บัดนี้หากนาง

ยังคงอยู่ที่นี่ต่อไปแม้เพียงแค่วันเดียวก็จะยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้น

เพราะฉะนั้นยิ่งออกไปได้เร็วเท่าไหร่ก็