ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 653 พบมั่วชิง

ตอนที่ 653 พบมั่วชิง

เมื่อดื่มยาเข้าไปทำให้หลิงอวี้จื้อง่วงหงาวหาวนอน นางจึงเข้า

นอนตั้งแต่หัวค ่า

และการหลับใหลในครั้งนี้ หลิงอวี้จื้อหลับลึกจนกระทั่งรู้สึกได้

ว่ามีคนแตะต้องตัวนาง หญิงสาวลืมตาโพลงขึ้นอย่างรวดเร็ว ด้วย

เกรงว่าจะเป็นคนที่ฮองเฮาส่งมา แต่หลังจากที่อาศัยแสงจันทร์

มองเห็นผู้ที่มาแตะต้องตัวนางได้ชัดเจนแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ถึงกับร้อง

ออกมาด้วยสีหน้าคาดไม่ถึง

“มั่วชิง”

“เจ้ารู้จักข้าอย่างนั้นหรือ?”

มั่วชิงในชุดไปรเวทยามราตรีสีดำสนิท มีผ้าสีดำคาดปิดบัง

ใบหน้า คงเหลือไว้เพียงแค่ดวงตาทั้งสองข้างเท่านั้นที่เล็ดลอด

ออกมา หากมิใช่ผู้ที่สนิทสนมคุ้นเคยกับนางเป็นอย่างมากละก็ ย่อม

ไม่มีทางจดจำนางได้โดยอาศัยเพียงแค่ดวงตาของนางเป็นแน่

มั่วชิงเองก็ได้รับคำสั่งให้มาสืบข่าวภายในวัง ว่าสนมหยวนผู้ซึ่ง

ได้รับการโปรดปรานนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่ เดิมทีคิดที่จะ

ปลุกสนมหยวนให้ตื่นเพื่อจะได้สอบถามให้ชัดเจนสักครั้ง นึกไม่

ถึงว่าสนมหยวนกลับเป็นฝ่ายเรียกขานชื่อของนางออกมาด้วยสี

หน้าตกตะลึงเสียนี่

“ข้าต้องรู้จักเจ้าอยู่แล้ว มั่วชิง ข้าเปลี่ยนโฉมหน้าหน่อยเดียว เจ้า

ก็ถึงกับจำข้าไม่ได้เชียวหรือ?”

เมื่อเห็นว่าเป็นมั่วชิง หลิงอวี้จื้อก็ถึงกับถอนหายใจอย่างคลาย

กังวล นางยิ้มจนยาหยีขณะที่มองไปยังโมชิงอย่างอารมณ์ดี

มั่วชิงผงะไปเป็นนานกว่าที่จะระลึกได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือ

ใคร ทว่านางก็ยังแสดงอาการไม่กล้าที่จะเชื่อออกมาอยู่บ้าง จึงเอ่ย

ถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ

“ท่านคือพระชายา?”

“ในที่สุดเจ้าก็จำข้าได้เสียที ถือว่าข้ามิเสียแรงที่ข้าเอ็นดูเจ้ามมา

มั่วชิง เจ้าเจ้าสบายดีหรือไม่? อาเหยี่ยนละเป็นอย่างไรบ้าง?”

“พระชายา ท่าน…คือพระชายาจริงๆ หรือ?”

มั่วชิงจ้อมองมายังหลิงอวี้จื้อด้วยความฉงนสงสัย แม้ว่าหญิงสาว

ตรงหน้าจะมีลักษณะท่าทางคล้ายคลึงกับอวี้จื้อหลิงอยู่บ้าง แต่เห็น

อยู่ตำตาว่านางคือเจียงอวี้ แล้วไฉนจู่ๆ ถึงกลายเป็นหลิงอวี้จื้อไปได้

มั่วชิงซึ่งเดิมก็มีนิสัยระมัดระวังรอบคอบอยู่แล้ว ดังนั้นสายที่จ้อง

มองหลิงอวี้จื้อนั้นจึงฉายแววระแวดระวังเป็นอย่างมากจนหลิงอวี้จื้

ออดที่จะฉีกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

“หากเป็นตัวปลอมข้าจะยอมให้เจ้าทำอะไรกับข้าก็ได้ทั้งนั้น เจ้า

นั่งลงก่อน พวกเราค่อยพูดค่อยจากัน”

แม้มั่วชิงจะเอาแต่จับจ้องหลิงอวี้จื้อตลอดเวลา แต่ทว่ากลับเชื่อ

ฟังคำพูดของนางนั่งลงที่ข้างเตียงแต่โดยดี

หลิงอวี้จื้อเริ่มบอกเล่าเรื่องราวระหว่างตนเองและมั่วชิงทั้งหมด

ตั้งแต่เริ่มรู้จักกัน และหลังจากได้ฟังในสิ่งที่หลิงอวี้จื้อบอกเล่าออก

มาแล้ว สีหน้าหวาดระแวงของโมชิงก็ค่อยๆ จางหายไป

สุดท้ายคงเหลือเอาไว้เพียงท่าทางตื่นเต้นจนยากที่จะปิดบังเอาไว้

เท่านั้น

“พระชายา ท่านกลับมาแล้วจริงๆ ดีจริงๆ เลย ดีมาก หากท่าน

อ๋องรู้จะต้องดีใจมากเป็นแน่เจ้าค่ะ ท่านอ๋องทรงเฝ้าคิดถึงคะนึงหา

พระชายาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน รอคอยให้พระชายากลับมา”

หลิงอวี้จื้อเองก็ยิ้มออกมาเช่นกัน ดวงตาของนางเอ่อล้นไปด้วย

น ้าตา ครั้งนี้ที่กลับมาได้อยากเย็นยิ่งนัก เพราะนางถึงกับใช้ชีวิตของ

ตนเองเป็นเดิมพัน หากการเดิมพันครั้งนี้พ่ายแพ้ นางก็ต้องตายอย่าง

แน่นอน

“ก็ใช่นะสิ ข้ากลับมาแล้ว มั่วชิง เจ้าผ่ายผอมลงไปนะ”

“ข้าน้อยสบายดีเจ้าค่ะ ท่านอ๋องต่างหากที่ทรงผ่ายผอมลงไปไม่

น้อย”

“สองสามปีมานี้สุขภาพของท่านอ๋องเป็นอย่างไรบ้าง?”

หลิงอวี้จื้อเริ่มรู้สึกเป็นห่วงเซียวเหยี่ยนขึ้นมา?

‘คนโง่ เหตุใดไม่รู้จักดูแลตัวเองเสียบ้าง?’

“ยังดีเจ้าค่ะ เพียงแต่ท่านอ๋องในพระทัยของท่านอ๋องทุกข์ระทม

ข้าน้อยไม่เคยเห็นท่านอ๋องยิ้มอีกเลยเจ้าค่ะ แต่บัดนี้พระชายากลับ

มาแล้ว ท่านอ๋องต้องทรงดีพระทัยเป็นแน่”

“พระชายา นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะ? ท่านอ๋องกลับทรงตา

มหาหินอาตมันและไข่มุกเมฆาสวรรค์ไม่พบ”

“โชคดี ข้าพบกำไลหินอาตมันอีกชิ้นเข้าพอดิบพอดี ดังนั้นจึง

กลับมาได้”

หลิงอวี้จื้อยิ้มจนตาหยีขณะที่เอ่ยขึ้นต่อไปว่า

“ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกลายเป็นเจียงอวี้ไปได้อย่างไร

ตอนนี้เจียงสือไม่รู้ฐานะของข้า ดังนั้นเรื่องนี้จะให้นางรู้ไม่ได้

เด็ดขาด มั่วชิง เจ้าออกไปก่อนนะ”

“ข้าจะมาขัดขวางมิให้ฮ่องเต้เสด็จไปบูชาฟ้าได้อย่างไร ข้าเพียง

แค่ผ่านทางมาจึงได้ถามไปตามประสาเท่านั้น”

“เสด็จแม่มิทรงประทับรักษาพระวรกายอยู่ที่ตำหนักฉางเล่อ

เสด็จออกมาทำไมกันพ่ะย่ะค่ะ?”

“ข้าอยู่ที่นั่นมาหลายวัน รู้สึกเบื่อหน่าย ดังนั้นจึงออกมาเดินเล่น

ข้างนอก ในเมื่อฮ่องเต้จะเสด็จไปบูชาฟ้า เช่นนั้นก็รีบไปเสียเถอะ!”

มู่หรงกวานเย่ว์สะกดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ นางหลบหลีกไป

ด้านข้างเพื่อให้เกี้ยวของเฉินมั่วฉือผ่านไป เฉินมั่วฉือเองก็ไม่ได้เอ่ย

อะไรออกมา เพียงแต่สั่งการให้ขึ้นเกี้ยวเท่านั้น

ส่วนหลิงอวี้จื้อที่เอาแต่ก้มหน้าลงต ่าตลอดเวลาก็แอบลอบถอน

หายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความโล่งอก

‘อันตรายเหลือเกิน’