ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 647 เหตุที่ห่างเหิน

“อาจิ่น เจ้าหมายความว่าอะไร”

หลิงอวี้จื้อจับมือนางไว้แน่น เหตุใดถึงรู้สึกว่าคำพูดของจูจิ่นดู

แปลกๆ

“อวี้จื้อ ขอโทษด้วย ข้าคงช่วยเจ้าไม่ได้” จูจิ่นเบี่ยงหน้าหลบ

ไม่ได้มองหน้าหลิงอวี้จื้อ คล้ายกำลังรู้สึกผิด “ตอนนี้ข้าเป็นของ

จวนมู่หรง ข้าช่วยเจ้าไม่ได้ และช่วยอาเหยี่ยนไม่ได้ ข้าทำได้เพียง

ยืนอยู่ฝั่งของจวนมู่หรง เรื่องของเจ้ากับอาเหยี่ยนจะเป็นเช่นไรคง

ต้องดูลิขิตสวรรค์แล้ว ข้าไม่อาจเข้าไปยุ่งได้”

หลิงอวี้จื้อรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า ความหมายของจูจิ่นคือนางกำลัง

ขีดเส้นแบ่งความสัมพันธ์กับพวกเขางั้นหรือ

จูจิ่นเคยเป็นสหายที่สนิทที่สุดของเซียวเหยี่ยน เพราะเซียวเห

ยี่ยนเธอถึงได้มาสนิทกับจูจิ่น แต่ผ่านไปเพียงห้าปี จูจิ่นกลับขีดเส้น

แบ่งความสัมพันธ์กับพวกเขาออกอย่างชัดเจน แม้เธอจะเข้าใจใน

สิ่งที่จูจิ่นทำแต่จะให้ยอมรับในเวลาสั้นๆ กลับทำไม่ได้

“ข้าจะไม่ช่วยไทเฮาทำร้ายพวกเจ้า แต่ก็จะไม่ช่วยพวกเจ้าทำร้าย

ไทเฮาเช่นกัน หากพูดถึงความในใจของข้า ข้าก็ไม่อยากให้ฝ่าบาท

แพ้อาเหยี่ยน หากฝ่าบาทแพ้ก็เท่ากับตระกูลมู่หรงแพ้ พวกเขาอยู่ จึง

สามารถรักษาตระกูลมู่หรงเอาไว้ได้ เซียงหนานก็จะได้เติบโตขึ้น

อย่างปลอดภัย หลายปีมานี่ไทเฮาดีกับเซียงหนานไม่น้อย เซียง

หนานเองก็สนิทกับอาคนนี้ยิ่ง พวกเขาล้วนเป็นที่พึ่งของเซียง

หนาน”

น ้าเสียงของจูจิ่นราบเรียบยิ่ง แต่หลิงอวี้จื้อกลับไม่อาจสงบใจได้

อีกแล้ว “เจ้ากับอาเหยี่ยนคบหากันมาหลายปี ต่อให้อาหยวนได้แค้

วนเว่ยตะวันตกไป เขาก็ไม่มีทางทำให้เจ้ากับเซียงหนานต้องลำบาก

แน่ พวกเจ้าจะปลอดภัย และเกียรติยศใดที่ควรมีก็ยังคงมี

เหมือนเดิม”

“ข้ารู้ว่าอาเหยี่ยนคงไม่ทำอะไรเรา และจะดูแลเราแม่ลูกอย่างดี

แต่อวี้จื้อ เจ้าอย่าลืมว่าไทเฮากับฝ่าบาทเป็นญาติของเซียงหนานนะ

อาเหยี่ยนไม่มีทางปล่อยไทเฮาและฝ่าบาทแน่ รวมถึงตระกูลมู่หรง

ด้วย แต่คนเหล่านี้เป็นญาติของเซียงหนาน พวกเขารักเอ็นดูเซียง

หนาน แม้นี่อวิ๋นไม่อยู่แล้ว แต่หลายปีมานี้เซียงหนานกลับได้รับ

ความรักจากพวกเขาไม่น้อยเลย”

“ไทเฮาและฝ่าบาทต่างโปรดเซียงหนาน ปู่ของเซียงหนานก็

เอ็นดูเขามาก หากต้องสูญเสียญาติเหล่านี้ไป เขาคงต้องเสียใจมาก

แน่”

“ข้ารู้ว่าอาเหยี่ยนเป็นสหายของข้า ดังนั้นข้าจะไม่ช่วยไทเฮาทำ

ร้ายอาเหยี่ยน เช่นเดียวกัน ข้ามิอาจช่วยพวกเจ้าทำร้ายญาติที่รักและ

เอ็นดูเซียงหนานได้”

“อวี้จื้อ ข้าขอโทษ แต่นี้ต่อไป เราไม่ใช่สหายกันอีกแล้ว ต่างคน

ต่างเดินทางของตนเอง ความสัมพันธ์ในอดีตของให้จบกันเพียง

เท่านี้ ข้าเป็นเพียงฮูหยินมู่หรงเท่านั้น”

หลิงอวี้จื้อเข้าใจความหมายของจูจิ่นแล้ว มิน่าเล่านางถึงไม่ยอม

มาพบตนเอง และไม่ตอบจดหมาย หากคิดเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่มีเรื่อง

ใดให้พูดกันอีกจริงๆ

แต่เธอไม่โทษจูจิ่น ไม่มีใครผิด เพียงแต่ตอนนี้พวกเธอยืนอยู่คน

ละฝั่ง ทั้งยังเป็นฝั่งตรงข้ามกันเสียด้วย

เธอเพียงรู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง ภาพที่เคยร ่าสุราด้วยกันยังลอยวน

อยู่ตรงหน้า แต่วันนี้กลับต้องบอกตัดขาดกัน เธอรู้ว่าหากสุดท้ายผู้ที่

ชนะคือพวกเธอ จูจิ่นกับพวกเธอก็ยังคงกลับมาเป็นเพื่อนกันได้

แต่เมื่อคำพูดนี้ออกมาจากปากจูจิ่นเอง เธอกลับรู้สึกเสียใจไม่

น้อย ไม่รู้ว่าถ้าเซียวเหยี่ยนมาได้ยินจะรู้สึกอย่างไรบ้าง

เธอยิ้มให้กับจูจิ่น แล้วตบบ่านาง “ทุกคนต่างมีทางเดินของตน นี่

เป็นทางที่เจ้าเลือก ข้าขอให้เจ้าโชคดี อาจิ่น หวังว่าเจ้าจะมีความสุข

นะ เซียงหนานน่ารักมาจริงๆ เป็นเด็กที่ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู เจ้า

ไม่ได้ทำผิดอะไร ไม่จำเป็นต้องขอโทษเลย เดิมก็ไม่ได้คิดว่าจะต้อง

บังคับให้เจ้าช่วยให้ได้อยู่แล้ว ข้าไม่ได้บ้าอำนาจเพียงนั้น ต่อไปเจ้า

ก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ”

“เจ้าก็เช่นกัน เรื่องอื่นคงต้องพึ่งตัวเจ้าเองแล้ว”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า นี่คงเป็นโชคชะตาละมั้ง หากไม่ถึงวันนั้นก็

ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง