ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 646 สหายเก่ามาเยี่ยม

ตอนที่ 646 สหายเก่ามาเยี่ยม

“มู่หรงฮูหยินไม่จำเป็นต้องมากพิธี” หลิงอวี้จื้อเอ่ยตามฐานะของ

ตนแล้วยิ้มให้จื่ออีพลางพูดว่า “เหตุใดท่านอาจื่ออีถึงได้พามาด้วย

ตนเองเล่า หรือไทเฮามีเรื่องใดรับสั่งกับข้า”

“หม่อมฉันได้รับคำสั่งจากไทเฮาให้มาเยี่ยมหยวนเฟยเพคะ

ไทเฮากลัวว่าหยวนเฟยจะได้รับบาดเจ็บ แต่บังเอิญพบกับมู่หรงฮู

หยินระหว่างทางจึงมาด้วยกันเพคะ”

จื่ออีมองริมฝีปากที่บวมเป่งของหลิงอวี้จื้อคราหนึ่งแต่ไม่ได้พูด

อะไร เพียงสอบถามคำสองคำก็ขอตัวกลับ

หลังจากจื่ออีไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ให้บ่าวไพร่ทั้งหมดออกไป เมื่อ

เหลือกันเพียงสองคน หลิงอวี้จื้อจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ฝ่าบาทให้เจ้ามา

หาข้าหรือ”

“อวี้จื้อ” จูจิ่นเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง เมื่อเห็นใบหน้าอันไม่คุ้นเคยนี้แล้วก็

ทำให้จูจิ่นรู้สึกดั่งอยู่กันคนละยุคสมัย

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องได้รับจดหมายข้า แล้วเหตุใดจึงไม่ตอบ

จดหมายเล่า”

จูจิ่นหลบสายตาหลิงอวี้จื้อ แล้วทอดสายตาออกไปแสนไกล

นางยกมือขึ้นปัดเก็บปอยผมที่หลุดลุ่ยขึ้นทัดหลังหู “ไม่ใช่ข้าไม่

อยากตอบจดหมายเจ้า แต่ข้าไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่า ห้าปีแล้ว ข้า

ไม่ใช่ข้าในตอนนั้น เจ้าเองก็ไม่ใช่เจ้าในตอนนั้นเช่นกัน”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร อาจิ่น หลายปีมานี้เจ้าสบายดีหรือไม่

เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

หลิงอวี้จื้อไม่รู้เรื่องของจูจิ่นในหลายปีนี้เลย ข่าวคราวที่นางไป

สอบถามมาก็น้อยนัก จึงรู้แค่ว่านางเข้าไปอยู่ในจวนมู่หรง และมี

บุตรชายคนหนึ่ง เรื่องอื่นไม่รู้เลยสักนิด

จูจิ่นยิ้มให้หลิงอวี้จื้อ “ว่าไปแล้วข้าก็ติดค้างคำขอบคุณกับเจ้า

หากไม่ใช่เจ้าช่วยไว้ ข้าคงไม่ได้เข้าไปอยู่ในจวนมู่หรงอย่างราบรื่น

แน่ วิธีของเจ้าได้ผลจริงๆ ทำให้ข้าได้สมปรารถนา”

“หลังจากคลอดเซียงหนาน คนในจวนมู่หรงก็ดีกับข้ามาก เจ้าก็

เห็นแล้วว่าเขาเหมือนนี่อวิ๋นยิ่ง ไม่มีผู้ใดสงสัยฐานะของเซียงหนาน

อีกเลย หลายปีมานี่ข้าใช้ชีวิตอย่างสงบสุข เฝ้ามองเซียงหนาน

เติบโตขึ้นทุกวัน ตอนนี้เขาคือทั้งหมดในชีวิตข้า”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าจะได้สบายใจเสียที” หลิงอวี้จื้อตบบ่าจูจิ่น

“ไม่พบกันห้าปี เจ้ารู้สึกห่างเหินกับข้าเพียงนี้เชียว กระทั่งไม่รู้จะพูด

อะไรกับข้า เจ้าไม่กลัวข้าเสียใจเลยหรือ ข้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

ยังคงเป็นหลิงอวี้จื้อคนเดิม หลายวันมานี้ข้าเอาแต่รอข่าวจากเจ้า ข้า

ร้อนใจจนจะตายแล้ว”

“อาจิ่น เรื่องข้ากับอาเหยี่ยนเจ้าก็รู้ดี ตอนนี้ความหวังเดียวของข้า

ก็คือการได้กลับไปหาอาเหยี่ยน เจ้าช่วยข้าส่งข่าวถึงเขาได้หรือไม่”

แม้หลิงอวี้จื้อตรงหน้าจะมีรูปโฉมเปลี่ยนไปแต่อุปนิสัยกลับไม่

เปลี่ยนเลย ยังคงเป็นหลิงอวี้จื้อคนเดิม แต่นางไม่ใช่จูจิ่นคนเดิมแล้ว

นางมีบุตรชาย และได้กลายเป็นคนของตระกูลมู่หรงโดยสมบูรณ์

ต่อไปคงได้แต่เลือกยืนอยู่ข้างตระกูลมู่หรงเท่านั้น

จูจิ่นมีสีหน้าสับสนคล้ายไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้

ของจูจิ่น หลิงอวี้จื้อก็ใจหายขึ้นมา หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเซียวเห

ยี่ยน

“อวี้จื้อ เจ้าหนีไปไม่ได้หรอก” จูจิ่นเลือกที่จะบอกความจริงกับห

ลิงอวี้จื้อ “เจ้าวางใจเถิด อีกไม่นานอาเหยี่ยนก็จะรู้เรื่องของเจ้าแน่

เจ้ารู้หรือไม่เหตุใดข้าจึงมาที่นี่พร้อมกับจื่ออี ข้าเกรงว่าไทเฮาคงจะรู้

ฐานะของเจ้าแล้วล่ะ”

“นางเจตนามาพร้อมกับข้า เมื่อไทเฮารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่จะต้องนำข่าว

ไปบอกอาเหยี่ยนแน่ เพื่อล่อให้เขามาเมืองหลวงและฉวยโอกาส

สังหารเขา สำหรับไทเฮาแล้ว เจ้าเป็นหมากตัวหนึ่งที่จะใช้ต่อกรกับ

อาเหยี่ยน ไทเฮาจึงไม่มีทางฆ่าเจ้าตอนนี้แน่”

เฉินม่อฉือไม่ยอมใช้ประโยชน์จากนาง แต่มู่หรงกวานเยว่นั้น

ไม่ใช่ มู่หรงกวานเยว่ต้องใช้เธอข่มขู่เซียวเหยี่ยนแน่ เธอไม่มีทาง

ยอมให้มู่หรงกวานเยว่มีโอกาสนั้นหรอก