ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 644 เจ้าจะให้เราทำอย่างไร

ตอนที่ 644 เจ้าจะให้เราทำอย่างไร

เฉินม่อฉือจ้องหลิงอวี้จื้อนิ่ง เวลานี้ดวงตากลมโตอันมีชีวิตชีวา

ของหลิงอวี้จื้อเต็มไปด้วยความร้อนใจอันยากจะปิดมิด แม้เธอจะ

ไม่ได้พูด แต่เฉินม่อฉือกลับเข้าใจดี เธออยากจะไปและอยากไปให้

เร็วที่สุดด้วย

แม้จะเข้าใจดี แต่เขากลับตัดใจปล่อยหลิงอวี้จื้อไปไม่ได้ ไม่ง่าย

เลยกว่าที่เขาจะได้เธอมาครอบครอง

ในอดีตหลิงอวี้จื้อมักหัวเราะพูดคุยกับเขา แต่ตอนนี้แม้แต่ยิ้มเธอ

ก็ไม่ยอมยิ้มให้ด้วยซ ้า เธอมีแต่หวาดความระแวงและระวังตัว นี่

คืออวี้จื้อที่เขาต้องการงั้นหรือ

เฉินม่อฉือถามตนเองอยู่บ่อยครั้ง แต่กลับไม่อาจตัดใจปล่อยเธอ

ไปได้ กระทั่งเกิดความคิดจะกักขังเธอไว้ข้างกายไปชั่วชีวิต ใช่แล้ว

ขอเพียงหายาลบความทรงจำได้ หลิงอวี้จื้อก็จะลืมเซียวเหยี่ยนไป

ทันที

“อวี้จื้อ อีกสักระยะเจ้าก็คงดีขึ้น เราจะดูแลเจ้าอย่างดี”

“หม่อมฉันไม่ต้องการให้ใครดูแล แค่อยากให้ปล่อยหม่อมฉัน

ไปเท่านั้น” หลิงอวี้จื้อไม่ชินที่ถูกเฉินม่อฉือกอดไว้เช่นนี้ จึงคิดจะ

ผลักเขาออก แต่เขาไม่ยอมปล่อยมือ เธอออกแรงแค่ไหนก็ผลักเขา

ออกไม่ได้อยู่ดี

“ฝ่าบาท…” หลิงอวี้จื้อเริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว เด็กคนนี้ทำไมถึง

ดันทุรังนักนะ

ขณะที่เธอเผยอปากพูดนั้นเอง เฉินม่อฉือจึงฉวยโอกาสจูบเธอ

จูบนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หลิงอวี้จื้อจึงไม่ทันตั้งตัว ได้แต่ดิ้น

ขลุกขลัก มือทั้งสองข้างก็ถูกเขาจับไว้แน่นจึงขัดขืนอะไรไม่ได้

หลิงอวี้จื้อโกรธจนทนไม่ไหว เธอไม่สนแล้วว่าเขามีฐานะเป็น

อะไร จึงกัดริมฝีปากเขาอย่างแรง กลิ่นคาวเลือดค่อยๆ กระจาย

ออกมาในปากของคนทั้งสอง

หลิงอวี้จื้อกัดอย่างแรงโดยไม่ปราณี เธอคิดว่าเฉินม่อฉือจะ

ปล่อยแต่เฉินม่อฉือกลับไม่ยอมปล่อย กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงทำ

ให้หลิงอวี้จื้อรู้สึกพะอืดพะอมอยากจะอาเจียนออกมา เฉินม่อฉือ

ต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ

ผ่านไปนานเฉินม่อฉือจึงปล่อยหลิงอวี้จื้อด้วยความเสียดาย เมื่อ

เห็นเฉินม่อฉือปล่อยตัวเอง หลิงอวี้จื้อก็ยกมือขึ้นตบหน้าเฉินม่อฉือ

ทันที แล้วถอยห่างจากเขาไปหลายก้าวพร้อมทั้งมองเฉินม่อฉืออย่าง

พร้อมสู้ตาย

นางกำนัลและองครักษ์ออกไปจากห้องนี้นานแล้ว ด้วยเหตุนี้จึง

ไม่มีใครเห็นว่าเขาถูกตบหน้า เห็นชัดว่านี้เป็นครั้งแรกที่เขาถูกตบ

หน้าเช่นนี้ เขาคิดไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะตบเขา แม้แต่หลิงอวี้จื้อเองก็

คิดไม่ถึงเหมือนกัน ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสัญชาตญาณป้องกัน

ตนเองชนิดหนึ่ง

“เจ้า” เมื่อถูกตบ แม้เฉินม่อฉือจะหงุดหงิดแต่ก็ไม่ได้โกรธเคืองห

ลิงอวี้จื้ออย่างจริงจังนัก เขาเพียงทำหน้าบึ้งแล้วเอ่ยว่า “รสชาติของ

เจ้าไม่เปลี่ยนเลย อวี้จื้อ ตรงนี้ของเรามีเจ้าอยู่ เจ้าจะให้เราทำอย่างไร

เล่า”

เฉินม่อฉือชี้ไปที่อกตนเอง ด้วยแววตาสับสนอย่างยิ่ง

เวลานี้คนทั้งสองต่างมีสภาพย ่าแย่ไม่ต่างกัน ริมฝีปากเฉินม่อฉือ

ยังมีเลือดไหลอยู่ ทั้งยังปวมเป่งอีกด้วย ปากของหลิงอวี้จื้อก็แดงช ้า

และบวมเช่นกัน เธอไม่ได้มองเฉินม่อฉือ น ้าเสียงที่เอ่ยก็เย็นชายิ่ง

“หม่อมฉันเป็นคน ไม่ใช่สิ่งของ หม่อมฉันขอตัวก่อนแล้ว”

พูดจบหลิงอวี้จื้อก็เดินจากไป เฉินม่อฉือไม่ได้เรียกไว้เพราะรู้

ว่าหลิงอวี้จื้อกำลังโกรธมาก แต่เมื่อครู่เขาห้ามตัวเองไม่ได้จริงๆ

ห้าปีก่อนเขาได้จูบกับหลิงอวี้จื้อเป็นครั้งแรก รสชาติของเธอยัง

ติดอยู่ในหัวใจ หลายปีมานี่เขาไม่เคยจูบกับสตรีใดเลย เขาอยากเก็บ

จูบของตนไว้ให้หลิงอวี้จื้อเพียงคนเดียว

ตอนนี้การทวงคืนอำนาจช่างง่ายนัก วิธีที่ดีที่สุดคือใช้หลิงอวี้จื้

อเป็นหมากล่อให้เซียวเหยี่ยนมาติดกับ ทำให้เซียวเหยี่ยนยอม

ศิโรราบ แต่เขาไม่ได้ทำเช่นนั้น เขาไม่อยากหลอกใช้หลิงอวี้จื้อ แค่

อยากให้เธอเป็นคนของเขา เขาไม่อยากให้เซียวเหยี่ยนรู้เรื่องนี้

แม้แต่น้อยด้วยซ ้า