ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 622 ไทเฮาจะฆ่าคนแล้ว

ตอนที่ 622 ไทเฮาจะฆ่าคนแล้ว

“จื่ออี ลงมือ”

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่อธิบายอะไรให้หลิงอวี้จื้อฟัง และไม่พูดอะไร

มากความ เพียงแต่สั่งการจื่ออีประโยคเดียวเท่านั้น

ได้รับคำสั่งของมู่หรงกวานเย่ว์แล้ว จื่ออีก็พยักหน้าให้กับแม่นม

ที่อยู่ด้านหลัง แม่นามร่างกายกำยำสองสามคนเข้ามาจับตัว

หลิงอวี้จื้อไว้ทันที สองสามคนรวมพลังกันจับตัวหลิงอวี้จื้อไว้ ทำ

ให้เธอขยับตัวไม่ได้เลย

หลิงอวี้จื้อไม่รู้ว่ามู่หรงกวานเย่ว์มีเจตนาอะไร ทำไมเธอเคราะห์

ร้ายขนาดนี้ เพิ่งพบมู่หรงกวายเย่ว์ก็เป็นการยั่วยุนางแล้วหรือ ตาม

เหตุผลแล้ว ตัวตนของเธอตอนนี้ไม่ควรจะมีความแค้นใด ๆ กับ

มู่หรงกวานเย่ว์ถึงจะถูก

“ไทเฮา มีเจตนาอะไรเพคะ”

หลิงอวี้จื้อร้อนใจแล้ว รีบตะโกนเสียงดัง

“เราจะฆ่าเจ้า ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล และเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์รับฟัง ลง

มือเถิด”

มู่หรงกวานเย่ว์ตอบกลับอย่างเยือกเย็น สำหรับนาง หลิงอวี้จื้อก็เป็น

เพียงแค่มดที่นางจะเหยียบให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้ แม้จะเอาชีวิตเธอก็ไม่มี

ความจำเป็นต้องอธิบายอะไรแม้แต่น้อย ขอเพียงนาง อยากให้เธอตาย

เธอก็จำเป็นต้องตาย หลิงอวี้จื้อนึกไม่ถึงว่าปัจจุบันมู่หรงกวานเย่ว์เห็น

ชีวิตคนเป็นผักปลาเช่นนี้ เพิ่งพบหน้ากันก็จะฆ่าแกงกันแล้ว เธอรู้สึก

งงจริง ๆ ไม่รู้ว่าเหตุผลที่มู่หรงกวานเย่ว์ฆ่าเธอคืออะไร กว่าจะมา

แคว้นเว่ยตะวันตกนั้นไม่ง่ายเลย จะตายด้วยน ้ามือมู่หรงกวานเย่ว์โดย

ไม่มีเหตุผลเช่นนี้ไม่ได้อยู่แล้ว

สำหรับเธอนี่เป็นการเกิดใหม่ ชีวิต ๆ นี้มีค่าสูงส่งมาก ไม่

สามารถเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นแม้แต่นิดเดียวอีกแล้ว

“ไทเฮาเพคะ หม่อมฉันเป็นแขกของฝ่าบาท ไทเฮาจะฆ่าหม่อม

ฉันก็ควรอธิบายเหตุผลให้หม่อมฉันฟังสักข้อ แคว้นเว่ยตะวันตกมี

ขื่อมีแป หม่อมฉันมิได้ทำอะไรผิด ไทเฮาจะคาดโทษโดยที่หม่อม

ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดได้อย่างไร หากฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้เข้า

เกรงว่าฝ่าบาทก็คงไม่พอพระทัย วอนไทเฮาโปรดแจ้งให้กระจ่าง

หม่อมฉันทำผิดอะไรถึงต้องรับโทษตายให้ได้เพคะ”

มู่หรงกวานเย่ว์นึกไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะพูดมากขนาดนี้ นี่ทำให้

นางนึกถึงใครคนหนึ่ง

คนผู้นั้นก็เป็นเช่นนี้ ลักษณะท่าทางของเจียงอวี้กับหลิงอวี้จื้อ

คล้ายกันมาก เช่นนี้ ผู้หญิงคนนี้ก็ยิ่งเก็บไว้ไม่ได้ เก็บไว้ก็จะมี

อิทธิพลต่อเฉินมั่วฉือ ผู้หญิงที่นางเกลียดที่สุดก็คือหลิงอวี้จื้อ ไม่

ยอมเห็นคนที่มีลักษณะคล้ายกับหลิงอวี้จื้อในวังหลวงอีกเด็ดขาด

มุมปากมู่หรงกวานเย่ว์ยกขึ้นเล็กน้อย ท่าทางเย็นชาอย่างยิ่ง

“ในแคว้นเว่ยตะวันตก ตัวเรานี่แหละที่เป็นขื่อแป เราไม่อยากให้

เจ้ามีชีวิตอยู่ เจ้าก็จะต้องตาย

เจ้ายังกล้ายกฝ่าบาทมาข่มขู่เรา ช่างบังอาจนัก ฝ่าบาทเป็น

บุตรชายของเรา เราจะฆ่าเจ้า เหตุใดจะต้องแจ้งเขา หรือว่าแม่นาง

คิดว่าฝ่าบาทจะแตกคอกับข้าเพื่อเจ้าเช่นนั้นหรือ”

ก็ไทเฮาจะเอาแต่ใจเช่นนี้ นี่คือเห็นผลในการฆ่าคนของนาง

หลิงอวี้จื้อหมดคำพูด คำพูดของมู่หรงกวานเย่ว์วางท่ากร่างนัก ที่

จริงเธอพูดสิ่งเหล่านั้นไปก็เพื่อถ่วงเวลา ใครจะให้มู่หรงกวานเย่ว์

อธิบายเฉินมั่วฉือจริง ๆ

เห็นแล้วว่าหนีไปไหนไม่ได้แล้ว หลิงอวี้จื้อก็ตะโกนเสียงดัง

“ช่วยด้วย ไทเฮาจะฆ่าคนแล้ว ช่วยด้วย”

เธอรู้ว่าเฉินมั่วฉือไม่อยากให้เธอตาย ดังนั้นตอนนี้ได้แต่ถ่วง

เวลาไปอีกหน่อย พอให้คนในศาลาฟังฝนไปรายงานเฉินมั่วฉือ เธอ

เชื่อว่าคนที่ศาลาฟังฝนต้องไปแน่นอน เฉินมั่วฉือดูแลเธอดีขนาดนี้

เป็นการแสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับเธอมาก

“ลงมือเดี๋ยวนี้ เราไม่อยากได้ยินเสียงของนางอีก”

มู่หรงกวานเย่ว์เริ่มรำคาญแล้ว ไม่รู้ว่าเหตุใด ได้ยินเธอร้อง

ตะโกนให้ช่วยชีวิตแล้ว นางก็อดนึกถึงหลิงอวี้จื้อขึ้นมาไม่ได้ ไม้

นี้หลิงอวี้จื้อก็เคยใช้

แม่นมที่ดูแข็งแรงกำยำคนหนึ่งในบรรดานั้นหยิบผ้าแพรขาวมารัด

คอหลิงอวี้จื้อทันที พวกนางคิดจะฆ่ารัดคอ หลิงอวี้จื้อร้อนใจสุดขีด

ตามสถานการณ์ปกติ เธออดทนได้เพียงไม่กี่นาที ไม่รู้ว่าเฉินมั่วฉือจะ

มาภายในไม่กี่นาทีนี้อย่างทันท่วงทีหรือไม่