ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 623 แคว้นเว่ยตะวันตกเป็นแผ่นดินของลูก

สวรรค์ นี่ให้เธอเสี่ยงโชคอีกแล้วหรือ

ตั้งแต่ตายด้วยน ้ามือฟางฮุ่ยหรูเป็นต้นมา เธอก็ไม่เชื่อเรื่องโชค

อีก ถึงแม้ครั้งนี้จะสามารถกลับมาได้โดยสวัสดิภาพก็เพราะโชค แต่

เธอก็ไม่กล้าเสี่ยงโชคอีกแล้ว

ผ้าแพรต่วนสีขาวพันรอบคอเธออยู่ แม่นมสองคนต่างคนต่าง

เริ่มออกแรง หลิงอวี้จื้อรู้สึกหายใจลำบากทันใด คอถูกบีบจนรู้สึก

อึดอัด

มู่หรงกวานเย่ว์มองอย่างเลือดเย็น ไม่แสดงสีหน้าอะไรแม้แต่

น้อย

หลิงอวี้จื้อเบิกตาโต ใบหน้าแดงก ่า แม่นมสองคนออกแรงมาก

ขึ้นอีก เห็นได้ชัดว่าจะบีบคอหลิงอวี้จื้อให้ตาย

“หยุดให้หมดทุกคน”

ตอนที่หลิงอวี้จื้อหมดหวังแล้วนั้นเอง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนตวาด

ขึ้น หลิงอวี้จื้อโล่งอก การบีบรัดที่คอคลายลง เธอรู้สึกขาอ่อน เห็น

อยู่ว่ากำลังจะล้มลงพื้นแล้ว แต่กลับล้มลงบนแผ่นอกที่เคยคุ้น เธอรู้

ว่าตัวเองถูกช่วยชีวิตเอาไว้ได้แล้ว แสร้งทำเป็นเหลือกตา แล้วสลบ

ไป ในเมื่อมู่หรงกวานเย่ว์ต้องการฆ่าเธอ เช่นนั้นเธอก็ต้องยุแยง

ความสัมพันธ์แม่ลูกสักหน่อย เธอไม่เชื่อว่าสองคนนี้จะไม่ทะเลาะ

กัน

อย่างไรก็ว่างไม่มีอะไรทำ เช่นนั้นเธอก็หลับตาดูละครฉากเด็ด

ไปแล้วกัน

เฉินมั่วฉืออุ้มหลิงอวี้จื้อ จากนั้นก็ส่งหลิงอวี้จื้อให้สาวใช้ที่อยู่

ข้าง ๆ เป็นสัญญาณให้สาวใช้พาหลิงอวี้จื้อไปที่เตียง จากนั้นให้สาว

ใช้ไปเชิญหมอหลวง ใบหน้าบึ้งตึง

“เสด็จแม่ ลูกเพิ่งบอกให้เสด็จแม่อย่ามาก้าวก่ายเรื่องของลูก

เสด็จแม่เพียงกลับหลังหันไปก็มาฆ่าคนที่ศาลาฟังฝนนี้เสียแล้ว

เสด็จแม่เคยเห็นลูกนายสายตาบ้างหรือไม่ เสด็จแม่ ลูกนอกจาก

จะเป็นลูกชายเสด็จแม่แล้ว ยังเป็นประมุขของประเทศด้วย แคว้น

เว่ยตะวันตกนี้เป็นแผ่นดินของลูก เสด็จแม่ไม่คิดเลยหรือว่าเข้ามา

ยุ่งมากเกินไปแล้ว”

มู่หรงกวานเย่ว์ไม่ค่อยอยากเชื่อสิ่งที่หูตนเองได้ยิน สีหน้าก็บึ้ง

ตึงลงเช่นกัน

“มั่วฉือ เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร

แม่จะฆ่านางก็เพราะหวังดีต่อเจ้า อยากให้เจ้าตื่นสักที หลิงอวี้จื้อตาย

ไปแล้ว นางไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้อีก ถึงแม้นางจะฟื้นคืนชีพมาแล้ว

นางก็จะไม่อยู่กับเจ้า เจ้าอย่าลืม นางเป็นผู้หญิงของเซียวเหยี่ยน”

“เช่นนั้นแล้วอย่างไร ลูกแค่อยากให้นางมีชีวิตอยู่ เสด็จแม่ คนที่

เสด็จแม่รักที่สุดมาโดยตลอดก็คือตัวเสด็จแม่เอง เสด็จแม่ย่อมไม่

รู้จักว่าการรักใครคนหนึ่งรู้สึกอย่างไร จากวันนี้เป็นต้นไป เรื่องของ

ลูกเสด็จแม่ไม่ต้องมายุ่ง ต่อไปขอเชิญเสด็จแม่พักผ่อนดูแลตนเอง

ในวังฉางเล่อกงให้ดี ๆ ลูกจะให้คนคอยอารักขาเสด็จแม่อย่างดี”

มู่หรงกวานเย่ว์แทบเป็นลมล้มพับ พยายามควบคุมร่างกายของ

ตนเอง โมโหสุดขีดจนยิ้มเยาะออกมา

“มั่วฉือ เจ้าคิดจะกักบริเวณแม่หรือ”

“เสด็จแม่บีบบังคับลูกเอง”

“ได้ ได้ ได้”

มู่หรงกวานเย่ว์พูดคำว่า ‘ได้’ ติดกันสามครั้ง เพียงแต่รู้สึกว่า

ภายในใจเหมือนมีเลือดไหล เฉินมั่วฉือยังคงโกรธขึ้นสมองอยู่ ไม่

มองมู่หรงกวานเย่ว์เลย นั่นทำให้มู่หรงกวานเย่ว์ทุกข์ใจหนักไปอีก

แทบจะหายใจไม่ทัน

“นี่หรือคือลูกชายที่แม่ทุ่มเทชีวิตให้ได้ครองบัลลังก์ฮ่องเต้ ตั้งแต่

มีลูก แม่จะรักแต่ตัวเองได้อย่างไร

หลายปีมานี้ แม่คอยกังวลใจเพราะเรื่องของลูก ใจคิดแต่หวังว่า

ลูกจะได้เป็นฮ่องเต้ที่ดี คอยขจัดปัดเป่าอุปสรรคต่าง ๆ นานาให้ลูก

เพียงแต่หวังว่าลูกจะได้นั่งบนบัลลังก์ฮ่องเต้อย่างมั่นคง แม่ทำมา

มากมายขนาดนี้เพื่อแลกกับสิ่งนี้หรือ

มั่วฉือเอ๊ย ลูกเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าแม่ก็เสียใจเป็น แม่มิได้เป็น

เพียงไทเฮา หากแต่ยังเป็นแม่คนหนึ่งอีกด้วย หลายปีมานี้ ลูกทำ

เรื่องเหลวไหลไปเท่าใด คนที่คอยอ้าแขนรับให้อภัยลูกก็คือแม่

แม่หวังเพียงให้ลูกเข้าใจความลำบากของแม่บ้าง และสามารถ

รับผิดชอบหน้าที่ของตนเองให้ดี ลูกยังโง่งมงายกับผู้หญิงที่ไม่ได้

เป็นของลูกจนถึงบัดนี้ แล้วแม่ไม่ควรเข้าไปยุ่งหรือ”

มู่หรงกวานเย่ว์ยิ่งพูดยิ่งโมโห หัวใจก็ปวดแปลบเป็นระยะ ๆ

เฉินมั่วฉือยังคงหน้าบึ้ง

“ลูกรู้ว่าเสด็จแม่หวังด