ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 610 พบซ่งเฉิงอีกครั้ง

ตอนที่ 610 พบซ่งเฉิงอีกครั้ง

“ฟื้นก็ดีแล้ว”

ถึงแม้ว่าซ่งเฉิงจะยิ้มให้หลิงอวี้จื้อ แต่มีน ้าตารื้น เธอสลบไป

เกือบปีแล้ว หมอต่างบอกว่าต้องพึ่งปาฏิหาริย์เท่านั้น เธอจึงจะฟื้น

กลับมาได้ แต่ละวันที่เฝ้ารอ เขาเริ่มหมดหวังจริง ๆ นึกไม่ถึงว่า

ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว ยังดีที่เขาไม่ยอมแพ้

“ซ่งเฉิงคะ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักครู่”

ซ่งเฉิงรู้สึกว่าหลิงอวี้จื้อผิดปกติมาก ๆ พูดปลอบเบา ๆ ว่า

“ผมจะไปเรียกหมอ”

นี่เป็นห้องผู้ป่วยที่หรูหรามาก มีห้องนอนและห้องนั่งเล่นภายใน

หากไม่มีอุปกรณ์ของโรงพยาบาลอยู่ ก็แทบไม่ต่างอะไรกับ

อพาร์ทเมนต์ที่ตกแต่งสวยงาม

ซ่งเฉิงไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็เหม่อลอยต่อ เมื่อก่อนเวลาฝันเธอจะ

อยากกลับมาทุกครั้ง ต่อมาถึงมีความคิดว่าอยากจะอยู่แคว้นเว่ย

ตะวันตกต่อไป แต่เทวดาก็ให้เธอกลับมาตอนนี้ สวรรค์ช่างไม่เป็น

ใจจริง ๆ เธอทิ้งหัวใจไว้ที่แคว้นเว่ยตะวันตกนานแล้ว กลับมา

ตอนนี้มีประโยชน์อะไร เธอถึงขั้นรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนยุคโบราณ

ไปแล้ว

ตอนนี้เอง ซ่งเฉิงกับหมอวัยรุ่นสวมชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามา

พร้อมกัน หมอตรวจร่างกายให้หลิงอวี้จื้ออย่างละเอียด ยิ้มพูดว่า

“คุณซ่ง สุขภาพร่างกายของคุณหลิงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรแล้ว

คอยสังเกตการณ์อีกสักระยะหนึ่งก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้

แล้ว ปาฏิหาริย์มีจริง”

“รบกวนคุณหมอหลี่ด้วยนะครับ”

ได้ยินอย่างนี้ ซ่งเฉิงก็โล่งอก ในที่สุดเธอก็ไม่เป็นอะไรแล้ว

เมื่อเดินไปส่งคุณหมอเสร็จแล้ว หลิงอวี้จื้อก็เหม่อลอยต่อ ซ่งเฉิง

นั่งอยู่ข้างเธอ เห็นหลิงอวี้จื้อเหมือนมีเรื่องในใจ

“อวี้จื้อ เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า วันนั้นคุณยัง

พูดอยู่เลยว่ามีเรื่องจะบอกผม ตอนนี้พูดได้แล้วนะ”

ตอนนี้พูดได้แล้ว แต่ไม่มีความจำเป็นต้องพูดแล้ว

เธอยิ้มเรียบ ๆ

“ฉันลืมแล้วล่ะ”

“งั้นรอคุณคิดออกแล้วค่อยบอกก็ได้”

“คุณอยู่โรงพยาบาลตลอด ช่วงนี้ไม่ต้องถ่ายละครเหรอ”

“ปีนี้ผมถ่ายแค่เรื่องเดียว ก็เรื่องที่คุณอยากให้ผมถ่ายนั่นแหละ

อีกสักพักก็จะออกอากาศแล้ว ถึงตอนนั้นคุณก็คอยดูแล้วกัน”

หลิงอวี้จื้อนึกไม่ถึงว่าซ่งเฉิงจะหยุดงานมาดูแลเธอ แบบนี้ไม่มี

เหตุผลเลย เห็นใบหน้านี้ เธอก็นึกถึงเฉินเสี้ยวหรูขึ้นมาอย่างช่วย

ไม่ได้ ทันใดนั้นสมองก็เริ่มสับสน

“คุณเพิ่งฟื้น พักผ่อนดี ๆ สักหน่อย ตอนเย็นผมยังมีงานแถลง

ข่าวอีกงานหนึ่ง พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมคุณใหม่ ผมให้อาเหมยมาดูแลคุณ

นะ”

อาเหมยเป็นนายหน้าของหลิงอวี้จื้อ ตอนนี้เธอไม่รู้จะพูดอะไร

กับซ่งเฉิง ได้แต่รู้สึกมึนงง พยักหน้า ซ่งเฉิงกำชับสองสามประโยค

แล้วก็ออกไป

ซ่งเฉิงไปได้สักครู่ อาเหมยก็มาแล้ว เอาของกินมาให้

หลิงอวี้จื้อนิดหน่อยด้วย เห็นหลิงอวี้จื้อทำหน้าเหม่อ ๆ เธอก็กาง

โต๊ะกินข้าวบนเตียง เอาของกินวางบนโต๊ะกินข้าว ประคอง

หลิงอวี้จื้อลุกขึ้นนั่ง

“ของที่เธอชอบกินทั้งนั้น”

หลิงอวี้จื้อไม่มีความอยากอาหารเลย แต่เธออยากรีบออกไปจาก

โรงพยาบาลให้เร็วที่สุด ต้องทำแบบนี้ถึงจะหาวิธีกลับไปแคว้น

เว่ยตกวันตกได้ ดังนั้นจึงบังคับให้ตัวเองกินอะไรนิดหน่อย

ตอนที่เธอกินอาหารอยู่ อาเหมยก็นั่งลงข้าง ๆ พูดพล่ามไปเรื่อย

“เมื่อก่อนฉันยังนึกว่าซ่งเฉิงเป็นคนไม่มีความรู้สึก เธอดูสิ มีข่าว

ซุบซิบเรื่องเขาตั้งมากมาย เขาไม่เคยยอมรับเลยนะ พูดแต่ว่าพวกเรา

เป็นเพื่อนกันครับ ไม่ยอมอธิบายต่ออีกสักประโยคเดียว

พอเธอสลบไปแล้ว เขาก็รีบตามมาที่โรงพยาบาลเป็นอันดับแรก

คอยเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลตลอด พอถูกนักข่าวถ่ายภาพไว้ได้ นึกไม่

ถึงว่าเขาจะจัดงานแถลงข่าวเป็นครั้งแรก ยอมรับจากปากตัวเองเลย

ว่าเขาชอบเธอมานานแล้ว อยากจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต

ปีนี้เขาคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ เธอมาตลอด ปฏิเสธงานไปมากมาย

นอกจากสัญญาที่เซ็นเอาไว้แต่เดิมแล้ว เขาก็ปฏิเสธหมด ตั้งใจอยู่

โรงพยาบาลเป็นเพื่อน