ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 610 พบซ่งเฉิงอีกครั้ง
ตอนที่ 610 พบซ่งเฉิงอีกครั้ง
“ฟื้นก็ดีแล้ว”
ถึงแม้ว่าซ่งเฉิงจะยิ้มให้หลิงอวี้จื้อ แต่มีน ้าตารื้น เธอสลบไป
เกือบปีแล้ว หมอต่างบอกว่าต้องพึ่งปาฏิหาริย์เท่านั้น เธอจึงจะฟื้น
กลับมาได้ แต่ละวันที่เฝ้ารอ เขาเริ่มหมดหวังจริง ๆ นึกไม่ถึงว่า
ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว ยังดีที่เขาไม่ยอมแพ้
“ซ่งเฉิงคะ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักครู่”
ซ่งเฉิงรู้สึกว่าหลิงอวี้จื้อผิดปกติมาก ๆ พูดปลอบเบา ๆ ว่า
“ผมจะไปเรียกหมอ”
นี่เป็นห้องผู้ป่วยที่หรูหรามาก มีห้องนอนและห้องนั่งเล่นภายใน
หากไม่มีอุปกรณ์ของโรงพยาบาลอยู่ ก็แทบไม่ต่างอะไรกับ
อพาร์ทเมนต์ที่ตกแต่งสวยงาม
ซ่งเฉิงไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็เหม่อลอยต่อ เมื่อก่อนเวลาฝันเธอจะ
อยากกลับมาทุกครั้ง ต่อมาถึงมีความคิดว่าอยากจะอยู่แคว้นเว่ย
ตะวันตกต่อไป แต่เทวดาก็ให้เธอกลับมาตอนนี้ สวรรค์ช่างไม่เป็น
ใจจริง ๆ เธอทิ้งหัวใจไว้ที่แคว้นเว่ยตะวันตกนานแล้ว กลับมา
ตอนนี้มีประโยชน์อะไร เธอถึงขั้นรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนยุคโบราณ
ไปแล้ว
ตอนนี้เอง ซ่งเฉิงกับหมอวัยรุ่นสวมชุดกาวน์สีขาวเดินเข้ามา
พร้อมกัน หมอตรวจร่างกายให้หลิงอวี้จื้ออย่างละเอียด ยิ้มพูดว่า
“คุณซ่ง สุขภาพร่างกายของคุณหลิงไม่มีปัญหาใหญ่อะไรแล้ว
คอยสังเกตการณ์อีกสักระยะหนึ่งก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้
แล้ว ปาฏิหาริย์มีจริง”
“รบกวนคุณหมอหลี่ด้วยนะครับ”
ได้ยินอย่างนี้ ซ่งเฉิงก็โล่งอก ในที่สุดเธอก็ไม่เป็นอะไรแล้ว
เมื่อเดินไปส่งคุณหมอเสร็จแล้ว หลิงอวี้จื้อก็เหม่อลอยต่อ ซ่งเฉิง
นั่งอยู่ข้างเธอ เห็นหลิงอวี้จื้อเหมือนมีเรื่องในใจ
“อวี้จื้อ เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า วันนั้นคุณยัง
พูดอยู่เลยว่ามีเรื่องจะบอกผม ตอนนี้พูดได้แล้วนะ”
ตอนนี้พูดได้แล้ว แต่ไม่มีความจำเป็นต้องพูดแล้ว
เธอยิ้มเรียบ ๆ
“ฉันลืมแล้วล่ะ”
“งั้นรอคุณคิดออกแล้วค่อยบอกก็ได้”
“คุณอยู่โรงพยาบาลตลอด ช่วงนี้ไม่ต้องถ่ายละครเหรอ”
“ปีนี้ผมถ่ายแค่เรื่องเดียว ก็เรื่องที่คุณอยากให้ผมถ่ายนั่นแหละ
อีกสักพักก็จะออกอากาศแล้ว ถึงตอนนั้นคุณก็คอยดูแล้วกัน”
หลิงอวี้จื้อนึกไม่ถึงว่าซ่งเฉิงจะหยุดงานมาดูแลเธอ แบบนี้ไม่มี
เหตุผลเลย เห็นใบหน้านี้ เธอก็นึกถึงเฉินเสี้ยวหรูขึ้นมาอย่างช่วย
ไม่ได้ ทันใดนั้นสมองก็เริ่มสับสน
“คุณเพิ่งฟื้น พักผ่อนดี ๆ สักหน่อย ตอนเย็นผมยังมีงานแถลง
ข่าวอีกงานหนึ่ง พรุ่งนี้จะมาเยี่ยมคุณใหม่ ผมให้อาเหมยมาดูแลคุณ
นะ”
อาเหมยเป็นนายหน้าของหลิงอวี้จื้อ ตอนนี้เธอไม่รู้จะพูดอะไร
กับซ่งเฉิง ได้แต่รู้สึกมึนงง พยักหน้า ซ่งเฉิงกำชับสองสามประโยค
แล้วก็ออกไป
ซ่งเฉิงไปได้สักครู่ อาเหมยก็มาแล้ว เอาของกินมาให้
หลิงอวี้จื้อนิดหน่อยด้วย เห็นหลิงอวี้จื้อทำหน้าเหม่อ ๆ เธอก็กาง
โต๊ะกินข้าวบนเตียง เอาของกินวางบนโต๊ะกินข้าว ประคอง
หลิงอวี้จื้อลุกขึ้นนั่ง
“ของที่เธอชอบกินทั้งนั้น”
หลิงอวี้จื้อไม่มีความอยากอาหารเลย แต่เธออยากรีบออกไปจาก
โรงพยาบาลให้เร็วที่สุด ต้องทำแบบนี้ถึงจะหาวิธีกลับไปแคว้น
เว่ยตกวันตกได้ ดังนั้นจึงบังคับให้ตัวเองกินอะไรนิดหน่อย
ตอนที่เธอกินอาหารอยู่ อาเหมยก็นั่งลงข้าง ๆ พูดพล่ามไปเรื่อย
“เมื่อก่อนฉันยังนึกว่าซ่งเฉิงเป็นคนไม่มีความรู้สึก เธอดูสิ มีข่าว
ซุบซิบเรื่องเขาตั้งมากมาย เขาไม่เคยยอมรับเลยนะ พูดแต่ว่าพวกเรา
เป็นเพื่อนกันครับ ไม่ยอมอธิบายต่ออีกสักประโยคเดียว
พอเธอสลบไปแล้ว เขาก็รีบตามมาที่โรงพยาบาลเป็นอันดับแรก
คอยเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลตลอด พอถูกนักข่าวถ่ายภาพไว้ได้ นึกไม่
ถึงว่าเขาจะจัดงานแถลงข่าวเป็นครั้งแรก ยอมรับจากปากตัวเองเลย
ว่าเขาชอบเธอมานานแล้ว อยากจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต
ปีนี้เขาคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ เธอมาตลอด ปฏิเสธงานไปมากมาย
นอกจากสัญญาที่เซ็นเอาไว้แต่เดิมแล้ว เขาก็ปฏิเสธหมด ตั้งใจอยู่
โรงพยาบาลเป็นเพื่อน