ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 609 ไปจากจวนอู๋อ๋อง

ซูฮว่าแค่รู้สึกร้อนรน นางแอบดูแวบหนึ่ง รู้สึกแต่ว่ามีทหารยาม

ไปทุกหนแห่ง ดูเหมือนจะมีคนมามากมาย ส่งคนมามากมายเช่นนี้

ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่นอน เฉินปี้เป็นพระชายาอู๋อ๋อง ไม่รู้ว่าจะโดน

ร่างแหไปด้วยหรือไม่

“ซูฮว่า เจ้าหยุดตะลึงได้แล้ว รีบเอาเสื้อผ้าคนใช้มาให้ข้าหนึ่ง

ชุด”

ซูฮว่าไม่รู้เรื่อง ตอนนี้พระชายาของพวกนางจะสวมชุดคนใช้

เพื่ออะไร

“อู๋อ๋องเกิดเรื่องแน่นอน พวกเรามีโอกาสต้องรีบไปจากจวนอู๋อ๋อง

ทันที สวมชุดคนใช้จะได้ไม่เป็นเป้าสายตา รีบไปเร็ว”

ซูฮว่าอึ้งครู่หนึ่ง ก็รีบไปหยิบชุดมา เฉินปี้วิตกกังวลพอสมควร

ฝ่ามือโชกชุ่มเหงื่อ

สัญชาตญาณนางบอกว่าจวนอู๋อ๋องกำลังจะเปลี่ยนแปลงครั้ง

ใหญ่ ไม่ว่าอย่างไร นางก็ไม่อยากติดร่างแหไปกับเฉินเสี้ยวหรู

ออกไปจากจวนอู๋อ๋องก่อนอย่างไรก็ไม่ผิดแน่ ถึงแม้ว่าไม่ได้เกิด

เรื่องอะไรขึ้น นางออกไปชั่วคราวก็ไม่เป็นอะไร หากเกิดเรื่องขึ้นมา

นางก็ยังสามารถหนีรอดได้อย่างหวุดหวิด

นางกับเฉินเสี้ยวหรูมิได้มีความรักต่อกันอยู่แล้ว กระทั่งอยากให้

เฉินเสี้ยวหรูรีบ ๆ ตายเสียด้วยซ ้า

หากเซียวเหยี่ยนฆ่าเฉินเสี้ยวหรูจริง สำหรับนางก็ถือว่าเป็นเรื่อง

ดีเรื่องหนึ่ง อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องถูกเฉินเสี้ยวหรูทรมานอีก ส่วน

เซียวเหยี่ยน มู่หรงไทเฮาต้องไม่ปล่อยเขาไปแน่ ถึงเวลานั้นไม่รู้ว่า

อำนาจปกครองจะไปตกอยู่ในมือใคร นางคิดเพียงเอาชีวิตรอด

จากนั้นคอยดูผลสุดท้าย หากสุดท้ายเซียวเหยี่ยนแพ้แล้ว นางก็จะ

รู้สึกเปรมปรี เพราะนางต่างหากที่จะเป็นคนที่ได้หัวเราะคนสุดท้าย

หากคราวนี้เฉินเสี้ยวหรูเกิดเรื่อง เพื่อปกป้องตนเอง นางก็ตั้งใจ

จะเปิดโปงการก่อกบฏของเฉินเสี้ยวหรู

นางเป็นพระชายา หากนางให้การเป็นพยาน โทษของเฉินเสี้ยวหรู

ก็จะใหญ่หลวง ตอนนี้คนที่นางสามารถพึ่งพาได้ก็คือมู่หรงกวานเย่ว์

นางเชื่อว่ามู่หรงกวานเย่ว์สามารถใช้นางได้

เมื่อเซียวเหยี่ยนพาคนออกจากจวนอู๋อ๋องแล้ว เฉินปี้ก็พาซูฮว่า

ค่อย ๆ ออกไปจากจวนอู๋อ๋อง ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เฉินหวงไล่ตามมาก็

เจอกับความว่างเปล่า ห้องของเฉินปี้ไม่มีคนอยู่แล้ว

หวงเฉิงนึกถึงคำสั่งของเฉินเสี้ยวหรู จึงไม่ได้ตามเฉินปี้ไปทันที

แต่เริ่มกวาดล้างสาวใช้และคนงานทั้งหมดในจวนอู๋อ๋อง ทันใดนั้น

ทั้งจวนอู๋อองก็นองเลือดเป็นแม่น ้า เสียงร้องไห้ตะโกนเข้าหูไม่ขาด

ตอนที่หลิงอวี้จื้อลืมตาขึ้นมาก็พบว่ารอบตัวเป็นสีขาวไปหมด

และยังมีกลิ่นของยาโชยมา จากนั้น เธอก็เห็นซ่งเฉิงกำลังฟุบหลับ

อยู่ข้างเตียง ใช่ เป็นซ่งเฉิง

เธอมองไปรอบ ๆ อย่างงุนงง ที่นี่คือโรงพยาบาล โรงพยาบาลใน

ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เธอไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ กลับมาอีกได้

อย่างไร หรือว่าเธอข้ามพบกลับมาแล้ว

หลิงอวี้จื้อนึกว่าตัวเองฝันไป เธอยกมือขึ้นมาหยิกตัวเองครั้ง

หนึ่ง เพียงแต่บนมือมีเข็มเสียบอยู่ ขยับเล็กน้อยก็รู้สึกเจ็บมาก

หลิงอวี้จื้อสังเกตเห็นสร้อยหินอาตมันเส้นนั้นบนมือของตนเอง

สร้อยมือเส้นนี้พาเธอกลับมาหรือ

เธอไปยุคเว่ยตะวันตกก็เพราะสร้อยเส้นนี้ ตอนนี้กลับมาก็เพราะ

มัน แต่ตอนนี้เธอไม่ได้อยากกลับมานี่นา เซียวเหยี่ยนยังรอเธออยู่ที่

ยุคเว่ยตะวันตก จู่ ๆ เธอก็ไป เซียวเหยี่ยนจะต้องเจ็บปวดปานจะขาด

ใจแน่นอน เขาจะทำอย่างไรต่อไป

รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของเธอแล้ว ซ่งเฉิงที่เดิมนอนหลับอยู่ก็

ลืมตาขึ้น เห็นหลิงอวี้จื้อจ้องเพดานด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ เขาก็รู้สึก

แปลก เธอเป็นอะไรไป

เพียงแต่ความรู้สึกยินดีในใจเจือจางลงบ้าง ซ่งเฉิงส่งยิ้มอบอุ่น

ให้หลิงอวี้จื้อ

“อวี้จื้อ ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว”

ได้ยินเสียงของซ่งเฉิง หลิงอวี้จื้อก็รู้สึกเสมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง

เธอไปยุคเว่ยตะวันตกยังไม่ถึงหนึ่งปี แต่ราวกับไปมาแล้วทั้งชีวิต

ในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย มากจนนับไม่ถ้วน

“ซ่งเฉิง…”

เสียงแหบพร่าของหลิงอวี้จื้อเรียก