ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 611 กลับสู่ยุคปัจจุบัน

ตอนที่ 611 กลับสู่ยุคปัจจุบัน

“ฉันหมดหวังเรื่องที่เธอจะฟื้นกลับมาแล้ว มีแต่เขาที่เชื่อมั่นว่า

เธอจะต้องฟื้น ตอนที่เขาเริ่มทำแบบนี้ก็เสียแฟนคลับไปเยอะมาก

เหมือนกัน วันที่แถลงข่าวนี่เวยป๋อเป็นอัมพาตไปเลย ตอนนี้แฟน

คลับของเขายอมรับเธอกันหมดแล้วนะ บนอินเทอร์เน็ตทุกที่ต่างก็

ภาวนาให้เธอ หวังว่าเธอจะรีบฟื้นขึ้นมา”

หลิงอวี้จื้อฟังอาเหมยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในปีนี้ ความรู้สึกทุก

รสชาติผสมปนเปกันไปหมด เธอไม่ได้รักซ่งเฉิงแล้ว หากเรื่องนี้ไม่

เกิดขึ้น เธอฟื้นขึ้นมาก็จะเป็นเรื่องที่น่ายินดี และสามารถเป็นคู่รักที่

น่าอิจฉากับซ่งเฉิงได้

แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว เธอคงได้แต่ทำให้ซ่งเฉิงผิดหวัง ระหว่าง

พวกเขามีบุญได้พบกัน แต่ไร้วาสนาจะอยู่เคียงคู่

“ฟื้นมาก็ดีแล้ว อวี้จื้อ เธอเป็นคนมีบุญจริง ๆ ซ่งเฉิงทำเพื่อเธอ

แบบนี้ ต่อไปจะต้องมีความสุขแน่นอน”

อาเหมยดีใจแทนหลิงอวี้จื้อจากใจจริง ตำแหน่งของซ่งเฉิงใน

วงการบันเทิง หลิงอวี้จื้อเทียบไม่ติดเลย คนแบบนี้ปฏิบัติกับ

หลิงอวี้จื้อแบบนี้ได้ ก็เพราะว่าหลิงอวี้จื้อมีบุญวาสนา

หลิงอวี้จื้อไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบมากนัก อาเหมยได้แต่รู้สึก

แปลก เธอรู้ความในใจของหลิงอวี้จื้อมาโดยตลอด ทำไมหลิงอวี้จื้อ

ได้ยินข้อมูลนี้แล้วไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด นี่ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอก

เหรอ

ทำไมหลิงอวี้จื้อได้ยินเรื่องนี้แล้วไม่ตื่นเต้นเลย กลับมีทีท่ามึนงง

เล็กน้อย นี่มันไม่เหมือนสไตล์ปกติของเธอเลยจริง ๆ หรือว่า

เพราะว่าเพิ่งฟื้นขึ้นมา สมองจึงยังช้าอยู่

“อาเหมย ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก”

“เอาล่ะ เธอนอนหลับสักหน่อย ฉันจะอยู่ห้องนั่งเล่นข้างนอก มี

อะไรเรียกฉันนะ”

หลิงอวี้จื้อพยักหน้า ตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงต้อนรับอาเหมยเลย

จริง ๆ ในหัวมีแต่เซียวเหยี่ยน เธอรู้ว่าเรื่องเหล่านี้ แม้ว่าพูดออกไป

แล้วก็ไม่มีใครเชื่อ มันแฟนตาซีเกินไปจริง ๆ ทุกคนต้องคิดว่าเธอ

บ้าไปแล้วแน่ ๆ หากไม่ใช่เพราะประสบกับตัวเอง เธอก็รู้สึกว่า

ตัวเองบ้าไปแล้วเหมือนกัน

สลบไปหนึ่งปี วิญญาณไปยังอีกโลกหนึ่ง นี่เป็นเรื่องราวที่

เกิดขึ้นในนิยายชัด ๆ

อาเหมยไปแล้ว หลิงอวี้จื้อก็ลูบสร้อยข้อมือที่อยู่บนมือ ยังดีที่

สร้อยข้อมือนี้ยังอยู่ ขอเพียงสิ่งนี้ยังอยู่บนมือ อย่างนั้นเธอก็มีหวัง

ได้กลับไปแคว้นเว่ยตะวันตก

ในเมื่อเธอตายไปแล้วยังกลับมาได้ เธอก็ตายอีกครั้งได้

คิดถึงตรงนี้ หลิงอวี้จื้อก็แอบตัดสินใจแน่วแน่ในใจ ไม่ว่า

อย่างไร เธอก็ต้องกลับไปแคว้นเว่ยตะวันตกให้ได้ กลับไปอยู่เคียง

ข้างเซียวเหยี่ยน ไม่ใช่เซียวเหยี่ยนไปจากเธอไม่ได้ แต่เป็นเธอที่ไป

จากเซียวเหยี่ยนไม่ได้ รักฝังลึกแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็ยอมรับผลลัพธ์

แบบนี้ไม่ได้

ต่อมาหลิงอวี้จื้อให้ความร่วมมือกับหมออย่างดี ซ่งเฉิงมาเยี่ยม

เธอทุกวัน

รู้สึกได้ชัดเจนว่าหลิงอวี้จื้อเงียบลง หลิงอวี้จื้อที่เมื่อก่อนพูดมาก

มีชีวิตชีวาแทบไม่เห็นแล้ว ห่างเหินกับเขามาก แม้แต่แววตาที่มอง

เขาก็เปลี่ยนไป

เมื่อก่อนเวลาหลิงอวี้จื้อเห็นเขา แววตาก็จะเป็นประกาย ตอนนี้

เวลาเห็นเขา แววตากลับไม่มีคลื่นความเปลี่ยนแปลงอะไร เขาไม่รู้

ว่าหลิงอวี้จื้อเป็นอะไรไป รู้สึกแต่ว่าหลิงอวี้จื้อคนนี้แปลกหน้าไป

เยอะมาก แต่เขาก็ยังคงคอยดูแลหลิงอวี้จื้ออย่างอ่อนโยนเช่นเดิม

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป หลิงอวี้จื้อก็ออกจากโรงพยาบาล ก่อนหน้า

นี้ซ่งเฉิงคอยกันไว้ให้ตลอด ด้วยเหตุนี้หลิงอวี้จื้อจึงสามารถรักษา

อาการป่วยอยู่ในโรงพยาบาลได้อย่างสบายใจ ตอนนี้เธอออกจาก

โรงพยาบาลแล้ว นี่เป็นข่าวพาดหัววงการบันเทิงแน่ ผู้สื่อข่าว

จำนวนมากแห่แหนกันเข้ามา ล้อมประตูใหญ่ของโรงพยาบาลไว้

แน่นหนาจนแม้แต่น ้าหยดเดียวก็ซึมผ่านเข้าไปไม่ได้

หลิงอวี้จื้ออำลาแสงสปอตไลท์มาหนึ่งปีแล้ว ยังคงไม่ชินใน

ทันทีทันใด ซ่งเฉิงกันเธอขึ้นรถอย่างระมัดระวัง หลิงอวี้จื้อเดาะลิ้น

นาน ๆ ทีจะพูดล้อเล้นขึ้นมาสักครั้ง

“ทำไมคนมาเยอะจัง ซ่งเฉิง เพราะออร่าของคุณแท้ ๆ”

“ในวงการบันเทิงตอนนี้คุณก็โด่งดังไม่เบานะ”

“เทียบกับคุณไม่ได้หรอก”

หลิงอวี้จื้อพิงเก้าอี้หนังแท้ อยู่แคว้นเว่ยตะวันตกมาหนึ่งปี เธอ

เกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นดาราคนหนึ่ง ทำไมเธอถึงค้นพบว่า

ตัวเองเหมาะกับการเป็นคนยุคโบราณนะ สัปดาห์หนึ่งแล้ว เธอก็ยัง

ไม่ชินกับชีวิตยุคปัจจุบันเลย