ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 608 ไม่ต้องเก็บเฉินปี้ไว้

ตอนที่ 608 ไม่ต้องเก็บเฉินปี้ไว้

เฉินเสี้ยวหรูล้มหงายหลังไปตรง ๆ ได้ยินเพียงเสียงดังปังหนึ่ง

ครั้ง ท้ายทอยของเขากระแทกพื้นอย่างแรง

เขาลืมตา ในใจยังไม่ยอม สุดท้ายก็ยังแพ้ให้กับเซียวเหยี่ยน แพ้

ให้เขาด้วยวิธีที่คาดไม่ถึง

ชีวิตนี้ เขาคอยเตือนสติตัวเอง ว่าใจจะต้องไม่หวั่นไหวรักใคร

เด็ดขาด สุดท้ายก็ยังควบคุมตัวเองไม่ให้ใจหวั่นไม่ได้ สุดท้ายก็ตาย

ด้วยเรื่องความรัก

เสียใจหรือไม่

เสียใจแน่นอน หากชาติหน้ามีจริง เขาจะต้องไม่ปล่อยให้ตัวเอง

ไปชอบผู้หญิงเช่นนี้อีก

ฟางฮุ่ยหรูที่นอนอยู่บนพื้นขยับตัวไม่ได้ แต่ก็ยังอยากจะคลาน

ไปอยู่ข้าง ๆ เฉินเสี้ยวหรู

“เสี้ยวหรู…ไม่ว่าเจ้ายินดีหรือไม่…สุดท้ายพวกเราก็ตายไปพร้อม

กัน…”

เฉินเสี้ยวหรูหลับตา ไม่อยากมองฟางฮุ่ยหรู

เห็นเฉินเสี้ยวหรูเกลียดตนขนาดนี้ ฟางฮุ่ยหรูก็ทั้งโมโหทั้ง

ผิดหวัง นางคิดไม่ตก นางทำเรื่องต่าง ๆ เพื่อเขาตั้งมากมาย สุดท้าย

ก็ยังแลกกับความจริงใจของเขาไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ซ ้ายังเกลียด

นางเช่นเดิม

“เสี้ยวหรู ข้า…ข้าจริงใจ…กับเจ้านะ…”

ทิ้งประโยคนี้ไว้ ฟางฮุ่ยหรูก็หลับตาลงอย่างไม่เต็มใจ เฉินเสี้ยวหรู

ไม่เคยชายตามองฟางฮุ่ยหรูเลย

เซียวเหยี่ยนก็คิดไม่ถึงว่าเฉินเสี้ยวหรูจะโดนวางยาพิษ เขาไม่

สนใจเฉินเสี้ยวหรูที่อยู่บนพื้น โบกมือ

“สลายตัว”

พูดจบเซียวเหยี่ยนก็ออกไปจากจวนอู๋อ๋องก่อน

หวงเฉิงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ก็ไม่กล้าขวางเซียวเหยี่ยน

ได้แต่มองคนของเซียวเหยี่ยนเดินจากจวนอู๋อ๋องไปต่อหน้าต่อตา

เขาเข้าไปตรวจชีพจรของเฉินเสี้ยวหรูทันที

คนที่เรียนวิทยายุทธมา มากน้อยอย่างไรก็พอจับชีพจรเป็นบ้าง

เพิ่งจะเอามือไปวาง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที สัญญาณชีพจรของ

เฉินเสี้ยวหรูไม่ดีอย่างยิ่ง อ่อนแอไม่มีแรง เห็นได้ชัดว่านี่เป็น

สัญญาณชีพจรของคนใกล้ตาย

เฉินเสี้ยวหรูจึงลืมตาขึ้นมา เขาเพียงแต่รู้สึกน่าขำ สั่งการว่า

“หวงเฉิง ข้าไม่ไหวแล้ว เจ้าฆ่าเฉินปี้เสีย แล้วไปจากจวนอู๋อ๋อง

…”

“ท่านอ๋อง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ขอรับ”

“รีบไป อย่าปล่อยให้เฉินปี้คนสารเลว…หนีไป…”

คำสั่งของเฉินเสี้ยวหรู หวงเฉิงไม่กล้าขัด เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่า

เหตุใดเฉินเสี้ยวหรูถึงอยากฆ่าเฉินปี้ จึงปากมากไปประโยคหนึ่ง

“เหตุใดท่านอ๋องถึงอยากฆ่าพระชายาขอรับ”

“ข้าไม่อยู่แล้ว นางจะอยู่รอดได้อย่างไร ข้าจะไม่ยอมให้เซียวเห

ยี่ยนมาเอาเปรียบไปเปล่า ๆ ..เด็ดขาด…”

หวงเฉิงเข้าใจเจตนาของเฉินเสี้ยวหรูแล้ว เซียวเหยี่ยน

เคลื่อนไหวใหญ่โตขนาดนี้ หากทั้งเฉินเสี้ยวหรูและเฉินปี้ล้วนตาย

ในจวนอู๋อ๋อง เช่นนั้นโทษของเซียวเหยี่ยนก็จะใหญ่หลวง

ถึงเวลานั้นไทเฮากับฝ่าบาทก็จำเป็นต้องเคลื่อนไหวอะไรสัก

อย่าง พวกเขาจะพลาดโอกาสดีเช่นนี้ ปล่อยให้เซียวเหยี่ยนครอบงำ

ผู้เดียวและเป็นภัยคุกคามได้อย่างไร

เขาตายไป สุดท้ายผู้ชนะก็ไม่ควรเป็นเซียวเหยี่ยน แว่นแคว้น

ตระกูลเฉินของเขาไม่มีทางไปตกอยู่ในมือเซียวเหยี่ยน นี่เป็นเรื่อง

สุดท้ายที่เขาสามารถทำได้

“คนใช้ทุกคนในจวนอู๋อ๋องก็ไม่ต้องเก็บไว้…”

สั่งการประโยคนี้จบ เฉินเสี้ยวหรูก็หลับตาลงอย่างไม่เต็มใจ

ตอนที่เฉินปี้กำลังจะเตรียมตัวนอน ซูฮว่าก็กุลีกุจอวิ่งเข้ามา

“คุณหนูเจ้าคะ ไม่ดีแล้ว ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

พาคนมาล้อมจวนอู๋อ๋องไว้หมดแล้ว พวกเราจะทำอย่างไรกันดี”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“บ่าวก็ไม่รู้เจ้าค่ะ ท่านอ๋องดูเหมือนจะกำลังหาคน”

คราวนี้เฉินปี้รู้สึกแปลกแล้ว

ตามเหตุผลเซียวเหยี่ยนไม่ใช่คนทำอะไรวู่วาม จะมาจวนอู๋อ๋อง

อย่างโจ่งแจ้งเอิกเริกเพื่อหาคนเช่นนี้ได้อย่างไร

หรือว่าเกิดเรื่องอะไรสำคัญเร่งด่วน มิเช่นนั้นเซียวเหยี่ยนคงไม่

แตกคอกับเฉินเสี้ยวหรูอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้

ถึงแม้เขาจะเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ก็ไม่ควรทำ

อะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง เรื่องนี้หากแพร่งพรายออกไป ไม่ว่า

อย่างไรคนผิดก็คือเซียวเหยี่ยน เขาดูหมิ่นพระราชอำนาจของฮ่องเต้

ไทเฮากับฝ่าบาทรู้เข้าก็คงไม่พอพระทัย