ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 591 อาเหยี่ยน ข้าหิวแล้ว

ตอนที่ 591 อาเหยี่ยน ข้าหิวแล้ว

เซียวเหยี่ยนออกไปจากห้องแล้วก็อยู่ที่ห้องทำงานตลอด แม้แต่

ข้าวเย็นก็ไม่ได้กิน และไม่อนุญาตให้ใครเข้าห้องทำงานด้วย

ส่วนหลิงอวี้จื้อก็อยู่ในห้องของตัวเอง ไม่ได้กินอะไรเช่นกัน

เห็นอยู่ว่าท้องฟ้ามืดมิดหมดแล้ว เจ้านายทั้งสองยังไม่ได้กิน

อะไรเลย หรูเยียนก็ร้อนใจ รายงานอยู่ข้างนอกห้อง

“พระชายา ท่านอ๋องยังไม่ได้ทานอะไรทั้งบ่ายเลยนะเพคะ ร้ายดี

อย่างไรก็กินอะไรสักหน่อยเถิดเพคะ!”

“ท่านอ๋องยังไม่ได้ทานอะไรหรือ”

หรูเยียนถอนหายใจเบา ๆ หนึ่งครั้ง

“จนถึงตอนนี้ท่านอ๋องก็ยังไม่ทานอาหารเย็นเลยเพคะ และไม่

อนุญาตให้ใครเข้าใกล้ด้วย บ่าวไม่กล้าไปส่งอาหารเย็นเพคะ”

ทุกคนในจวนนี้ต่างกลัวเซียวเหยี่ยน เขาอ่อนโยนลงมากเวลาต่อ

หน้าหลิงอวี้จื้อเท่านั้น ต่อหน้าคนอื่น เขาก็ยังเป็นอ๋องผู้สำเร็จ

ราชการผู้สูงส่งเกินเอื้อมเช่นเดิม

ด้วยเหตุนี้เมื่อเขาพูดว่าไม่อนุญาตให้ใครรบกวน คนทั้งจวนก็ไม่

มีใครกล้าไป แต่หลิงอวี้จื้อก็ยังกล้าไป

หลิงอวี้จื้อเดินไปถึงธรณีประตู เปิดประตู ถอนหายใจเบา ๆ

“หรูเยียน เจ้าให้คนเตรียมอาหารเย็นให้เรียบร้อย ข้าจะส่งไปที่

ห้องทำงาน อาหารเย็นข้าจะทานกับท่านอ๋องในห้องทำงาน”

หรูเยียนขานรับ และไปเตรียมอย่างรวดเร็ว เช่นนี้ดีที่สุดแล้ว

เวลาเซียวเหยี่ยนโมโห มีเพียงหลิงอวี้จื้อเท่านั้นที่ปลอบใจเขาได้

หลิงอวี้จื้อยกถาดอาหารเข้าไปในห้องทำงานของเซียวเหยี่ยน

บนนั้นมีกับข้าวสี่อย่างและข้าวสองจาน ทั้งสองคนต่างไม่มีความ

อยากอาหาร ด้วยเหตุนี้อาหารทั้งหมดจึงเป็นอาหารรสชาติอ่อน ๆ

และมีหัวไชเท้าเปรี้ยวอีกอย่าง

หลิงอวี้จื้อหิวนานแล้ว ได้กลิ่นเปรี้ยวของหัวไชเท้า ก็ยิ่งทำให้

ท้องหิว เมื่อเข้าไปในห้องทำงานแล้ว เธอก็ยกถาดวางลงบนโต๊ะ

เซียวเหยี่ยนพิงเก้าอี้ ไม่ได้มองหลิงอวี้จื้อ แต่รู้ว่าหลิงอวี้จื้อมา

แล้ว

“คืนนี้เจ้ารีบพักผ่อน ข้ายังมีงานต้องจัดการ”

“งานของท่านอ๋องคือการดูเพดานหรือ”

หลิงอวี้จื้อพูดจบก็เดินไปตรงหน้าโต๊ะดื่มชาของเซียวเหยี่ยน

มองเซียวเหยี่ยนด้วยท่าทางน่าสงสาร

“อาเหยี่ยน ท่านยังโกรธอยู่หรือ”

เซียวเหยี่ยนไม่ตอบ และไม่มองหลิงอวี้จื้อด้วย ทำเหมือนหลิ

งอวี้จื้อไม่มีตัวตน

หลิงอวี้จื้อพิงโต๊ะดื่มชา

“ข้ารู้ว่าตัวเองผิดไปแล้ว เมื่อคืนวาน ข้าไม่ได้นอนทั้งคืน ในหัว

มัวแต่คิดเรื่องว่าจะทำอย่างไรดี ข้าคิดวิธีการอะไรดี ๆ ไม่ได้ แต่ก็

ไม่เคยคิดว่าจะใช้ตัวเองแลกกับชีวิตของท่าน ข้ารู้ว่าท่านไม่ยอมให้

ข้าทำเช่นนั้น เรื่องนี้เป็นเรื่องน่าอัปยศสำหรับท่าน

คำพูดเหล่านั้นข้าจงใจพูด ข้าทายาพิษไว้ที่ริมฝีปาก ไม่มีวิธี

วางยาอย่างอื่นแล้ว ทำได้เพียงวิธีนี้เท่านั้น ข้ารู้ว่าทำเช่นนี้ไม่ถูกต้อง

และรู้ด้วยว่าทำเช่นนี้ผิดต่อท่าน ดังนั้นข้าจึงไม่กล้าบอกท่าน…”

พูดจนถึงประโยคสุดท้าย เสียงของหลิงอวี้จื้อก็ต ่าลงเรื่อย ๆ

ศีรษะก็ก้มต ่าลงเรื่อย ๆ

“ข้าไม่อยากให้ท่านเห็นภาพนั้นเลยจริง ๆ ในใจข้าเองก็รับไม่

ค่อยไหว อาเหยี่ยน อย่าโกรธอีกเลยนะ ได้หรือไม่”

เซียวเหยี่ยนนึกไม่ถึงว่าหลิงอวี้จื้อจะมีความคิดเช่นนี้ เขาไม่พูด

อะไรอยู่นาน หมัดภายใต้แขนเสื้อกำแน่น

สำหรับเขา หลิงอวี้จื้ออยู่เหนือจินตนาการของเขาเสมอ ก่อน

หน้านี้เขาโกรธมากจริง ๆ ตอนนี้ใจเย็นลงแล้ว ได้ยินคำอธิบาย

ของหลิงอวี้จื้อ ความโกรธในใจก็ละลายหายไปหมด เพียงแต่ยังไม่

เปลี่ยนสีหน้าเท่านั้น

หลิงอวี้จื้อยังก้มหัวอยู่ เห็นเซียวเหยี่ยนยังไม่พูดอะไร หลิงอวี้จื้อ

ก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างน่าเวทนา

“อาเหยี่ยน ข้าหิวแล้ว”

ในที่สุดเซียวเหยี่ยนก็ทนต่อไปไม่ไหว ยื่นมือออกมาจับมือหลิ

งอวี้จื้อ น ้าเสียงอ่อนโยนลงมาก

“หิวแล้วหรือ”

“อืม หิวมาก ท่านทานเป็นเพื่อนข้าสิ! มิเช่นนั้นข้าทานไม่ลง”

“มีเวลาที่เจ้าทานไม่ลงด้วยหรือ”

“มีสิ ก็ตอนนี้ไงเพคะ ท่านดูสิ จนบัดนี้ข้ายังไม่ทานอาหารเย็น

เลย”